II SA/Po 331/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego; oddala skargę Decyzją z dnia 27 stycznia 2011 r. nr SKO-4200/59/10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O.W. z dnia 13 grudnia 2010 r. nr [...], którą przyznano Z.B. dodatek mieszkaniowy w wysokości 55,90 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do 31 maja 2011 r. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym. Dnia 26 listopada 2010 r. Z.B. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w O.W. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego (k. 20 akt adm.). Wskazał, że powierzchnia użytkowa jego lokalu wynosi 38,84 m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni - 34,84 m2. Lokal nie ma centralnego ogrzewania, centralnego ogrzewania wody ani instalacji gazu przewodowego. Zaznaczył też, iż dochody gospodarstwa domowego wynoszą 3575,50 zł. W adnotacjach do wniosku Z.B. wskazał nadto, że ponosi opłatę tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu (za miesiąc listopad wyniosła ona 360 zł), usuwanie stałych odpadów komunalnych (za październik - 11,32) oraz za wodę i odprowadzanie ścieków (15,54 zł). Do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca załączył również oświadczenie o wysokości dochodów za miesiące od sierpnia 2010 r. do października 2010 r. (k. 22 akt adm.). Dochody te wyniosły 3575,50 zł za trzy miesiące (miesięcznie 1191,83 zł). Złożył nadto oświadczenie dotyczące stanu lokalu (k. 26 akt adm.). Z adnotacji z dnia 10 grudnia 2010 r. zawartej na odwrocie wniosku (k. 21 akt adm.) wynika, że organ dokonał weryfikacji kosztów związanych z lokalem w rozmowie telefonicznej z zarządcą budynku i ustalił, iż Z.B. uiszcza czynsz w wysokości - 360 zł, opłatę za usuwanie odpadów stałych - 12,74 zł, opłatę za wodę i odprowadzanie ścieków - 19,73 (koszty łącznie: 392,47 zł). Decyzją z dnia 13 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta O.W. przyznał, działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5, ust. 2, art. 3 ust. 1, ust. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, ust. 4, ust. 5, art. 6 ust. 1, ust. 10, art. 7 ust. 1, ust. 1a, ust. 5, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) przyznał Z.B. dodatek mieszkaniowy w wysokości 55,90 zł miesięcznie na okres na okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do 31 maja 2011 r. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami postępowania wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do lokalu o powierzchni 38,84 m2, ale zgodnie z wyrokiem z dnia 22 grudnia 1997 r. posiada uprawnienia do lokalu zamiennego. Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku osiągnął dochód w wysokości 3.575,50 zł, co w przeliczeniu na miesiąc wynosi 1191,83 zł. Wydatki za lokal w miesiącu złożenia wniosku wyniosły 225,07 zł. Na tej podstawie organ stwierdził, iż Z.B. spełnia warunki do przyznania dodatku mieszkaniowego. Wyliczony zgodnie z art. 6 ust. 1-10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek wyniósł 55,90 zł miesięcznie. Kwota ta obejmuje ryczałt w wysokości 16,15 zł miesięcznie. W odwołaniu Z.B. podniósł, iż organ błędnie przyjął, że osiąga on średni dochód w wysokości 1191,83 zł miesięcznie. Wyższa wypłata we wrześniu 2010 r. spowodowana była wypłatą deputatu węglowego, który należy przeliczyć na okres 12 miesięcy, a nie jak to uczynił organ - na okres 3 miesięcy. Odwołujący zarzucił również nieprawidłowe uwzględnienie kwoty świadczenia z tytułu niezdolności do pracy jako kwoty brutto do obliczenia uśrednionego miesięcznego dochodu: podstawę obliczeń powinny stanowić kwoty rzeczywiście wypłacane, które wynoszą 836,23 zł. Podkreślił również, iż płaci odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego, które obliczone jest na podstawie stawek rynkowych, a nie miejskich. Wniósł o ponowne przeliczenie dodatku mieszkaniowego i przyznanie wyższego dodatku mieszkaniowego. Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 73, ze zm.) możliwość otrzymania dodatku mieszkaniowego mają te osoby, które spełniają jednocześnie trzy warunki: posiadają tytuł prawny do lokalu, mają zachowane kryterium dochodowe (175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym) oraz kryterium powierzchniowe, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 lutego 2010 r. kwota najniższej emerytury i renty od 1 marca 2010 r. wynosi 706,29 zł (M.P. Nr 10, poz. 110). Z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożonego w dniu 26 listopada 2010 r. wynika, że Z.B. zajmuje lokal mieszkalny nr 7 przy ul. Kaliskiej 12 w O.W. o powierzchni użytkowej 38,84 m2. W lokalu nie ma instalacji centralnego ogrzewania, centralnej ciepłej wody oraz gazu przewodowego. Według deklaracji o dochodach średni miesięczny dochód wnioskodawcy w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku to jest: sierpnia, września i października 2010 r. wynosił 1.191,83 zł. Zarządca budynku poświadczył na wniosku, że miesięczne wydatki na mieszkanie wynoszą 386,86 zł. Następnie Kolegium wskazało, że w myśl art. 6 ust. 6 ustawy, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu, nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, wówczas do jej wydatków, na podstawie, których obliczany jest dodatek, zalicza się wydatki, które w przypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Stosownie do tego wydatki za zajmowany lokal wyliczone według stawek obowiązujących w zasobie mieszkaniowym miasta O.W. stanowiące podstawę do obliczenia dodatku mieszkaniowego wynoszą 225,07 zł (38.84 m2 x 4,9588 zł = 192,60 zł + 12,74 zł - usuwanie stałych odpadów komunalnych + 19,73 zł - woda i ścieki). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego w przeliczeniu na jedną osobę nie może przekraczać 35 m2. Kolegium stwierdziło następnie, że powierzchnia lokalu mieszkalnego zajmowanego przez Z.B. wynosi 38,84 m2. Należy zatem wydatki za zajmowany lokal przeliczyć w stosunku do normatywnej powierzchni, to jest (225,07 zł:38,84 m2) x 35 m2 = 202,82 zł (art. 5 ust. 4 ustawy). Organ odwoławczy zauważył też, iż lokal nie jest wyposażony w instalację centralnej ciepłej wody, centralnego ogrzewania i gazu przewodowego, a zatem do wydatków doliczono ryczałty za brak tych urządzeń: za brak centralnego ogrzewania - 78,07 zł, za brak ciepłej wody - 8,92 zł, oraz za gaz - 4,46 zł (§ 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, Dz. U. Nr 156, poz. 1817, ze zm.). Na tej podstawie Kolegium wyliczyło, że ogólna kwota wydatków na mieszkanie, od których obliczany jest dodatek mieszkaniowy, wynosi 294,27 zł. Następnie stwierdziło, że w myśl art. 6 ust. 2 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na osobę w rodzinie jest równy lub wyższy od 150 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wielkości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 (125 %), wówczas do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. W myśl art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych - dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię, a kwotą wydatków, jakie osoba otrzymująca dodatek musi sama ponieść (20% dochodów w gospodarstwie jednoosobowym). W przypadku Z.B. jest to kwota 59,90 zł (294,27 zł - 238,37zł <20 % z 1.191,83 zł>). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło natomiast, że pojęcie dochodu dla celów ustalania uprawnień do dodatku mieszkaniowego określono w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 3 ust 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz składek na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenia przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Dochód ten przyjmuje się z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Zdaniem organu ustawowa definicja dochodów nie pozostawia wątpliwości co do składników, których się nie wlicza do dochodu. Wśród nich nie została wymieniona wypłata deputatu węglowego. Kolegium zaznaczyło też, że dodatek mieszkaniowy nie jest świadczeniem uznaniowym. Możliwość jego przyznania, a także jego wysokość są uzależnione jedynie od spełnienia ściśle określonych ustawowych przesłanek. W skardze Z.B. podał, iż w dalszym ciągu nie zgadza się z wydaną decyzją w sprawie dodatku mieszkaniowego, ponieważ złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego uważa za w pełni uzasadnione. Wyjaśnił, że jego dochód miesięczny wynoszący 836,23 zł nie pozwala mu na opłacenie wysokiego czynszu. Zdaniem skarżącego celem ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest wsparcie osób, które znajdują się w trudnej sytuacji i nie mogą pokryć z uzyskiwanych dochodów bieżących wydatków na zajmowane mieszkanie. Z.B. zaznaczył też, że posiada prawo do mieszkania zamiennego, którego nie może jednak zrealizować. W tym stanie rzeczy zmuszony jest opłacać wysokie odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu. Podkreślił też, że jego rzeczywisty dochód jest znacznie niższy niż ustalony przez organ. Nadmienił, iż stan zdrowia nie pozwala mu płacić wysokiego odszkodowania za mieszkanie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego (oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Definicję dochodu dla potrzeb przyznania dodatku mieszkaniowego określa art. 3 ust. 3 ustawy. Przepis ten stanowi, iż za dochód uważa się "wszelkie przychody" po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Podstawowym zarzutem skargi Z.B. uczynił przyjęcie błędnych założeń przy obliczaniu jego dochodu stanowiącego kryterium przyznania i wysokości dodatku mieszkaniowego. Jego zdaniem do dochodu w sposób nieprawidłowy został wliczony otrzymany we wrześniu 2010 r. deputat węglowy (ekwiwalent za deputat węglowy): kwota deputatu została wliczona do dochodów za miesiące: sierpień, wrzesień i październik 2010 r. (na okres 3 miesięcy), a powinna być - zdaniem skarżącego - rozłożona proporcjonalnie na okres 12 miesięcy. Pomimo zrozumienia dla trudnej sytuacji majątkowej Z.B. (posiada on dochody z renty, obowiązany jest uiszczać stosunkowo wysokie odszkodowanie za lokal), Sąd nie może uznać zasadności powyższego zarzutu. Na rozłożenie otrzymanego we wrześniu 2010 r. deputatu węglowego na 12 miesięcy nie pozwalają bowiem przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dalsze wywody należy poprzedzić ustaleniem, co oznacza użyte w ustawie określenie "wszelkie przychody". Określenie w ustawie o dodatkach mieszkaniowych dochodu jako "wszelkich przychodów" oznacza, że zaliczone są do niego wszystkie przysporzenia majątkowe (poza wyjątkami wskazanymi w ustawie) uzyskane faktycznie w okresie przyjmowanym do wyliczenia średniego dochodu rodziny. W konsekwencji powoduje to, iż nie tylko przychody uzyskiwane regularnie, ale także te o charakterze sporadycznym, incydentalnym podlegają zaliczeniu do dochodu w rozumieniu art. 3 ust 3 ustawy. Za dochód ten należy uznać zatem wszystkie przychody finansowe uzyskane w okresie przyjmowanym do wyliczenia dodatku mieszkaniowego (to jest w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku), które mogą być przeznaczone na pokrycie wydatków mieszkaniowych. Bez znaczenia pozostaje przy tym za jaki okres czasowy ubiegającemu się o dodatek mieszkaniowy przysługiwały przychody faktycznie uzyskane (wypłacone) w trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku. Istotne jest jedynie, że świadczenia, bez względu na okres za jaki przysługiwały, rzeczywiście zasiliły budżet gospodarstwa domowego wnioskodawcy we wskazanym okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (zob. wyrok z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Go 346/07, wyrok z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt II SA/Go 540/07, wyrok z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 309/09, wyrok z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1020/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba też podkreślić, że w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sposób enumeratywny zostały wymienione świadczenia, z których przychód nie jest wliczany do dochodu stanowiącego podstawę do określenia dodatku mieszkaniowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie już podkreślano, z czym Sąd w niniejszym składzie całkowicie się zgadza, że katalog przychodów nie podlegających wliczeniu do dochodu na potrzeby dodatku mieszkaniowego jest w istocie katalogiem wyłączeń od reguły ogólnej wliczania "wszelkich przychodów", a jako taki - nie może być interpretowany rozszerzająco (zob. wyrok z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1714/10, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto też w tym miejscu zasygnalizować, że do roku 2009 r. trwała dyskusja czy można nie wliczać do dochodu określonego w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatku pielęgnacyjnego, określonego w art. 75 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 39 poz. 353 ze zm.), który w katalogu wyłączeń nie został wymieniony. Ostatecznie w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 8/09 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, że dodatku pielęgnacyjnego nie należy wliczać do dochodu. Za szczególnym potraktowaniem dodatku pielęgnacyjnego przemawiał jednak charakter tego świadczenia, a zwłaszcza jego funkcja zbliżona do wymienionych w katalogu wyłączeń "zasiłków pielęgnacyjnych". Powyższa uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego jest o tyle istotna w tej sprawie, że - traktując o wyjątkowym przypadku - generalnie potwierdza, iż katalog przychodów, których nie wlicza się do dochodu na potrzeby ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego, ma charakter zamknięty. Kwota wypłaconego skarżącemu deputatu węglowego znajduje odzwierciedlenie w zaświadczeniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.W. z dnia 8 listopada 2011 r. ([...]), z którego wynika, że została ona wypłacona wraz z rentą z tytułu niezdolności do pracy w miesiącu wrześniu 2010 r. (k. 21 akt sadowych). Mając to na uwadze - w świetle art. 3 ust. 3 ustawy - organy były obowiązane uznać, że Z.B. przychód określony w tym zaświadczeniu uzyskał. Na odjęcie części deputatu węglowego przez zaliczenie go na dochód skarżącego tylko w kwocie stosunkowo przypadającej na miesiące sierpień, wrzesień i październik (3/12) nie pozwalały natomiast przepisy prawa. W tym miejscu trzeba też zaznaczyć, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie zawiera żadnych przepisów szczególnych pozwalających na rozkładanie większych jednorazowych dochodów wnioskodawcy na miesiące za jakie ten dochód przysługuje. Pominięcie tej regulacji należy uznać za świadome działanie ustawodawcy, tym bardziej, że tego typu przepis znajduje się w innych ustawach (np.: art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.). Również niezasadny jest podniesiony w odwołaniu i podtrzymany w skardze zarzut błędnego ustalenia kwoty dochodu Z.B. i przyjęcie za podstawę decyzji kwoty brutto zamiast faktycznie wypłaconej. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe. Stosownie do tego przepisu organy przyjęły, że dochód skarżącego wynosi 3575,50 zł, co stanowi sumę kwot: 978,28 zł (sierpień), 1618,94 (wrzesień) i 978,28 zł (październik). Wyliczenie to jest prawidłowe, gdyż z zaświadczeń Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, iż różnica pomiędzy podanymi kwotami brutto (wyżej wymienione) a kwotami wypłaconymi-netto stanowi zaliczkę na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zarówno opłacona z renty zaliczka na podatek dochodowy (zob. wyrok z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Op 241/09, wyrok z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 200/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i składka na ubezpieczenie zdrowotne (por. wyrok z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt I SA 1858/03, Lex nr 159229; wyrok z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt 1119/07, Lex nr 504836; wyrok z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 261/09 orzeczenia.nsa.gov.pl) nie podlegały jednak odliczeniu od dochodów, a w konsekwencji - w świetle art. 3 ust. 3 ustawy - powinny być traktowane jako dochód. Sąd dokonał też weryfikacji wyliczenia dodatku mieszkaniowego w świetle przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przepisów wykonawczych rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817, ze zm.) i doszedł do przekonania, że obszernie opisane przez Kolegium metody ustalenia dodatku i obliczenia są logiczne, prawidłowe, a w ich wyniku właściwie wyprowadzono kwotę świadczenia. W świetle powyższych okoliczności, Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - oddalił skargę.