II SA/Po 3359/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Telefonii Polskiej-Zachód Spółki z o.o. w Sz. Tele-Ton Oddział w G.-W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. z dnia 7 maja 2001 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.-W. z dnia 23 marca 2001 r. (...); (...). Decyzją (...) z 23.03.2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.-W. nakazał Telefonii Polskiej "Zachód" Spółce z o.o. w Sz., Tele-Ton Oddział w G.-W. rozbiórkę sieci telefonicznej na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów 1862 i 1863 przy ul. H. w G.-W. zaznaczając, że roboty rozbiórkowe należy wykonać pod nadzorem uprawnionego kierownika robót z zachowaniem przepisów BHP, a po ich przeprowadzeniu i rozebraniu sieci teren winien być uporządkowany i doprowadzony do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w trakcie postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Jana T., właściciela wyżej wymienionych działek, ustalono, iż studnie sieci znajdują się jedna, około 1 m na północ - zachodniego narożnika budynku - kwiaciarni Jana T., a druga około 3 m na północ od południowo-wschodniego narożnika budynku. Ponieważ w decyzji Prezydenta Miasta G.-W. (...) z dnia 29.11.1996 r. nie została ujęta sieć na przedmiotowych działkach przy ul. H., zdaniem organu doszło do samowoli budowlanej, stąd zastosowano przepisy art. 48 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Odwołanie od decyzji wniosła Telefonia Polska "Zachód", która żądała uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującej się, organ administracyjny winien uwzględnić jej wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia przez Prezydenta Miasta G.-W. w drodze postanowienia wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki decyzji z dnia 29.11.1996 r., bowiem organ całkowicie pomija fakt, jakim jest istnienie załącznika do decyzji o pozwoleniu na budowę, w postaci projektu budowlanego kanalizacji telefonicznej, który to projekt wyraźnie wskazuje ulicę H. i określa położenie tej kanalizacji. Ponadto, zdaniem odwołującej nie dopuściła się samowoli, bo gdyby pozwolenie na budowę nie obejmowało kanalizacji na ulicy H., to organ w decyzji winien dać temu wyraz w postaci odmowy i nie akceptowałby projektu budowlanego, wreszcie nie dopuściłby do użytkowania obiektu po realizacji inwestycji. Odnosząc się do decyzji nakazowej, spółka zarzuciła nadto, że w decyzji nakazano rozbiórkę sieci telefonicznej zamiast kanalizacji telefonicznej, natomiast pierwsza z wymienionych sieci nie była przedmiotem pozwolenia na budowę. W wyniku rozpoznania odwołania (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją (...) z 7 maja 2001 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji drugiej instancji podkreślono, że postanowieniem z 8 grudnia 2000 r. Urząd Miejski - Wydział Katastru, Geodezji i Administracji Budowlanej sprostował błędy pisarskie decyzji o pozwoleniu na budowę kanalizacji telefonicznej poprzez dopisanie ulic nie wymienionych, których nazwy znajdowały się we wniosku o wydanie decyzji, i na których mimo ich pominięcia w rozstrzygnięciu decyzji inwestycję zrealizowano. Na skutek zażalenia Wojewoda L. uchylił w całości postanowienie z 8 grudnia 2000 r., co zdaniem organu odwoławczego czyni bezprzedmiotowym wniosek inwestora o zawieszenie postępowania. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotem postępowania jest sieć kablowa, na działkach nr 1862 i 1863 zlokalizowanych przy ulicy H., a nie pas techniczny ulicy H., która to sieć winna być objęta odrębnym postępowaniem administracyjnym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła, że decyzja organu odwoławczego nie odnosi się zupełnie do jej zarzutów podniesionych w odwołaniu, a jedynie chronologicznie wymienia wykonane czynności w postępowaniu administracyjnym. Telefonia Polska-Zachód zarzuca, że czym innym jest sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, a czym innym "oczywistej omyłki". Kwestionując sformułowanie decyzji, iż działki nr 1862 i 1863 nie wchodziły w skład pasa technicznego ulicy H., twierdziła iż organ administracji takiego pasa nie wyznaczył, natomiast podnoszony argument decyzji, że małżonkowie T. nie byli uczestnikami postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zdaniem skarżącej spółki jest nieuzasadniony, bowiem decyzja ma datę 29.11.1996 r., a małżonkowie T. stali się wieczystymi użytkownikami nieruchomości od 7.11.1997 r., a właścicielami od 18.05.1999 r. W konkluzji skarżąca spółka żądała uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona i to nie tylko z powodów podnoszonych w skardze, ale również i z powodów, które z mocy art. 51 Ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało wziąć pod uwagę z urzędu. Decyzja administracyjna w myśl przepisów art. 104 par. 1 Kpa jest jednostronną czynnością organu administracji publicznej, posiadającą odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej, w sprawie indywidualnej, w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata. Na wniosek Telefonii Polskiej "Zachód" Spółki z o.o. w sprawie wydania pozwolenia na budowę kanalizacji telefonicznej w pasach technicznych ulic: P., S., Ch., H., Z., W. R., S., Ł., Z., O., M., P., W. i S. z przyłączami abonenckimi w G.-W., Prezydent Miasta G.-W. decyzją z 29.11.1996 r. wydał pozwolenie na budowę stwierdzając, że inwestor winien prowadzić prace zgodnie z projektem budowlanym, który to projekt stanowił załącznik decyzji. Projekt ten przewidywał również budowę na działkach 1862 i 1863 studni kanalizacji teletechnicznej oznaczonych jako SK-1 /0,5m x 0,5m/ numerami S.200 i S.199. Powyższa decyzja, była poprzedzona decyzją z 14.11.1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w treści pozytywnej dla wnioskodawcy - obecnie skarżącej spółki wymienia również ulicę H. Jednakże decyzja o pozwoleniu na budowę mimo wniosku opisanego w niej i odwołania się do zatwierdzonego projektu, pomija w samym rozstrzygnięciu takie ulice jak S., H., Z., W. R., S., co powoduje, że - pomiędzy rozstrzygnięciem w części wstępnej i jego dalszą treścią oraz stwierdzeniem, że załącznik w postaci projektu budowlanego kanalizacji teletechnicznej stanowi integralną część decyzji - istnieje wyraźna sprzeczność. Funkcjonowanie tej decyzji w obrocie, doprowadziło do zrealizowania kanalizacji technicznej i dnia 22 maja 1997 r. dokonano odbioru końcowego robót stwierdzającego, że prace wykonano zgodnie z pozwoleniem. Przy takim stanie faktycznym i prawnym, jak również przy uwzględnieniu, że inwestycja w postaci kanalizacji teletechnicznej ma charakter inwestycji liniowej i tylko jako całość może funkcjonować, wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę sieci teletechnicznej na działkach 1862 i 1863 przy ul. H. stanowi rażące naruszenie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Restrykcyjność art. 48 polega na tym, że sprawcy samowoli muszą się liczyć wyłącznie z orzeczeniem nakazu rozbiórki, ale z drugiej strony nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązek rozpatrzenia sprawy, przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności, jakie się z nią wiążą. Trudno nie zauważyć w niniejszej sprawie, że skarżąca spółka w decyzji o pozwoleniu na budowę miała ściśle przestrzegać projektu i to uczyniła. Z drugiej strony organ pominął w rozstrzygnięciu "sensu stricte" pozwolenia na budowę część ulic. W decyzji będącej przedmiotem skargi organy nadzoru budowlanego błędem organu administracji publicznej, usiłują obciążyć wyłącznie inwestora. Taka interpretacja przepisów prawa kłóci się z zasadą wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która stanowi, że "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Trudno w niniejszej sprawie obciążać również inwestora nie skorzystaniem po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z instytucji art. 111 par. 1 Kpa, która przewiduje możliwość uzupełnienie decyzji, skoro inwestor dysponował projektem budowlanym zatwierdzonym przez organy administracyjne, a samo rozstrzygnięcie nie zawierało odmowy wydania pozwolenia na budowę dla pominiętych ulic. Powyższy stan faktyczny wyklucza zdaniem Sądu możliwość zakwalifikowania zachowań inwestora jako samowoli budowlanej. Wywody zaskarżonej decyzji, iż pozwolenie nie dotyczyło działek 1862 i 1863 również nie są uzasadnione, gdyż projekt budowlany od początku przewidywał dwie studzienki usytuowane na nich. Słusznie również skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji, że wadliwie wskazuje przedmiot rozbiórki, gdyż gdyby inwestor miał wykonać ściśle decyzję, to usunął by sieć telefoniczną, a kanalizację teletechniczną pozostawił. Powyższe uchybienia decyzji zdaniem Sądu rażąco naruszają prawo i to zarówno art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/ jak i zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności wyrażone w art. 6-8. Z tych względów, na zasadzie art. 21, 22 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 3 oraz 55 ust. 1 Ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa orzeczono jak w sentencji wyroku.