II SA/Po 332/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 września 2017r. w sprawie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego z 18 lipca 2017r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odrzucić zażalenie. /-/ E.Brychcy Postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu Stowarzyszenia na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie doręczono skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu 11 października 2017 r. z pouczeniem, że postanowienie z dnia 18 września 2017 r. jest niezaskarżalne. Mimo powyższego Przedstawiciel Stowarzyszenia wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z 18 września 2017r. (k. 202 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia czy postanowienia referendarza utrzymuje je w mocy lub zmienia. Sąd orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Z przepisów ustawy nie wynika przy tym, że orzeczenie Sądu działającego jako sąd drugiej instancji podlega zaskarżeniu w ramach zażalenia. Skarżący pomimo, że pouczono go, iż od postanowienia z dnia 18 września 2017 r. nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, wniósł zażalenie. Wobec powyższego zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z 18 września 2017r. Sąd uznał za niedopuszczalne, co skutkuje jego odrzuceniem. Nadto Sąd stwierdza, że brak jakichkolwiek przesłanek do uzupełnienia, czy sprostowania orzeczenia Sadu z 18 września 2017r. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 2 w związku z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E.Brychcy