II SA/Po 330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2012 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje adwokat E. H od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej i uczestnikowi postępowania M. D. z urzędu kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych 40/100), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych 40/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2012r. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym" utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] grudnia 2011r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. W. pozwolenia na budowę budynku garażowego, na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. M. w P., na działce nr [...], arkusz [...], obręb S. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta, po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, wydał pozwolenie na budowę budynku garażowego w granicy z działką, sąsiednią. Inwestor wywiązał się z nałożonych obowiązków, a projekt budowlany był zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wykonując te obowiązki projekt budowlany doprowadzono do zgodności z przepisem § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, który w zabudowie jednorodzinnej zezwala na sytuowanie budynku garażu bezpośrednio przy granicy działki, pod warunkiem: - zachowania długości garażu mniejszej niż 5,5 m; - zachowani wysokości garażu od 3 m; - zaprojektowania ściany przy granicy bez otworów okiennych lub drzwiowych. Organ I instancji wskazał, że ściana budynku garażu przy granicy posiada długość 5,45 m, wysokość 2,45 m i nie posiada otworów okiennych i drzwiowych. Zdaniem Prezydenta Miasta inwestor spełnił warunki określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Brak zatem było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. W odwołaniu pełnomocnik odwołujących zaskarżył decyzję w całości i zarzucił naruszenie art. 77 kpa oraz art. 80 kpa i wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta. Odwołujący podkreślili, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest nietrafna, ponieważ narusza przepisy prawa administracyjnego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w tym niepoprawnie złożony podpis przez osobę, która nie wiadomo, czy jest uprawnionym projektantem. Wojewoda ustalił, że inwestor posiada ważne warunki zabudowy określone decyzją Prezydent Miasta z [...] sierpnia 2010r. i utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2010r. Badając w tym postępowaniu zarzuty odwołania ustalono, że projekt budowlany z poprawkami został podpisany między innymi przez osobę, która nie przedłożyła dowodów o spełnieniu wymagań określonych w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Akta sprawy wskazują, że inwestor spełnił wymagania określone m.in. w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy (nie przekracza obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy, wysokości i długości przy granicy), zakres i treść projektu budowlanego jest dostosowana do specyfiki charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania oraz zawiera projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę o konstrukcję obiektu (art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego). Podkreślono, że zatwierdzony projekt budowany spełnia również wymagania określone w ust. 3 pkt 1 decyzji o warunkach zabudowy w związku z § 12 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tymi przepisami garaż usytuowany przy granicy działki posiada długość mniejszą od 5,5 m i wysokość mniejszą od 3 m. Ponadto działka skarżących została objęta obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został opracowany i podpisany wraz z dopuszczonymi poprawkami przez osobę, która spełniła wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca na podstawie art. 129 §1 kpa zaskarżyła w całości decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2012r. i domagała się jej zmiany. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu decyzji organu I instancji jako faktu bezspornego, pominięciu faktycznej zabudowy nieruchomości inwestora oraz braku odniesienia do odprowadzenia wód opadowych z garażu. Podniosła, że organy potraktowały jako wiarygodne i bezstronne warunki zabudowy. Pominięto fakty zawarte w dokumentacji fotograficznej, ukazującej stan faktyczny odmienny od ustaleń zawartych w opinii organu I instancji. Skarżąca argumentowała, że brak jest odniesienia organów do kwestii odprowadzania wód opadowych z dachu garażu oraz posesji, albowiem dotychczasowe wody opadowe spływają na posesję skarżącej. Nadto wskazała na zacienienie znacznej części jej działki. Wskazała, że forma zabudowy ulicy M. przewiduje zabudowę z dachem płaskim. Garaż powinien być umiejscowiony w granicy posesji M. Wyraziła sprzeciw wobec warunków zabudowy nieruchomości inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda powołując się argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Nadto wyjaśnił, że kwestia wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub przywrócenia do stanu poprzedniego terenu inwestora została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2011r. Dalej argumentowano, że warunki zabudowy wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, zatem wniosek by budynek garażu był zlokalizowany przy istniejącym na działce skarżącej budynku magazynowym nie był przedmiotem postępowania i nie może być uwzględniony. Inwestor – uczestnik postępowania M. W. w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi. W kwestii zalewania działki skarżącej inwestor wskazał, że jej posesja jest położona wyżej. To właśnie z jej posesji woda spływa na działkę inwestora. Dołączył dokumenty urzędowe na potwierdzenie powyższej okoliczności oraz opinię techniczną, z której wynika, że zagospodarowanie wodami opadowymi i roztopowymi nie narusza ustaleń wynikających ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. oraz ustawy Prawo wodne. Pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu w piśmie procesowym poparł skargę złożoną przez skarżącą i zarzucił naruszenie §28 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez wydanie decyzji pozwolenie na budowę budynku, który nie jest wyposażony w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany z przyjęciem, że planowana inwestycja jest zgodna z istniejącą linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu. Nadto zarzucono naruszenie przepisów art. 5 ust. 9 ustawy prawo budowlane poprzez wydanie decyzji z brakiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżącej oraz naruszenie art. 5 ust. 2 lit. b ustawy prawo budowlane poprzez wydanie decyzji pomimo, że warunki użytkowe obiektu nie zapewniają usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów. Zarzucono także naruszenie zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 kpa), przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz orzeczenie przez organ w sposób dowolny, a także nieodniesienie się do zarzutów stawianych przez skarżących (art. 7 kpa) oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego (art. 77 kpa w zw. z 80 kpa). W związku ze wskazanymi naruszeniami na podstawie art. 145 §1 pkt 1 wniesiono o uchylenie decyzji w całości. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona przy zastosowaniu kryterium legalności doprowadziła do uwzględniania skargi, mimo, że nie wszystkie podniesione w niej argumenty zyskały aprobatę Sądu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta udzielające pozwolenia na budowę i zatwierdzające projekt budowlany dla inwestycji polegające na budowie budynku garażowego. Przedmiot postępowania jurysdykcyjnego określony w powyższej decyzji wyznacza regulacje prawne mające znaczenie dla kontroli legalności tego aktu. Są to przede wszystkim przepisy art. 32-35 i art. 36 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej "Prawo budowlane") oraz rozporządzenia wykonawcze, do których ona odsyła, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Szczególne wymogi jakie powinien spełniać wniosek o pozwolenie na budowę oraz warunki jego skutecznego złożenia zostały określone w art. 32 Prawa budowlanego, przy czym kontrola realizacji wymienionych tam przesłanek należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (art. 34 ust. 2 Prawa budowanego). Nadto, stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespełnienie tych wymagań winno zatem skutkować wydaniem decyzji odmownej. Stosownie do art. 7 kpa - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 kpa obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 kpa, ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 kpa. Powyższe reguły procesowe znajdują zastosowanie na każdym etapie postępowania administracyjnego a to oznacza, że z ich stosowania nie jest zwolniony również organ odwoławczy. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że istota zasady dwuinstancyjności polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy w jej całokształcie przez dwa różne organy. Z chwilą wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia organu I instancji powstaje obowiązek traktowania postępowania przed organem II instancji jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy administracyjnej. Rozstrzygnięcie aktu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzenie to winno być dokonane z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, co nie zostało przez organ drugiej instancji dopełnione. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w sposób prawidłowy do podnoszonej w skardze kwestii naruszenia art. 29 ustawy - Prawo wodne (Dz.U. z 2012, poz. 145), zgodnie, z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Zdaniem Sądu, Wojewoda nie odniósł się bowiem w należyty sposób do kwestii związanych z odprowadzeniem wód powierzchniowych określonych w § 28 i §126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690 ze zm. - zwane dalej "rozporządzeniem"). W świetle przywołanych regulacji nie ulega wątpliwości, że projektowana zabudowa winna spełniać wymogi umożliwiające odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacyjnej lub ogólnospławnej. Wymagane jest chociażby odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§28 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Tymczasem organ administracji budowlanej nie wypowiedział się w kwestii odprowadzania przedmiotowych wód. Uchybienie organu stanowi brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji Wojewody. Zaznaczyć przy tym należy, że dopuszczalne jest chociażby odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony. Jakkolwiek niezbędne jest ustalenie organu w tym przedmiocie i odzwierciedlenie rozwiązania tego zagadnienia w uzasadnieniu decyzji. Rozważania organu w tym zakresie w niniejszej sprawie są o tyle istotne, gdyż stosunki wodne stanowią przedmiot sporów międzysąsiedzkich i innych postępowań administracyjnych. Wobec powyższych regulacji obowiązkiem organu odwoławczego, w pierwszym rzędzie było ustalenie i zbadanie, czy rysunki załączone do projektu budowlanego oraz zawarte w nim wyjaśnienia i opisy regulują zagadnienie odprowadzania wód powierzchniowych. W niniejszej sprawie organ I, jak i II instancji takiej oceny nie przeprowadził o czym świadczy uzasadnienie decyzji. W tym zakresie naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego zgodnie, z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wobec przedstawionych wyżej argumentów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej odprowadzania wód powierzchniowych wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 15 kpa. Naruszenie powyższych przepisów wiązało się z niewyjaśnieniem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych oraz brakiem oceny przedłożonych do sprawy dowodów stanowiących podstawę dla podjętego rozstrzygnięcia. Naruszenia te jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Tym samym skarga w tym zakresie okazała się zasadna. Pozostałe podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim nietrafny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę garażu z przyjęciem, że planowania inwestycja jest zgodna z istniejąca linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu. Z treści decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 31 sierpnia 2010r. wynika, że obowiązująca linia zabudowy wyznaczona przez elewację frontową istniejącego budynku mieszkalnego pozostaje bez zmian i nie dotyczy ona przedmiotowego budynku garażowego. Wielkość powierzchni zabudowy łącznie ustalono na 32 % powierzchni działki inwestora. Nadto szerokość elewacji frontowej dla garażu ustalono na 4,5 m, dach płaski (k. 13 i 13 v akt adm. I instancji). Z projektu budowlanego wynika natomiast, że projektowany budynek ma stanowić bryłę zwartą, parterową z dachem płaskim jednospadowym, szerokość budynku wynosić będzie 3,90 m, pokrycie dachowe papą asfaltową. Połać o jednym spadku nachylenia (k. 7 projektu). Chybiony jest zatem zarzut niezgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy określonymi w powyższej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że projektowany budynek stanie w obrysie istniejącego tymczasowego obiektu o konstrukcji stalowej, który zostanie uprzednio rozebrany. W tym miejscu wskazać nadto należy, że w niniejszym postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie ma możliwości kwestionowania prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy. Proces planowania przestrzennego poprzedza niniejsze postępowanie i podlega odrębnej procedurze. Ostateczna i prawomocna decyzja o warunkach zabudowy oraz jej ustalenia wiążą organ budowany w niniejszej sprawie i jeżeli projekt budowany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach oraz pozostałymi wymogami prawa budowanego to organ budowany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Organy administracji budowlanej prawidłowo przyjęły także możliwość wybudowania garażu w granicy działek [...] i [...]. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono lokalizację garażu we wspólnej granicy powyższych działek. Spełnione zostały także wymogi §12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszczające usytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Zatwierdzono garaż o długości 5,45 m i szerokości 3,90 m oraz wysokości 2,49m. Ściana w granicy nie posiada otworów okiennych ani drzwiowych (k. 7 projektu budowlanego). W toku postępowania odwoławczego uwzględniono także kwestię wentylacji garażu oraz odpowiedniej klasy odporności ogniowej ścian, zwłaszcza graniczącej z działką skarżącej. Uzupełniono również projekt budowlany o odpowiednie podpisy skreśleń oraz potwierdzono uprawnienia architektoniczne i budowlana projektanta (k. 87-100 akt adm. II instancji). Dopiero w skardze do Sądu skarżąca podniosła zarzut zacienia jej nieruchomości przez wzniesienie projektowanego budynku. Wobec tego organy nie miały możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu, co uchyla się spod kontroli Sądu w tym zakresie. Wskazać należy, że kwestia zacienienia uregulowana przez rozporządzenie o warunkach technicznych dotyczy dostępu światła do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi (§13, §57 i nast. rozporządzenia). Natomiast kwestia zacienia gruntu i ewentualnych szkód tym spowodowanych podlega regulacjom prawa cywilnego, zatem kognicji sadów powszechnych. W powyższym zakresie nie znalazły potwierdzenia zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 7 kpa, art. 8 kpa, a odnoszące się do braku odpowiedzi organów na zarzuty skarżącej podnoszone na etapie postępowania administracyjnego. Z zebranych akt administracyjnych wynika, że organy ustosunkowywały się do pism skarżącej wnoszonych w toku postępowania administracyjnego (k. 118 akt adm. I instancji). Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, po stwierdzeniu konieczności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., pz. 270) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji dysponuje bowiem wystarczającymi środkami prawnym by w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podjąć rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni w niniejszej sprawie przepisy dotyczące odprowadzania wód powierzchniowych oraz dokona oceny zgodności projektu budowanego z tymi przepisami. Ustalenia w tym zakresie przedstawi i uzasadni w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu. Orzeczenie zawarte w pkt. III wyroku spowodowane jest wymogiem zastosowania art. 152 przywołanego wyżej aktu, zaś o kosztach orzeczono przy uwzględnieniu §2 ust. 1 i 2 oraz §18 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1248 ze zm.).