II SA/Po 34/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skarg E. S., I. J., J. J., S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. S. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, na rzecz skarżącego S. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych i na rzecz skarżących I. J. i J. J. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Drzazga Decyzją nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] 03.2008 r. Wójt Gminy K. z powołaniem na art. 50 ust.1 i art.51 ust.1 pkt.2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. nr 80 z 2003 poz. 717/ oraz art. 104 ustawy z 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ustalił na rzecz wnioskującej A sp. z o.o. w P. lokalizacje inwestycji celu publicznego dla terenu położonego we wsi P. obejmującego indywidualnie wymienione numery działek gruntu jako zamierzenie polegające na " wyprowadzeniu linii SN-15 kV z projektowanej stacji [...]. W uzasadnieniu podano, że teren na którym planowane jest zamierzenie inwestycyjne nie jest objęty planem miejscowym, a inwestor zamierza na tym terenie zrealizować linię energetyczną kablową niskiego napięcia oraz szafkę kablową. W trakcie postępowania administracyjnego wpłynęły protesty od części właścicieli działek przez które linia ma przechodzić. W związku z protestami wyjaśniono, że na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał do wniosku o pozwolenie na budowę złożyć oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśniono także, że zgodnie z art. 6 pkt.2 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. nr 46 z 2000 r. poz.543/ inwestycja ta zaliczana jest to inwestycji celu publicznego. Przed wydaniem decyzji zanalizowano obszar w odległości ok. 50 metrów od wnioskowanych działek oraz przeprowadzono uzgodnienia. Odpis decyzji wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o środkach zaskarżenia doręczono inwestorowi oraz wszystkim właścicielom działek przez obszar których inwestycja ma przebiegać. Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wnieśli I. i J. J. – właściciele działek o numerze ewidencyjnym [...] i [...] położonych w G., S. Sz. – właściciel działki o numerze [...] i E. S. – właścicielka działek o numerach [...] i [...] położonej w G. i K. Rz. - właściciela działki nr [...]. Decyzją z dnia [...].11.2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z powołaniem na art. 138 §1 pkt.1 kpa, art. 50 ust.1, art.51 ust.1, art. 53 i 54 ustawy z 27.03 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 nr 80 poz.717/ w pkt. 1 decyzji pozostawił bez rozpoznania odwołania J. i I. J., S. Sz. i E.S., a w pkt.2 rozpoznając odwołanie K. Rz.– utrzymał w mocy zaskarżona decyzję . W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odwołujący J. i I. J., S. Sz. i E. S. nie podali żadnych argumentów przeciwko decyzji, podali tylko, że nie wyrażają zgody na inwestycję. W tym zakresie wskazano na treść art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określa istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody żądanie uzasadniające. Skarżący natomiast w odwołaniach ograniczyli się tylko do wyrażenia braku zgody na proponowaną inwestycję. Zgoda zaś skarżących nie jest potrzebna. Odnośnie odwołania K. Rz., który domagając się uchylenia decyzji pierwszej instancji zarzucił, że zaskarżona decyzja w przypadku wywłaszczenia uniemożliwia mu przeprowadzenie właściwych rokowań dla potrzeb odszkodowania i że nie wskazuje stref ochronnych, a w szczególności nie podaje w jakiej odległości od planowanych budynków mieszkalnych i gospodarczych może przebiegać linia energetyczna, a planowana inwestycja może obniżać wartość jego działki – organ odwoławczy podał, iż odległości budynków od linii energetycznych określają Polskie Normy i są ściśle ustalane na etapie ubiegania się przez inwestora o decyzję pozwolenia na budowę. Wskazano, że planowana inwestycja jest linią o małej mocy i nie obowiązują dla niej nadzwyczajne strefy ochronne. Wyjaśniono, że budynki o których mówi skarżący obecnie nie istnieją, a jeśli będą powstawać w przyszłości to ustalana będzie ich odległość względem istniejącej linii energetycznej. Kwestie związane z ewentualnym wywłaszczeniem ustalane będą na etapie przed pozwoleniem na budowę. Obawa o utratę wartości nieruchomości jest gołosłowna nie poparta żadnymi argumentami. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego daje tylko inwestorowi możliwość przejścia do dalszego procesu inwestycyjnego i mozliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę. Skargi do Sądu na powyższą decyzję złożyli osobiście I. i J. J., S.Sz. oraz działając przez fachowego pełnomocnika E. S . Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia złożone skargi ponieważ dotyczą one jednej decyzji i są ze sobą związane. Skarżący domagali się uchylenia w całości decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarg duży akcent położono na fakt braku wezwania odwołujących o konieczności uzupełnienia złożonego odwołania w sposób taki aby odwołanie spełniało wymogi z art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pełnomocnik skarżącej E. S. wskazała, że jeśli podanie nie czyni zadość wymogom ustalonym w przepisie prawa to zgodnie z art. 64 § 2 kpa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Dalej podkreślono, że przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, co oznacza zdaniem autora skargi, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Zdaniem pełnomocnika także decyzja pierwszej instancji jest wadliwa ponieważ narusza przepisy art. 7 i 77 kpa gdyż nie dokonano pełnej analizy stanu faktycznego i prawnego. W ocenie pełnomocnika skarżącej planowana inwestycja nie jest przebudową juz istniejącej jednotorowej linii napowietrznej lecz w istocie realizuje całkowicie nowa inwestycję w postaci budowy nowej linii energetycznej kablowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoja dotychczasową argumentacje Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi złożone przez wszystkich skarżących są uzasadnione, ponieważ decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku badania legalności wydanej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że ziściła się przesłanka z art. 145 §1 pkt.2 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1270/ dalej zwanej p. p .s. a. wobec czego zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy podać, że budowa, której dotyczy decyzja jest inwestycją celu publicznego i do odwołania od niej mają zastosowanie wymogi wymienione w art. 53 ust. 6 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej części Sąd zgadza się z wywodami organu drugiej instancji. Nie ulega wątpliwości, że odwołania wniesione przez I. i J. J., S.Sz. i E.S. nie spełniały wymogów tego przepisu. W sytuacji gdy pismo, które strona postępowania traktuje jako odwołanie od decyzji pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych we wskazanym przepisie organ administracji winien wezwać stronę w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia braków poprzez wskazanie wymienionych w tym przepisie elementów dowołania. Tymczasem SKO z rażącym naruszeniem art. 64 § 2 kpa nie wezwało odwołujących do uzupełnienia braków. Tym samym wydanie decyzji o pozostawieniu bez rozpoznania złożonych odwołań zostało wydane z naruszeniem prawa. Bardzo podobny stan faktyczny rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 2386/06, gdzie wyraził pogląd iż w sytuacji, gdy pismo, które strona postępowania traktuje jako odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych w przepisie art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ administracji winien wezwać stronę w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia braków poprzez wskazanie wymienionych w tymże przepisie elementów odwołania. Powyższy pogląd został w pełni zaakceptowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.10.2008 r. II OSK 1268/07, który uzupełniając wywody zawarte w wyroku WSA w Warszawie wskazał, że dopiero nieusunięcie przez odwołującego się braków formalnych odwołania określonych w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje pozostawieniem tego odwołania bez rozpoznania, a takie rozstrzygnięcie nie wymaga wydania decyzji lub postanowienia ponieważ ma charakter czynności materialno technicznej. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawiony pogląd prawny i w tej sytuacji uznał, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji musi zostać uchylona w całości. W ocenie Sądu zachodzi konieczność uchylenia w całości decyzji organu drugiej instancji, a więc także w stosunku do nie składającego skargi K. Rz. ponieważ nie może pozostawać w obrocie prawnym decyzja organu pierwszej instancji w stosunku do jednego z właścicieli działek przez które inwestycja ma być poprowadzono, w sytuacji, gdy nieznane są losy tej decyzji co do pozostałych zainteresowanych stron postępowania. Dopiero bowiem ponowienie procedury administracyjnej przez organ odwoławczy w zakresie wskazanym przez Sąd w uzasadnieniu pozwoli na właściwe rozpoznanie wszystkich złożonych odwołań. Reasumując uznając zarzuty skargi za uzasadnione Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt.1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku, a na zasadzie art. 200 p.p.s.a. przyznał skarżącym zwrot kosztów postępowania w zakresie faktycznie poniesionym. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a. /-/E. Brychcy /-/A. Łaskarzewska /-/B. Drzazga