II SA/Po 337/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego; oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]11.2013r., na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej, o wym. 6,60 m x 3,00 m usytuowanego na działce nr [...] w J. przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. R. Kwestionował ustalenia organu powiatowego co do daty powstania obiektu, jak również wnosił o nakazanie przełożenia spadu dachu w stronę działki inwestora. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy i wskazał, że na skutek przeprowadzonej kontroli na działce nr [...] w J. ustalono, że na powyższej nieruchomości znajduje się m. in. (na granicy z działką sąsiednią nr [...]) obiekt budowlany konstrukcji drewnianej o wym. ok. 6,66m x 2,87m. Obecna właścicielka nie posiada żadnych dokumentów związanych z powstaniem przedmiotowego obiektu. Poprzedni właściciel nieruchomości E. C. oświadczył, iż przedmiotowy obiekt budowlany konstrukcji drewnianej został postawiony przed rokiem 1959 przez K. C. - ówczesną właścicielkę nieruchomości, matkę Pana E. W dniu [...]04.20l0r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję umarzającą postępowanie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...].06.2010r. wydał decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalił, że: - urząd Gminy i Miasta nie posiada dokumentów źródłowych dotyczących powstania obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wym. ok. 6,66 x 2,87m usytuowanych w J. przy ul. [...], dz. nr [...], - obiekt budowlany konstrukcji drewnianej o wym. 6,66 x 2,87m został postawiony przed rokiem 1959 przez K. C., a E. C. sam dokonywał jedynie na bieżąco wymiany zniszczonych i spróchniałych desek oraz wymiany pokrycia dachowego, a obiekt był wykorzystywany jako inwentarski, - zdaniem W. R. obiekt ten powstał w latach 2002-2003, - K. K. oświadczyła, że obiekt powstał w latach 1981-1985, - zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta J. opublikowanym w dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 201 poz. 4616 z dnia 17.12.2007r. teren działki nr [...] jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną - MN (jedynie budynki mieszkalne i gospodarczo-garażowe), - zgodnie z "Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy i Miasta " - "wprowadza się całkowity zakaz chowu i utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach zwartej zabudowy". W dniu [...].09.2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nakazał K. K., rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wym. 6,66 x 2,87m, usytuowanego J. na działce nr [...], pełniącego funkcję inwentarską. WINB decyzją z dnia [...].12.2010r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W. R. w dniu 01.02.2011r. ponownie oświadczył, iż obiekt budowlany powstał w latach 2000-2003. Na dowód tego, że obiektu nie było w 1959r przedłożył zdjęcia z roku 1968 i 1983r. PINB postanowieniem z dnia [...].08.2013r. nałożył na K. K. obowiązek sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy wykonanych robót budowlanych związanych z budową obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej w określonym terminie. Zobowiązana wywiązała się z obowiązku. Organ odwoławczy przyjął, że w przedmiotowej sprawie budowa przedmiotowego obiektu konstrukcji drewnianej - użytkowanego jako inwentarski, wymagała uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego - "przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe". Organ podkreślił, iż przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r. Przez pojęcie obiektu, którego budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), tj. przed dniem 1 stycznia 1995r., należy rozumieć zarówno obiekt całkowicie wykończony, jak i obiekt nie ukończony lub jego część wybudowaną pod rządami prawa budowlanego z 1974r., przy którym, po wejściu w życie prawa budowlanego z 1994r., żadnych robót wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie prowadzono. Organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy jest obowiązany ustalić dokładną datę powstania obiektu budowlanego. PINB określił czas powstania obiektu konstrukcji drewnianej na okres przed 1994r. całkowicie ignorując plan zagospodarowania będący częścią projektu zatwierdzającego budowę garażu na dz. nr [...], gdzie widnieje pieczęć Starosty Powiatowego w dniu [...].07.2001r. Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906) projekt zagospodarowania działki lub terenu był sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Czyli na mapie tej winny być naniesione wszystkie obiekty budowlane znajdujące się na przedmiotowej działce. Z mapy wynika, iż w roku 2001 w przedmiotowym miejscu nie istniał żaden obiekt budowlany. Jeśli w sprawie organ ma sprzeczne oświadczenia stron, sprzeczne dokumenty to kierując się art. 80 K.p.a. winien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona i w rozstrzygnięciu wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a.). Przy ustalaniu daty posadowienia obiektu pomocne mogą być zdjęcia lotnicze z okresów wskazanego przez strony, okresu kiedy nastąpiła zmiana Prawa budowlanego. W ocenie WINB zastosowanie przez organ powiatowy przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. jest zatem przedwczesne, a nadto nie poprzedziło tego wyczerpujące wyjaśnienie daty wzniesienia obiektu oraz wyjaśnienie czy nastąpiło to zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy, co było warunkiem rozstrzygnięcia na tej podstawie. Organ odwoławczy przypomniał organowi powiatowemu, iż przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że organ nadzoru budowlanego nie może ograniczyć się do stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest zgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, ale winien wykazać, że obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod określony rodzaj zabudowy. Winien także wykazać, iż obiekt jest zgodny z przepisami budowlanymi obowiązującymi w dacie jego budowy (np. Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, Dz. U z 1980r. Nr 17, poz. 62), a nie jak w przedmiotowej sprawie PINB ocenić wykonane roboty na podstawie obowiązujących przepisów. Ponadto wątpliwości organu odwoławczego budzi sama ekspertyza z 10.2013r. wykonana przez K. B., na której organ powiatowy oparł swoje rozstrzygnięcie. Nawet przyjmując, iż obiekt powstały przed 01.01.1995r. winien być oceniany na podstawie obecnie obowiązujących przepisów (w tym warunków technicznych), to zgodnie z treścią § 28 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013r., poz. 926) działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Kanalizacja deszczowa, zwana inaczej kanalizacją burzową, to sieć zbierająca wody opadowe. Kanalizacja ogólnospławna zaś to sieć kanalizacyjna zbierająca ścieki bytowe i deszczowe do wspólnego kolektora. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, wskazany wyżej przepis dopuszcza odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Nie jest zatem dopuszczalne odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku bezpośrednio na działkę sąsiednią (jak w niniejszej sprawie). Zatem wnioski zawarte w ekspertyzie są co najmniej błędne. Ponadto organ odwoławczy przypomniał, że zachowanie wymogu art. 79 Kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji publicznej. Waga uprawnienia wynikającego z art. 79 Kpa nie pozwala na przyjęcie, że protokoły zeznań świadków, sporządzone przez uprawnione organy, ale bez uprzedniego poinformowania stron o tym fakcie, stanowią dowód z dokumentu urzędowego w znaczeniu art. 76 § 1 Kpa. Taka wykładnia wyraźnie zmierzałaby bowiem do obejścia normy zawartej w art. 79 Kpa. Zatem podczas ponownego rozpatrywania sprawy PINB winien ponownie przesłuchać świadków, zgodnie z zasadami art. 79 kpa. Sytuacja w której świadkowie zostają przesłuchani bez poinformowania o tym fakcie strony powoduje naruszenie prawa strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego ma dojść do wydania decyzji tj. art. 10 § 1 kpa. Nadto PINB całe postępowanie prowadził w sprawie robót budowlanych związanych z budową obiektu konstrukcji drewnianej o wym. 6,66 x 2,87m, na nieruchomości położonej w J. na dz. nr [...], niemniej jednak w zaskarżonej decyzji pisze o obiekcie budowlanym konstrukcji drewnianej, o wym. 6,60 x 3,00m. Należy zatem jednoznacznie ustalić wymiary przedmiotowego obiektu. Ponieważ wskazane powyżej wady postępowania zostały dostrzeżone w toku postępowania odwoławczego, a organ nie wyjaśnił wszystkich wątpliwości w sprawie (czym naruszył art. 7, 77 K.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, to konieczne było zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nie było także możliwe zastosowanie art. 136 K.p.a. z uwagi na naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 K.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien wyjaśnić ww. wątpliwości i uzupełnić dokumentację i dopiero na ich podstawie wydać rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniosła K. K. wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej. Skarżąca zwróciła uwagę, że ekspertyza techniczna przedmiotowego budynku zawiera zastrzeżenia, że niedopuszczalne jest odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku bezpośrednio na działkę sąsiednią. Przytoczyła także zapisy planu miejscowego oraz potwierdziła, że posiada gospodarstwo rolne, do którego nie ma ten plan zastosowania. Wskazała, że bezzasadne są twierdzenia uczestników postępowania dotyczące daty powstania przedmiotowego obiektu na lata 2000 – 2003, skoro dysponuje dokumentacją związaną z remontem tego obiektu w 1994r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania W. R. na rozprawie sądowoadministracyjnej także wniósł o oddalenie skargi . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, w myśli art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." rozstrzygając daną sprawę, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja organu odwoławczego naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Wyjaśnić trzeba, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 listopada 2013r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia czy, przy uwzględnieniu ustalonego stanu faktycznego, organ odwoławczy prawidłowo uczynił wydając decyzję kasacyjną. W ocenie Sądu stanowisko wywiedzione przez organ odwoławczy w zaskarżonym akcie zasługuje w pełni na aprobatę. Przede wszystkim wskazać należy, iż decyzję z dnia [...] listopada 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał na skutek wniosku T. i W. R. o zbadanie legalności trzech obiektów posadowionych na działce o numerze [...] w granicy z działką numer [...], położonych w J. W następstwie powyższego organ I instancji ustalił, że na terenie działki nr [...]przy granicy z działką sąsiednią znajduje się obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,66 m x 2,87 m i wysokości 2,52 m, na który inwestorka nie posiada pozwolenia na budowę. Słusznie w tym miejscu zauważa organ odwoławczy, że organ I instancji jednoznacznie nie ustalił daty wzniesienia tego obiektu, co implikuje zastosowanie właściwego stanu prawnego. Inwestorska oświadczyła bowiem, że obiekt powstał w latach 60 ubiegłego wieku (k. 3, 5 akt adm. i instancji). Oświadczenia w tym zakresie złożył także poprzedni właściciel nieruchomości wskazując, że wszelkie prace remontowe związane z tym budynkiem przeprowadził do 1994r. (k. 9 akt adm. I instancji). Natomiast właściciele sąsiedniej działki nr [...] wskazali, że sporny obiekt powstał około 2002r. (k. 12 akt adm. I instancji). Rolą organu I instancji było zatem ustalenie w pierwszej kolejności jednoznacznej najbardziej przybliżonej daty powstania obiektu i zastosowanie obowiązujących wówczas przepisów budowlanych. Tego organ I instancji prawidłowo nie uczynił, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że czas powstania przedmiotowego obiektu to okres przed 1994r., co jest określeniem zbyt mało precyzyjnym. Słusznie przyjmuje organ odwoławczy, że sprzeczności w materiale dowodowym w tym zakresie wymagają wnikliwego wyjaśnienia kierując się dyspozycja art. 80 kpa, zgodnie z którym organ winien określić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, która z okoliczności w sprawie jest udowodniona i w rozstrzygnięciu wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, czego zabrakło w rozstrzygnięciu I instancji. Dokładne ustalenie powyższych okoliczności jest niezbędne celem zastosowania właściwych przepisów budowanych, co dopiero może skutkować prawidłowym rozstrzygnięciem meritum sprawy. Następnie organ odwoławczy słusznie zauważa, że w przypadku zastosowania przepisów prawa budowlanego z 1974r., w szczególności art. 37 ust. 1 i 2 zgodność z przepisami budowlanym dotyczy okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania zaskarżonej decyzji. Organ prowadzący postępowanie winien zatem bezspornie ustalić reguły obowiązującego planu miejscowego na terenie, na którym posadowiony jest sporny obiekt. Niewystarczające jest ogólne stwierdzenie, że obiekt budowlany jest zgodny z obowiązującym planem miejscowym. Ustosunkować się także należy do zarzutów skarżącej, że postanowienia planu są wyłączone w przypadku prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego. W konsekwencji ustalenie prawidłowego stanu prawnego zgodnego z przyjętą datą powstania obiektu, nakazuje uwzględnić w niniejszej sprawie wszystkie przepisy budowlane obowiązujące w tej dacie, w tym warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (np. rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., Dz.U. Nr 17, poz. 62; bądź rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej I Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 140). W oparciu o te przepisy określić należy dopuszczalne wymogi usytuowania spornego obiektu zarówno w zakresie możliwości jego posadowienia w granicy, urządzenia kanalizacji odprowadzającej wody opadowe, czy odporności przeciwpożarowej. Analiza sprawy w tym zakresie wymaga przeprowadzenia ponownych ustaleń faktycznych i prawnych, przy uwzględnieniu zasady, że niedopuszczalne jest odprowadzenia wód opadowych na działkę sąsiednią. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na materiały budowlane, z których wykonany jest dach obiektu, z ekspertyzy wynika, że jest to eternit falisty. Organ I instancji ocenić powinien zasadność pozostawienia pokrycia dachu z tego materiału w kontekście ewentualnej możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zasadnie organ odwoławczy wskazał na naruszenia art. 79 kpa, skoro uchybiono obowiązkowi zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu oraz zapewniania stronom udziału w przeprowadzeniu dowodu. Naruszenie art. 79 kpa skutkuje koniecznością powtórzenia postępowania dowodowego z uwzględnieniem wszystkich przysługujących stronom praw, następnie spełnienie wymogów art. 10 §1 kpa. Istotnie zauważył organ odwoławczy, że w rozstrzygnięciu swojej decyzji organ I instancji wskazał, niepoparte materiałem dowodowym, odmienne wymiary spornego obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej (6,60 m x 3,00 m) od tych, które przytaczano w toku postępowania nadzorczego, nadto odmiennie niż to wynika z wymiarów określonych w ekspertyzie technicznej przedmiotowego obiektu (6,66 m x 2,87 m). Wobec tego należy zaaprobować stanowisko organu odwoławczego, że wskazana wadliwość decyzji organu I instancji obligowała organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej, przewidzianej dyspozycją art. 138 § 2 kpa, w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, którego nie ustrzegł się organ I instancji, w realiach niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości, a utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy także skutkowałaby wyeliminowaniem tejże decyzji z obrotu prawnego w postępowaniu sądowym. W tej sytuacji przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowił jedyną prawidłową podstawę dla zaskarżonego aktu, tym bardziej, iż organ odwoławczy dostrzegł również konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wykraczającym poza jego uprawnienia. Organ I instancji obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności ustalić pełen stan faktyczny w sprawie, na jego podstawie przyjąć właściwy stan prawny, by następnie wypełniwszy wskazania organu odwoławczego wydać prawidłowe rozstrzygnięcie. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i należy ją oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w wyroku.