II SA/Po 334/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisłąw Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka /spr./ Protokolant sekr.sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi K. i T.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki domku letniskowego; o d d a l a s k a r g ę /-/ M.Górecka /-/ St.Małek /-/ B.Drzazga Decyzją z dnia [...].11.2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał skarżącym - K. i T. S. wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego z kontenera wraz z wykonanym podcieniem przed wejściem do wymienionego obiektu istniejącego na działce o numerze geodez. [...] w miejscowości W., gm. S. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż przedmiotowa działka położona jest bezpośrednio nad jeziorem [...] gm. S., zatem w całości znajduje się w 100 metrowym pasie przybrzeżnym jeziora. Właścicielami działki są inwestorzy K. i T. S. Przedmiotowy obiekt został wykonany - według oświadczenia inwestora- wiosną 1998r. przez właściciela działki i nie posiada pozwolenia na budowę. Postawiony on jest na bloczkach betonowych i został zaadaptowany z gotowego kontenera z wykonanym podcieniem. Obecnie obiekt użytkowany jest jako letniskowy. Wobec powyższych ustaleń, organ I instancji stwierdził, iż inwestor winien legitymować się pozwoleniem na budowę a wobec jego braku organ w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...].09.2003r. zobowiązał inwestora do dostarczenia w określonym terminie m.in. zaświadczenia Burmistrza Miasta S. o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ z treści zaświadczenia Burmistrza Miasta S. jak i z obowiązującego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. wynika, że w 100 metrowym pasie przybrzeżnym jeziora [...] istnieje zakaz budowy jakichkolwiek obiektów budowlanych a teren ten można jedynie wykorzystywać rolniczo lub pod zalesienia i zadrzewienia, tak więc ponieważ inwestorzy w zakreślonym im przez organ terminie nie złożyli zaświadczenia o zgodności lokalizacji obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nakazał w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 i 4 prawa budowlanego - rozbiórkę przedmiotowego obiektu będącego samowolą budowlaną. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli inwestorzy wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez legalizację przedmiotowego obiektu ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołujący zarzucili naruszenie prawa materialnego- art. 48 ust. 1 i 4 prawa budowlanego, poprzez niewłaściwą interpretację tych przepisów. Odwołujący twierdzili, iż organ I instancji pominął w swoich ustaleniach to, iż w okresie kiedy domek letniskowy był budowany władze gminy udzieliły pozwolenia na przyłącze a więc tym samym - w ocenie odwołujących - w sposób pośredni uznały turystyczno - rekreacyjne przeznaczenie przedmiotowej działki. Także organ I instancji - zdaniem odwołujących - przed wydaniem skarżonej decyzji nie dokonał wizji lokalnej terenu, która pozwoliłaby stwierdzić, iż na sąsiednich działkach położone są obiekty, które za zgodą lokalnych władz usadowione są w tej samej odległości od jeziora i stawiane były pod rządami tych samych przepisów, które obowiązują w chwili obecnej. Wszystko to - w ocenie odwołujących - sprawia, iż inwestorzy mają poczucie, że przepisy prawa budowlanego są bezwzględnie stosowane tylko wobec nich. Rozpatrując odwołanie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołał się na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy S. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XLV/321/02 z dnia 12.03.2002r. i ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 78, poz. 2027 z dnia 6.06.2002r. stwierdzając, iż w myśl ustaleń tego planu przedmiotowa działka nr [...] w m. W. oznaczona jest symbolem UTL i jest przewidziana jako teren turystyczno- wypoczynkowy a także, iż obowiązuje 100 metrowa strefa ochronna jeziora [...], którą można wykorzystać w sposób dotychczasowy, rolniczo lub pod zalesienie i zadrzewienie. To - zdaniem organu odwoławczego - oznacza, że plan nie przewiduje możliwości zabudowy działek mieszczących się w 100 metrowej strefie ochronnej, zaś z akt administracyjnych wynika, iż najdłuższy bok przedmiotowej działki wynosi 57,22 m- co oznacza, iż działka ta całkowicie mieści się w wyznaczonej planem miejscowym strefie ochronnej. Co do zgłoszonych przez odwołujących zarzutów, organ odwoławczy podał, iż zgoda na przyłącze energetyczne i jego pobudowanie nie przesądza o zgodzie na budowę obiektów kubaturowych i nie może ona zastąpić pozwolenia na budowę a więc inwestor nie dysponując prawomocnym pozwoleniem na budowę nie powinien przystąpić do robót budowlanych. Co do zarzutu istnienia innych obiektów budowlanych w obrębie strefy ochronnej - organ odwoławczy wskazał, iż mogą one być przedmiotem odrębnego postępowania. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...].01.2005r. wnieśli inwestorzy - K. i T. S. zastępowani przez radcę prawnego R. D., żądając zmiany skarżonej decyzji poprzez legalizację obiektu budowlanego ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organowi II instancji. Skarżący twierdzili, iż skarżona przez nich decyzja została wydana nie uwzględniając zebranego w sprawie materiału. W ocenie skarżących organ odwoławczy nie uwzględnił tego, iż przedmiotowa działka jest w obowiązującym miejscowym planie przeznaczona jako teren turystyczno - wypoczynkowy (UTL) i tak też jest przez skarżących wykorzystywana, zaś bez uzasadnienia swojego stanowiska przyjęto, że 100-metrowa strefa ochronna w obrębie jeziora [...] jest tożsama z zakazem jakiejkolwiek zabudowy tym bardziej, że na terenie tej strefy istnieją zabudowania, które powstały w latach 90-tych jak i po roku 2002. Zdaniem skarżących - nie została przez organ należycie wyjaśniona "kwestia formalno - prawna 100 m strefy ochronnej". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na jej uwzględnienie. Organy obydwu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do charakteru przedmiotowego obiektu i prawidłowo zakwalifikowały go jako tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 prawa budowlanego - obiekt kontenerowy) i wobec jego rozmiarów (ponad 10 m 2 ) prawidłowo stwierdziły, iż na jego budowę wymagane było pozwolenie na budowę (art. 29 i 30 prawa budowlanego). Także prawidłowe były ustalenia co do usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego, która to kwestia ta nie była sporna, wskazując, iż położony on jest na działce nr [...], która bezpośrednio graniczy z jeziorem [...] a jej najdłuższy odcinek jest mniejszy niż 100 m (vide: mapa) a to oznacza, że cała przedmiotowa działka położona jest w pasie 100 metrowej strefy ochronnej. Z miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą nr XLV/321/2002 Rady Miejskiej w S. z dnia 12.03.2002r. wynika, że przedmiotowy teren jest oznaczony symbolem 23.06 UTL - wieś Z. i zgodnie z opisową częścią uchwały stwierdza się, że dla tego terenu ustala się przeznaczenie terenu na cele turystyczno - wypoczynkowe. Na terenie obowiązuje 100-metrowa strefa ochronna jeziora [...]. Obszar położony w strefie ochronnej jeziora można wykorzystywać w sposób dotychczasowy, rolniczo lub pod zalesienia i zadrzewienia. Wymagane jest zachowanie ogólnej dostępności do jeziora" - to stwierdzenie znalazło się w warunkach szczegółowych. Wobec powyższego organy obydwu instancji prawidłowo dokonały interpretacji zapisów miejscowego planu i prawidłowo zastosowały przepisy prawa budowlanego. Skoro najpierw organ I instancji nałożył na inwestorów w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego obowiązki zmierzając tym samym do legalizacji samowoli a inwestorzy w zakreślonym im terminie nie złożyli żądanego zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu dla tego terenu - bowiem takiej zgodności nie było - to też prawidłowym było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę skoro nie można było dokonać legalizacji samowoli budowlanej. Zarzuty skarżących , że "kwestia formalno- prawna 100 m strefy ochronnej" nie została w sposób należyty wyjaśniona - cokolwiek miało by znaczyć to określenie - została całkowicie przez organ administracyjny wyjaśniona i udokumentowana a także prawidłowo zostały zinterpretowane zapisy miejscowego planu, które jednoznacznie wskazują , że przedmiotowy teren oznaczony symbolem 23.06 UTL w strefie ochronnej jeziora można wykorzystywać w sposób dotychczasowy, rolniczo lub pod zalesienia i zadrzewienia a należy zaznaczyć, że samowola budowlana nie może być zakwalifikowana jako wykorzystywanie terenu w dotychczasowy sposób a więc na cele zabudowy rekreacyjnej bowiem ten teren dotychczas był terenem niezabudowanym, rolniczym. W tym miejscu należy zauważyć, iż z zapisów ogólnych omawianej uchwały wynika, iż terenów położonych w 100-metrowym pasie przybrzeżnym jezior, na obszarze krajobrazu chronionego nie można przeznaczać pod żadną zabudowę, jednak z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika, że przedmiotowy teren nie należy do [...] obszaru krajobrazu chronionego - notatka służbowa z akt II SA/Po 335/05). Nie zmienia to jednak prawidłowości ustaleń organów administracji poczynionych w przedmiocie niezgodności omawianej inwestycji z szczegółowymi ustaleniami miejscowego planu dla tego terenu - o czym mowa była powyżej. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. /-/ M.Górecka /-/ St.Małek /-/ B.Drzazga MK