II SA/Po 331/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 06 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 lipca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. /-/ E. Brychcy Skarżący M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym skarżący został przez Przewodniczącego Wydziału wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący osobiście odebrał wezwanie i formularz PPF w dniu 10 czerwca 2016 r. Termin do uzupełnienia braków wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu upływał w dniu 17 czerwca 2016r. (piątek). Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 18 czerwca 2016r. skarżący przedłożył Sądowi wypełniony formularz wniosku PPF. Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 lipca 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania z powodu wniesienia go po terminie. W terminowo wniesionym sprzeciwie na to zarządzenie skarżący domagał się jego uchylenia w całości, rozpoznania dołączonego do sprzeciwu wniosku o przyznanie prawa pomocy z 29 sierpnia 2016r. oraz sprostowania i uzupełnienia części orzekającej. Podniósł, że zaskarżone zarządzenia zawiera błąd formalno-prawny, zawarty w części orzekającej, polegający na braku sprecyzowania, że postępowanie dotyczy decyzji Burmistrza z [...] lipca 2015r. Nadto skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu stwierdzono, że wniosek o prawo pomocy złożono po terminie, co wynika z internetowej strony Poczty Polskiej, co nie stanowi wiarygodnego dowodu uchybienia, które jeśli wystąpiło, to było nieznaczne, niezamierzone i niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżący zasadnie został wezwany na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 252 § 2 P.p.s.a. i art. 257 P.p.s.a. przez Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu w zakreślonym 7-dniowym terminie. Termin ten rozpoczął bieg od dnia doręczenia wezwania skarżącemu, co nastąpiło do jego rąk własnych w dniu 10 czerwca 2016r. (k. 18 akt sąd.). Wobec tego 7-dniowy termin do wykonania wezwania upłynął z końcem dnia 17 czerwca 2016r., który był dniem roboczym (piątek). Skarżący tymczasem nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą wniosek o prawo pomocy w dniu 18 czerwca 2016r., o czym zaświadcza data na datowniku stempla pocztowego umieszczonego na kopercie adresowanej do WSA w Poznaniu przez skarżącego, zawierającej formularz wniosku o prawo pomocy (k. 23 akt sąd.). Data ta została także dodatkowo potwierdzona wydrukiem z internetowej bazy Poczty Polskiej umożliwiającej śledzenie przesyłek pocztowych. Wobec powyższego przyjąć należy, że skarżący wykonał wezwanie po upływie zakreślonego terminu. W tym stanie rzeczy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków wniosku w tym zakreślonym terminie nie uzupełniła, to zasadnie referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 29 lipca 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący był także pouczony o konsekwencjach spóźnionego wykonania wezwania Sądu (k. 10 akt sąd.). Podnoszony przez skarżącego zarzut uzupełnienia i sprostowania części orzekającej kwestionowanego zarządzenia również okazał się niezasadny i nie może Stanowic przyczyny uchylenia kwestionowanego zarządzenia. Zgodnie bowiem z art. 52 §1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, zatem od orzeczenia organu II instancji, a tym organem w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skargę na decyzję tego właśnie organu także wniósł skarżący. Zatem prawidłowo w części wstępnej zarządzenia wskazano jako organ właściwy Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy