II SA/Po 331/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędziowie NSA Jolanta Szaniecka Asesor sąd. Danuta Rzyminiak – Owczarczak Protokolant sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2004r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...]sierpnia 2001r. Nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana w całości; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego. /-/D. Rzyminiak – Owczarczak /-/B. Kamieńska /-/J. Szaniecka Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...]sierpnia 2001r. – wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) – nakazał E. W. – właścicielce altany na działce nr [...] usytuowanej na terenie Pracowniczych Ogrodów Działkowych "[...]" przy ul. [...] w P. "częściową rozbiórkę w/w altany do stanu określonego w przepisach, tj. do 25 m2 powierzchni zabudowy". W uzasadnieniu stwierdził, że E. W. rozbudowując w 1998r. altanę do wymiarów 7,8 x 7,4m i o wysokości 5m – z dachem w połowie płaskim i w połowie skośnym – dopuściła się samowoli budowlanej. W myśl bowiem art. 29 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, budowa altan na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach oraz wysokości nie przekraczającej 5m przy dachach stromych i 4m przy dachach płaskich wymaga pozwolenia na budowę. Inwestorka takiego pozwolenia nie uzyskała. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznający sprawę na skutek odwołania inwestorki powołującej się na wyjątkowo trudną sytuację materialną i rodzinną – decyzją z dnia [...]grudnia 2001r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. E. W. opisała swoją sytuację rodzinną – w przedmiotowej altanie mieszka po eksmisji z mężem, synem M. – absolwentem Specjalnej Szkoły Zawodowej, który ze względu na stopień niepełnosprawności nie może zdobyć zatrudnienia oraz dwiema córkami. Starsza cierpi na schorzenia neurologiczne i jest matką samotnie wychowującą dziecko (także zamieszkujące w przedmiotowej altanie) a młodsza E. uczęszcza do Szkoły Podstawowej Specjalnej. Obecny metraż budynku (57m) przyczynił się do sprawniejszego funkcjonowania sześcioosobowej rodziny – poprawił warunki higieniczne i stworzył możliwość wygospodarowania kącika do nauki. Ostatecznie wniosła "o odroczenie nakazu doprowadzenia altany do stanu pierwotnego (rozbiórki nadmetrażu) do momentu otrzymania lokalu komunalnego". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1271 ze zm.) – zważył co następuje: Podnoszone przez skarżącą okoliczności, świadczące o trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, nie mają istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca przyznaje, że rozbudowując altanę dopuściła się samowoli budowlanej. Przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. – w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji – obligował organ nadzoru budowlanego do wydania w takiej sytuacji decyzji o rozbiórce, a zatem został prawidłowo zastosowany. Mimo to decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję przeoczył, że zawiera ona rozstrzygnięcie o przedmiocie rozbiórki pozostające bez ścisłego związku z art. 48 powołanej wyżej ustawy. W sentencji decyzji nie nakazano bowiem rozbiórki tej części obiektu, która została samowolnie wybudowana, lecz "częściową rozbiórkę altany do stanu określonego w przepisach, tj. do 25m2 powierzchni zabudowy". Takie sformułowanie – sprzeczne z intencją ustawodawcy – nie kładzie nacisku na rozbiórkę tylko tej części budynku, która została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, lecz pozwala rozebrać jakiekolwiek elementy budynku, byleby w ostatecznym wyniku ostała się zabudowa o powierzchni nie przekraczającej 25m2. W tej sytuacji zawarte z uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji wskazanie w jaki sposób "uzyskać zachowanie powyższych wymiarów" nie może być uznane za doprecyzowanie nakazu rozbiórki, lecz świadczy o istnieniu sprzeczności między osnową decyzji a jej uzasadnieniem. Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i b, art. 152 i art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. /-/D. Rzyminiak – Owczarczak /-/B. Kamieńska /-/J. Szaniecka kk