II SA/Po 337/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Sekr.sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; o d d a l a s k a r g ę /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...] nakazał właścicielowi J.M. rozbiórkę jednokondygnacyjnego budynku o wymiarach 8,40 m x 5 m przybudowanego - do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w P., od strony podwórza - bez pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że J.M. wybudował przybudówkę o wymiarach podanych w rozstrzygnięciu w [...] 2002 r. bez pozwolenia na budowę. Z tych też powodów stosując przepisy art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 106 poz. 1126 ze zm.) organ nakazał rozbiórkę obiektu. W odwołaniu od decyzji J.M. podniósł, że dobudówka, która stała się integralną częścią kamienicy, w jego ocenie nie wymaga pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestor posiada jej dokumentację i roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną wnosił o zalegalizowanie obiektu. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podzielił jej argumentację. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu skarżący zarzucił wadliwą interpretację przepisów prawa budowlanego, w szczególności art. 29 ust. 1 pkt 4 i art. 30 oraz rażące naruszenie prawa poprzez zastosowanie art. 48. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów art. 9 kpa. W piśmie procesowym z [...]r. wnosił natomiast o legalizację obiektu. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W prowadzonym postępowaniu organ administracyjny ustalił, że inwestor do budynku wielomieszkaniowego przy ul. [...] w P. dobudował przybudówkę parterową o wymiarach 8,40 m na 5 m, a prace ukończono w [...] 2002 roku. Obiekt przybudówki posadowiono na fundamentach, jest zadaszony, w części przeszklony i jak to wynikało z protokołu kontrolnego pełni funkcję uzupełniającą lokalu użytkowego - Restauracji "A", a w miejscu istniejących trzech otworów okiennych w budynku wielomieszkaniowym zrobiono przejścia z przybudówki do lokalu nie likwidując nadproży. Rozmiary i wygląd przybudówki obrazuje zdjęcie zamieszczone na karcie 3 akt administracyjnych. Poczynione ustalenia pozwalały organom nadzoru budowlanego na stwierdzenie, że jest to obiekt budowlany odpowiadający budynkowi, bowiem jest trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada dach i fundamenty, a jego wzniesienie wymagało pozwolenia na budowę. Nie można podzielić poglądów skarżącego, że dobudówka odpowiada definicji obiektu małej architektury. Jakkolwiek art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane definiując obiekt małej architektury wymienia obiekty przykładowo m.in. - kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski, obiekty architektury ogrodowej, piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki, to bez wątpienia przedmiotowa przybudówka z uwagi na konstrukcję i wymiary tej definicji nie podlega. Należy zresztą zauważyć, że sam skarżący przyznaje, iż gdyby potraktować dobudówkę jako obiekt małej architektury, niezbędne byłoby zgłoszenie, a takim się nie legitymuje. Skoro przepisy prawa budowlanego, zarówno brak pozwolenia na budowę jak i brak zgłoszenia, kwalifikują jako samowolę budowlaną, to dla konieczności zastosowania art. 48 ustawy prawa budowlanego jest bez znaczenia prawidłowe określenie obiektu dokonane przez organy nadzoru budowlanego, czy wadliwa definicja przytoczona przez skarżącego. Nieuzasadniona jest również sugestia skarżącego o możliwości wymierzenia mu opłaty legalizacyjnej. Organy administracji rozstrzygające sprawę, mają obowiązek, do ustalonego stanu faktycznego stosować obowiązujące w dacie rozstrzygania sprawy prawo. Decyzje w przedmiotowej sprawie zapadły [...]2002 r. (I instancja) i [...]2003 r. (II instancja). Organ nie mógł więc zastosować w sprawie przepisów prawa budowlanego wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. Natomiast Sąd Administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej na mocy ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) nie orzeka merytorycznie w sprawie i nie stanowi trzeciej instancji, musi zatem jedynie się odnieść do stanu faktycznego i prawnego z daty rozstrzygania przez organy administracji. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów art. 9 kpa. Zaskarżone decyzje wyraźnie wskazują skarżącemu zarówno okoliczności faktyczne jak i prawne leżące u podstaw rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący w żaden wiarygodny sposób nie wykazał, aby źródłem informacji, że obiekt nie wymaga pozwolenia, czy zgłoszenia był organ nadzoru budowlanego. W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka MK