II SA/Po 342/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi R. K. i A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miejskiej w S. na rzecz skarżących kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. R. K. oraz A. K. pismem dnia 26 lutego 2014 r. (złożonym w siedzibie organu 27 lutego 2014 r.) wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 24 października 2001 r., nr XXXVIII/448/2001 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz w Janikowie gmina Swarzędz rej. ul. Swarzędzkiej - zmiana przeznaczenia upraw polowych na tereny aktywizacji gospodarczej, zaskarżając ww. uchwałę w całości. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie art. 18 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 73 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W pierwszej kolejności skarżący podnieśli, iż w dniu 6 grudnia 2000 r. Rada Miejska Gminy Swarzędz podjęła uchwałę nr XXVII/306/2000 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany obowiązującego wówczas na jej terenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz. Uchwaliła natomiast w dniu 24 października 2001 r., uchwałą nr XXXVI11/448/2001 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej MPZP). W tym aspekcie treść uchwały wywołującej z dnia 6 grudnia 2000 r. nie pokrywa się z treścią uchwały z dnia 24 października 2001 r. Dalej wskazano, iż mimo znaczącej zmiany całości treści projektu MPZP dokonanego po już po przeprowadzonych konsultacjach społecznych, urzędowych i otrzymaniu prognozy o wpływie proponowanych zmian na środowisko, nie przeprowadzono ponownie wszystkich czynności określonych w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które winny być dokonane w związku ze zmianą treści uchwały. Skarżący wyjaśnili, iż procedurze planistycznej (tj. ogłoszeniu, konsultacjom społecznym, uzgodnieniom, opiniom itd.), poddano jedynie projekt zmiany obowiązującego MPZP, który zakładał zmianę przeznaczenia gruntów rolnych położonych w Janikowie gmina Swarzędz przy ul. Swarzędzkiej działki nr [...], [...], [...], [...] na tereny parku przemysłowego (oznaczone na mapie symbolem P), tereny działalności gospodarczo - usługowej (oznaczone na mapie symbolem DGU) oraz tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej (oznaczone na mapie symbolem MU). Zgodnie z tym projektem większość obszaru objętego zmianą MPZP przeznaczono na tereny działalności gospodarczo-usługowej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zakłady rzemieślnicze, bazy, składy i magazyny, obiekty usług komercyjnych, hodowla koni, jeździectwo, hipoterapia, place sportowe, rozrywkowo-zabawowe lunapark itp. Tymczasem Rada Miejska w dniu 24 października 2001 r. uchwaliła odmienny MPZP dotyczący wyżej wymienionego obszaru, w którym wszystkie tereny (ul. Swarzędzka w Janikowie, działki nr [...], [...], [...], [...]) przeznaczone zostały na aktywizację gospodarczą z podstawowym przeznaczeniem na zakłady produkcyjne, rzemieślnicze, bazy, składy, magazyny. W podjętej uchwale pominięto także całkowicie obszar przeznaczony na zabudowę mieszkalną (w projekcie planu oznaczony symbolem MU) jak również usługową. Uchwalenie zmiany MPZP w wyżej wskazanym zakresie naruszało zatem procedurę planistyczną, tj. art. 25 ustawy w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 2, 4, 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organy bowiem nie powtórzyły etapów planistycznych, mimo obowiązku ustawowego – art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem strony skarżącej kolejnym uchybieniem przy podejmowaniu uchwalonej zmiany planu było naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy, albowiem właściwe organy nie zbadały spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, mimo iż ustawa nakładała taki obowiązek. Zarząd nie poinformował także rady gminy o badaniach dotyczących spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań (naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy). Ponadto zaskarżoną uchwałą, bez wcześniejszych konsultacji, uzgodnień i ogłoszeń, zmieniono także zakres terytorialny obszaru poddanego czynnościom planistycznym. Projekt zmiany MPZP dla ul. Swarzędzkiej w Janikowie poddany konsultacjom, obejmował tereny dochodzące na południe do drogi dojazdowej określone na mapie i w projekcie oznaczeniem MU, natomiast uchwalony projekt nie pokrywa się z granicami konsultowanego projektu. Dalej zarzucono, iż projekt uchwały o zmianie MPZP dla gminy Swarzędz, miejscowość Janikowo przy ul. Swarzędzkiej nie został uzgodniony z organami gminy Czerwonak, sąsiadującej bezpośrednio z gminą Swarzędz, mimo że obszar objęty projektem (północna część gruntów) przylega do granicy gminy Czerwonak, a ustalenia planu naruszały interes prawny tej gminy. Stanowiło to naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 4c ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe naruszenia powodują nieważność uchwały podjętej w sprawie MPZP na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Na zakończenie skarżący wskazali, iż posiadają interes prawny do złożenia niniejszej skargi, albowiem w chwili dokonywania zmiany MPZP oraz obecnie są właścicielami nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru, objętego zmianami. Nieruchomość należąca do skarżących, w tym działka oznaczona nr [...], graniczy bezpośrednio z działką nr [...] objętą MPZP. Wobec skarżących doszło zatem do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy, albowiem nie zostali oni poinformowani na piśmie o terminie wyłożenia projektu zmiany MPZP, z uwagi na pominięcie procedury planistycznej wobec podjętej uchwały. Tym samym ograniczone zostało ich prawo do składania opinii, wniosków lub protestów do projektowanych zmian, z którego z pewnością by skorzystali, gdyby procedowanie w przedmiotowej sprawie odbywało się zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem. Zaznaczono, iż grunty skarżących jako przeznaczone przede wszystkim na cele rolnicze, w związku z podjętą uchwałą zmieniającą MPZP nie mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem ze względu na szkodliwy wpływ nieruchomości sąsiedniej np.: przez umieszczenie na nieruchomości sąsiedniej fabryki produkującej środki owadobójcze. Mając na uwadze powyższe, zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżących, w tym na możliwość korzystania przez nich z prawa własności zgodnie z art. 140 k.c. oraz z art. 144 k.c. Odpowiadając na skargę Gmina Swarzędz reprezentowana przez adw. M. M. wniosła o jej oddalenie. Podniesiono, iż w niniejszej sprawie żaden interes prawny lub uprawnienie skarżących nie zostały naruszone. Tym samym, w świetle treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, skarżący nie są legitymowani do wniesienia skargi - co czyni wniosek o jej oddalenie uzasadnionym. Podkreślono, iż samo posiadanie interesu prawnego nie stanowi przesłanki do uznania legitymacji czynnej w zaskarżeniu uchwały. Zdaniem pełnomocnika Gminy podjęcie uchwały nie spowodowało naruszenia interesu czy uprawnienia skarżących. Nawet, gdyby uznać (do czego nie ma podstaw) , że jej podjęcie może spowodować uciążliwości dla skarżących i stwarza niebezpieczeństwo wykorzystania nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, to skutek ten nie wystąpił po dziś dzień, a już na pewno w momencie podjęcia uchwały. Nie zasługuje również na uwzględnienie argument skarżących, że podjęcie uchwały spowodowało utratę wartości ich nieruchomości, co świadczy o naruszeniu ich interesu prawnego. Zmniejszenie wartości nieruchomości skarżących w konsekwencji bliskiego sąsiedztwa zabudowy o zwiększonej intensywności można rozpatrywać co najwyżej w kategoriach naruszenia interesu faktycznego skarżącego (nie zaś interesu prawnego). Ponadto by uchwała podlegała skutecznemu zaskarżeniu jej podjęcie musiałoby wiązać się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Do takiego naruszenia nie doszło, gdyż Gmina podejmując uchwałę działała w ramach obowiązujących przepisów i przysługujących mu uprawnień. Gmina nie naruszyła przepisu art. 18 ust. 2 pkt. 5 nie zawiadamiając skarżących o terminie wyłożenia projektu uchwały. Podjęcie uchwały nie narusza interesu prawnego skarżących, co implikuje po stronie gminy brak obowiązku zawiadomienia ich o terminie wyłożenia projektu uchwały. Nadto wskazano, że nawet gdyby uznać, że skarżący winni być zawiadomieni o wyłożeniu aktu, to sam fakt naruszenia przez Gminę powyższego obowiązku nie skutkuje nieważnością podjętej uchwały, gdyż nie sposób uznać, aby doszło do rażącego naruszenia prawa. Dalej podniesiono, iż brak jest merytorycznych podstaw skargi. Wbrew twierdzeniom skarżących treść zaskarżonej uchwały jest całkowicie zgodna z treścią uchwały z 6 grudnia 2000 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany obowiązującego wówczas na jej terenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz i jest z nią tożsama przedmiotowo. Według pełnomocnika Gminy od początku realizowania procedury planistycznej określonej w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym jej przedmiotem był projekt zmian MPZP, który został ostatecznie uchwalony w dniu 24 października 2001 r. Projekt ten dokładnie odpowiadał zakresowi zmian opisanemu w uchwale z 6 grudnia 2000 r. zarówno co do zakresu powierzchniowego (wskazane nr działek i ich powierzchnia) jak i merytorycznego (zmiana z upraw polowych na tereny aktywizacji gospodarczej). W czasie trwania procedury planistycznej powstawały koncepcje alternatywne zmiany planu, jednakże żadna z nich nie została poddana tej procedurze. Znajdujący się w aktach projekt uchwały złożony w dniu 19 września 2001 r. odnosi się do takiej właśnie, nie wprowadzonej do procedury planistycznej koncepcji. Nie jest też uzasadniony zarzut braku badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. O tym, że badanie takie nastąpiło świadczy fakt uwzględnienia założeń przyjętych w studium w treści zaskarżonej uchwały. Zdaniem strony bezzasadne są także pozostałe zarzuty dotyczące braku uzgodnienia projektu plany MPZP z Gminą Czerwonak oraz nieuwzględnienia w planie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Pismem dnia 15 maja 2014 r. "A" Spółka jawna z siedzibą w P. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2014 r. pełnomocnik skarżących podniósł, iż wbrew temu, co twierdzi organ w odpowiedzi na skargę, to nie uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w dniu 24 października 2001 r. MPZP został poddany konsultacjom i procedurze planistycznej, ale projekt przedstawiony przez skarżących jako załącznik do skargi. Świadczy o tym choćby treść prognozy skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, sporządzonej przez biegłą Stanisławę Koczorowską w marcu 2001 r. w ramach obowiązkowych czynności planistycznych. Ponadto podkreślono, że skarżący mają interes prawny do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Błędy procedury planistycznej, w tym zaniechanie poddania procedurze uchwalonej zmiany MPZP doprowadziły w rzeczywistości do sytuacji, w której skarżący nie zostali poinformowani na piśmie o terminie wyłożenia projektu zmiany MPZP. Ograniczone zostało zatem ich prawo do składania opinii, wniosków lub protestów do projektowanych zmian, z którego z pewnością by skorzystali, gdyby procedowanie w przedmiotowej sprawie odbywało się zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem. Zdaniem skarżących powstanie przy granicy ich nieruchomości fabryki środków owadobójczych, która stanowi zakład o podwyższonym ryzyku awarii jest skutkiem uchybień w procedurze planistycznej zmiany MPZP. W dniu 28 maja 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek Stowarzyszenia "B" o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Zdaniem Stowarzyszenia jego udział w postępowaniu jest zasadny, gdyż uchwalony (niezgodnie z procedurą) dla terenu położonego w otulinie parku krajobrazowego MPZP nie zawiera zakazu lokalizacji zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii, co niesie daleko idące konsekwencje zarówno dla stanu środowiska (w szczególności Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka), jak i dla okolicznych mieszkańców i właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenu, dla którego uchwalono MPZP. Stowarzyszenie wskazało nadto, iż z dokumentacji uzyskanej w trybie informacji publicznej z Urzędu Wojewódzkiego w P. wynika, że zarząd gminy Swarzędz (czyli organ właściwy w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) przed przekazaniem Radzie Miejskiej w Swarzędzu (tj. w dniu 10 września 2001 r.) projektu MPZP do uchwalenia w wersji poddanej uzgodnieniom, dysponował jednocześnie inną wersją projektu planu (czyli tą, która została uchwalona), albowiem do wniosku o przeznaczenie gruntów rolnych klasy IV w miejscowości Janikowo gm. Swarzędz na cele nierolnicze złożonego Wojewodzie Wielkopolskiemu (nr [...] ) jako załącznik nr 4 złożono mapkę odpowiadającą projektowi MPZP w wersji uchwalonej, a nie w wersji poddanej uzgodnieniom i przedstawionej Radzie Miejskiej do uchwalenia 9 dni później. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Spółki A sp.j. z siedzibą w P. oraz dopuścił do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie na "B" Pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. pełnomocnik Gminy Swarzędz ustosunkował się do zarzutów podniesionych w piśmie Stowarzyszenia "B". W dniu 10 lipca 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek Gminy Czerwonak o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Przy piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. pełnomocnik Gminy Swarzędz przedstawił wykonaną na zlecenie Gminy Swarzędz ekspertyzę prawną autorstwa prof. dr hab. M. S., której przedstawiono stanowisko, iż choć nie można z góry wykluczyć sytuacji, że plan miejscowy będzie naruszać interesy prawne właścicieli nieruchomości sąsiednich, to jednak w tej konkretnej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich, bezpośrednio graniczących z terenem jego obowiązywania i co za tym idzie nie przysługuje im legitymacja skargowa przeciwko temu aktowi. Uzasadniając powyższe stanowisko autor ekspertyzy wskazał, iż zaskarżony plan miejscowy zawiera w swojej treści postanowienia chroniące właścicieli nieruchomości sąsiednich przed naruszeniem ich interesu prawnego - są to przepisy § 5 ust. 4 pkt 1-3, w których zamieszczono zakaz lokalizacji inwestycji, które należą do grupy szczególnie szkodliwych dla środowiska, nakaz by ewentualna uciążliwość bądź szkodliwość dla środowiska wywoływana przez obiekty produkcyjne, usługowe i inne nie wykraczała poza granice terenów aktywizacji gospodarczej oraz nakaz by każdy wydzielony teren pod działalność produkcyjną otoczyć pasem zieleni izolacyjnej o szerokości minimum 6 metrów wzdłuż granic wewnętrznych z terenem sąsiednim oraz minimum 10 metrów wzdłuż linii rozgraniczających tereny od drogi gminnej oznaczonej na rysunku planu symbolem KDG/L. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Gminy Czerwonak. Pismem dnia 19 września 2014 r. Fundacja "C" złożyła do Sądu wniosek o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z dnia 31 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. dopuścił do udziału w postępowaniu Fundację "C". W dniu 5 grudnia 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek Stowarzyszenia "D" o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Zdaniem Stowarzyszenia jego udział w postępowaniu jest zasadny, gdyż uchwalony (niezgodnie z procedurą) dla terenu położonego w otulinie parku krajobrazowego MPZP nie zawiera zakazu lokalizacji zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii, co niesie daleko idące konsekwencje zarówno dla stanu środowiska (w szczególności Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka), jak i dla okolicznych mieszkańców i właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenu, dla którego uchwalono MPZP Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowił dopuścić do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie "D" oraz oddalił wniosek Stowarzyszenia "B" o zawieszenie postępowania. Obecne na rozprawie strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska argumentację. Pełnomocnik Fundacji "C" wniósł o oddalenie skargi wskazując na brak interesu prawnego skarżących oraz brak przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zważył, co następuje. Uchwała została zaskarżona w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Z akt wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa sporządzone przez pełnomocnika skarżących zostało wniesione w dniu 10 stycznia 2014 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 27 lutego 2014 r., co przesądza o tym, iż zachowane zostały oba terminy określone w art. 53 § 2 p.p.s.a., to jest termin sześćdziesięciodniowy od skierowania do Rady Miejskiej w Swarzędzu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 z późn. zm., dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżący posiadają legitymację skargową, bowiem zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż niekwestionowanym przez strony jest, że skarżącym służy prawo własności działki gruntu nr [...], graniczącej bezpośrednio z działką nr [...] objętą zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się zaś, że może dojść do naruszenia postanowieniami planu także interesu prawnego właściciela nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie obszaru, co do którego plan sporządzono, jeżeli ustalenia planu wpływają na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości. (por. wyroki z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II OSK 900/09; z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2373/11; z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1940/10). Dalej zauważyć należy, iż źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W realiach niniejszej sprawy źródła interesu prawnego skarżących, który został naruszony zaskarżoną uchwałą, należy upatrywać w przepisach prawa materialnego dotyczących prawa własności. Przeznaczenie bezpośrednio sąsiadującego z nieruchomością skarżących terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem AG pod zakłady produkcyjne, rzemieślnicze, składy, bazy i magazyny, będzie miało wpływ na korzystanie przez skarżących z ich nieruchomości, a więc dotknie jednego z trzech zasadniczych uprawnień właścicielskich, określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego. Oceny tej nie zmienia fakt zaprojektowania, między działką skarżących, a terenem owej działalności produkcyjnej, obszaru pasa zieleni izolacyjnej oznaczonego symbolem ZO. Obszar ten przylega do nieruchomości skarżących jedynie na części granicy oddzielającej ją od terenu aktywizacji gospodarczej i co za tym idzie nie usuwa sąsiedztwa nieruchomości skarżących od obszaru produkcyjnego, a jedynie może częściowo zmniejszyć uciążliwości wynikające z tego sąsiedztwa. Jedynie taki sam walor mają także zapisy zawarte w § 5 ust. 4 pkt 1 i 3 zaskarżonej uchwały. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż ograniczenia zawarte w § 4 ust. 1 pkt 2 dotyczą wyłącznie uciążliwości bądź szkodliwości dla środowiska, a nie wszelkich oddziaływań na nieruchomości sąsiednie, które choć nieprzekraczające przewidzianych prawem poziomów mogą jednak wpływać na sposób wykorzystywania nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżących. Podkreślić w tym miejscu należy, iż zarówno nieruchomość skarżących, jak i tereny objęte planem (działki nr [...], [...], [...] i [...]) wykorzystywane są aktualnie jako grunty rolne, zaś dla obszaru obejmującego działkę skarżących nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, iż sposób zagospodarowania działki nr [...] ma zasadniczy wpływ na możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżących. Ewentualne zagospodarowanie nieruchomości skarżących będzie bowiem musiało w myśl zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w wart. 61 § 1 pkt 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uwzględniać sposób zagospodarowania działki nr [...] jako bezpośrednio graniczącej z działka skarżących. Ten wynikający z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aspekt wpływu uchwalonego planu na interesy prawne właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym skarżących pominięty został zupełnie w rozważaniach zawartych zarówno w pismach pełnomocnika Gminy, jak i uczestnika postępowania Fundacji "C" oraz w przedłożonej przez stronę skarżoną ekspertyzie prawnej prof. dr hab. M. S. Nie można się przy tym zgodzić z twierdzeniem wyrażonym w odpowiedzi na skargę jakoby uchwała podlegała skutecznemu zaskarżeniu jej podjęcie musiałoby wiązać się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Oczywistym jawi się, iż możliwa jest taka sytuacja faktyczna, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, co może mieć miejsce na przykład poprzez w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzenie uzasadnionego wymogami polityki przestrzennej gminy zakazu zabudowy, czy tez danego sposobu zagospodarowania danego terenu. Stwierdzenie obiektywnego naruszenia porządku prawnego przez zaskarżoną uchwałę uzasadniać natomiast będzie zastosowanie przez Sad art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) i wyeliminowane jej przez Sąd z obrotu prawnego. W świetle powyższych ustaleń kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia czy niewątpliwe naruszenie interesu prawnego skarżących nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jak zasygnalizowano już wyżej samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, nie przesądza bowiem jeszcze o zasadności wniesionej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Brak jest bowiem podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (por. wyroki NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 355/11 oraz z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, dostępne w Centralnej Bzie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Przechodząc do rozpoznania meritum sprawy wskazać należy, iż stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli odnośnie aktów prawa miejscowego jest zbadanie, czy organy stanowiące, w toku ich podejmowania nie naruszyły prawa w sposób uzasadniający stwierdzenie nieważność zaskarżonej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności działania organów administracji publicznej sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę, iż wskazanej wyżej kontroli sąd dokonuje według stanu prawnego istniejącego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu prawa miejscowego podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7 ustawy), a ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy (art. 8 ust. 1). Zgodnie zaś z art. 10 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zależności od potrzeb ustala się między innymi przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 10 ust. 1), lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy (art. 10 ust. 6) oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 10 ust. 8). W świetle powyższych regulacji nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, iż Rada Miejska w Swarzędzu co do zasady uprawniona była do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz w Janikowie rej. ul. Swarzędzkiej oraz określenia w tym planie przeznaczenia określonych terenów jako terenów o funkcji aktywizacji gospodarczej i określenia zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu i szczególnych warunków jego zagospodarowania. Bez jakiegokolwiek znaczenia dla kwestii oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem pozostają podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności związane z tym ,iż w dniu 6 grudnia 2000 r. Rada Miejska Gminy Swarzędz podjęła uchwałę nr XXVII/306/2000 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany obowiązującego wówczas na jej terenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz, natomiast w dniu 24 października 2001 r., uchwałą nr XXXVI11/448/2001 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy sprowadzało się bowiem do uprawnienia do władczego przeznaczenia terenów oraz ustalenia linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach, a także zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również gabarytów obiektów, a także granic obszarów zorganizowanej działalności inwestycyjnej. Bez znaczenia prawnego pozostawało zatem czy aktywność gminy w tym zakresie nazwana została zmianą planu dotąd obowiązującego dla danego obszaru, czy też jego uchyleniem i uchwaleniem nowego planu. Zagadnienie to jako należące do zakresu przyjętych środków techniki prawodawczej ma bowiem znaczenie jedynie formalne i nie ma wpływu na ocenę ważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Ewentualne naruszenie zasad techniki prawodawczej nie stanowi bowiem zarówno naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów o jakim mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i istotnego naruszenia prawa uzasadniającego myśl art. 91 ust. 4 u.s.g. a contrario stwierdzenie nieważności uchwały. Zauważyć jednakże należy, iż przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały doszło do szeregu naruszeń trybu postępowania uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. W pierwszym rzędzie stwierdzić, iż treść uchwały z dnia 6 grudnia 2000 r. inicjującej postępowanie planistyczne nie pokrywa się z treścią zaskarżonej uchwały z dnia 24 października 2001 r., a nadto zachodzi sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a rysunkiem uchwalonego ostatecznie planu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy, w drodze uchwały rozstrzyga o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określając granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot jego ustaleń, o którym mowa w art. 10 ust. 1. W uchwale inicjującej z dnia 6 grudnia 2000 r. w § 1 jako obszar objęty nowym planem miejscowym określono obszar obejmujący działki położone w rejonie ul. Swarzędzkiej w Janikowie oznaczone numerami geodezyjnym [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 24,6951 ha. W zaskarżonej uchwale w § 1 wskazano, iż uchwala się zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz w Janikowie, rejon ul. Swarzędzkiej, działki nr [...], [...], [...] i [...]. Jednocześnie na mapie stanowiącej załącznik do uchwały jako obszar objęty planem miejscowym poza wyżej wymienionymi działkami wskazano nadto fragmenty działek nr [...] i [...]graniczących z działkami [...] i [...]. Na fragmentach działek nr [...]i [...], nie objętych uchwałą intencyjną oraz częścią tekstową zaskarżonej uchwały, zlokalizowano teren aktywizacji gospodarczej oznaczony symbolem AG oraz tereny pasów zieleni ochronnej oznaczone literami ZO. Również proste porównanie załączników graficznych do uchwały intencyjnej oraz do zaskarżonej uchwały z dnia 24 października 2001 r. wyraźnie wskazuje na zmianę obszaru objętego granicami planu względem zasięgu planu przyjętego we uchwale inicjującej poprzez przesunięcie jego granicy w kierunku zabudowań usytuowanych przy ul. Swarzędzkiej. Dalej zauważyć należy, iż zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia procedury planistycznej poprzez poddanie tejże procedurze (w tym ogłoszeniu, konsultacjom i opiniowaniu) projektu uchwały odmiennej niż ostatecznie uchwalona, przy jednoczesnym braku powtórzenia tejże procedury odnośnie wprowadzonych zmian. Zauważyć bowiem należy, iż w aktach sprawy znajdują się dwie różniące się od siebie części tekstowe przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz trzy różne wersje załącznika graficznego do planu. W szczególności w aktach znajduje się projekt zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakładał zmianę przeznaczenia gruntów rolnych położonych w Janikowie gmina Swarzędz przy ul. Swarzędzkiej działki nr [...], [...], [...], [...] na tereny parku przemysłowego (oznaczone na mapie symbolem P), tereny działalności gospodarczo - usługowej (oznaczone na mapie symbolem DGU) oraz obejmował całość działek nr [...] i [...] , na których przewidywał tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej (oznaczone na mapie symbolem MU). Zgodnie z tym projektem większość obszaru objętego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczono na tereny działalności gospodarczo-usługowej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zakłady rzemieślnicze, bazy, składy i magazyny, obiekty usług komercyjnych, hodowla koni, jeździectwo, hipoterapia, place sportowe, rozrywkowo-zabawowe lunapark itp. działalność produkcyjna przewidziano jedynie na obszarze parku przemysłowego oznaczonym na rysunku literą P i niegraniczącym bezpośrednio z nieruchomością skarżących. Podkreślić w tym miejscu należy, iż to właśnie ten projekt – jako jedyny wprowadzający na obszarze objętym procedurą planistyczną tereny o charakterze gospodarczo usługowym był przedmiotem datowanego na marzec 2001 r. opracowania zatytułowanego "Prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze", co wynika w sposób niebudzący wątpliwości z treści tegoż opracowania. Można również zasadnie domniemywać, iż to ten projekt był przedmiotem dokonywanych w marcu i kwietniu 2001 r. uzgodnień i opiniowania przez właściwe organy i podmioty, albowiem, tylko on znajduje się w przekazanych przez Gminę Swarzędz materiałach z procedury planistycznej w części zatytułowanej "Opinie Uzgodnienia". Inna wersja części graficznej projektu planu dołączona została jako załącznik nr 4 do skierowanego do Wojewody Wielkopolskiego wniosku Przewodniczącego Zarządu Gminy Swarzędz z dnia 10 września 2001 r. o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. W tej wersji projekt planu nie obejmował już całości działek nr [...] i [...], a jedynie ich fragment, który określono w całości jako obszar aktywizacji gospodarczej. Ta wersja projektu planu nie przewidywała także terenu parku przemysłowego oraz terenów działalności gospodarczo – usługowej, a jedynie tereny aktywizacji gospodarczej i pasy zieleni ochronnej oraz zieleni izolacyjnej. Tereny aktywizacji gospodarczej (za wyjątkiem nowozlokalizowanych na działkach nr [...]i [...]) odpowiadały sumie terenów parku przemysłowego i obszaru działalności gospodarczo usługowej określonych w uprzednio omówionej wersji planu i co za tym idzie bezpośrednio przylegały do granicy nieruchomości skarżących. Ostatecznie przyjęta jako załącznik do zaskarżonej uchwały z dnia 24 października 2001 r. wersja części graficznej planu odpowiadała w zasadniczym zarysie wersji przedstawionej wojewodzie wraz z wnioskiem z 10 września 2001 r., a zmiany dotyczyły jedynie likwidacji terenu pasa zieleni ochronnej pomiędzy działkami nr [...] i [...], a działkami nr [...] i [...] zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], co doprowadziło do powstania jednolitego pasa terenów aktywizacji gospodarczej nie oddzielonego w żaden sposób od zlokalizowanej poza obszarem objętym planem istniejącej zabudowy j na działkach nr [...] i [...] i pośrednio ul. Swarzędzkiej. Różnice te pozwalają na stwierdzenie, iż nie jest trafne stanowisko pełnomocnika Gminy zawarte w piśmie procesowym z dnia 25 czerwca 2014 r. jakoby z dokumentacji dotyczącej uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych wynikało, iż procedurze planistycznej poddany był projekt planu o uchwalonej treści. Zauważyć w tym miejscu należy, iż różnice pomiędzy wersją projektu planu z marca 2001 r., a planem ostatecznie uchwalonym nie sprowadzały się tylko do odmiennego nazwania poszczególnych obszarów na terenie objętym kontrolowaną procedurą planistyczną. W projekcie planu z marca 2001 r. dla terenu parku przemysłowego przewidziano bowiem wprawdzie analogiczne przeznaczenie oraz zabudowę o parametrach takich jak ostatecznie przyjęte dla obszarów aktywizacji gospodarczej, jednakże dla terenów działalności gospodarczo usługowej (oznaczonych DGU i bezpośrednio graniczących z nieruchomością skarżących) nie przewidziano możliwości lokalizowania produkcji oraz ograniczono możliwość parametry zabudowy przyjmując jej maksymalną wysokość na 9 metrów, w sytuacji gdy ostatecznie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał dla terenów aktywizacji gospodarczej jako podstawowe przeznaczenie zakłady produkcyjne i wysokość zabudowy do 12 metrów. W oparciu o przedłożone przez skarżony organ dokumenty z procedury planistycznej nie można przy tym w sposób jednoznaczny i pewny ustalić, iż do publicznego wglądu wyłożona była wersja projektu planu odpowiadająca planowi ostatecznie uchwalonemu. Wyłożenie miało miejsce w dniach od 21 maja 2001 r. do 11 czerwca 2001 r. w Urzędzie Miasta i Gminy Swarzędz, jednakże z komunikatów o wyłożeniu nie wynika, której wersji projektu dotyczyło. Jednocześnie w aktach brak jakiegokolwiek projektu planu w wersji ostatecznie uchwalonej – znajduje się w nich tylko odpis przyjętej uchwały, jak też jakiegokolwiek dokumentu pozwalającego na ustalenie kiedy projekt wersji ostatecznie przyjętej został przygotowany. Powyższe okoliczności w połączeniu z faktem, iż projekt planu wyłożony został do publicznego wglądu wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń na środowisko przyrodnicze dotyczącą pierwotnej wersji projektu planu z marca 2001 r. pozwalają stwierdzić, iż niewątpliwie nie są oparte na prawdzie twierdzenia strony skarżonej jakoby od początku realizowania procedury planistycznej określonej w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym jej przedmiotem był projekt zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został ostatecznie uchwalony w dniu 24 października 2001 r., a żadna z powstających w czasie trwania procedury planistycznej alternatywnych koncepcji zmiany planu nie została poddana tej procedurze. Stąd też w ocenie Sądu za uprawdopodobnione w stopniu graniczącym z pewnością uznać należy naruszenie przez organy gminy procedury planistycznej poprzez poddanie w jej trakcie uzgodnieniom oraz wyłożeniu wersji projektu planu zasadniczo odmiennej niż ostatecznie uchwalona. Powyższe naruszenie prawa godziło przy tym w interes prawny skarżących, którzy w jego następstwie nie mogli skorzystać dla ochrony swych praw ze środków prawnych przewidzianych w art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Truizmem jawi się stwierdzenie, iż wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu przewidującego bezpośrednio przy granicy nieruchomości skarżących jedynie obszar działalności gospodarczo-usługowej, bez możliwości lokalizacji zakładów produkcyjnych, a następnie uchwalenie planu pozwalającego lokalizować w sąsiedztwie nieruchomości skarżących działalność produkcyjną i budynki o zdecydowanie wyższej niż w wyłożonym projekcie planu wysokości niewątpliwie naruszało interes prawny skarżących i stanowiło jednocześnie rażące naruszenie prawa. Interes prawne skarżących jako właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z obszarem objętym planem naruszało także sporządzenie prognozy oddziaływania planu, o której mowa w przepisach o ochronie środowiska w stosunku do projektu planu zakładającego mniej intensywne wykorzystanie obszaru na cele lokalizacji zakładów przemysłowych (produkcyjnych) niż miało to miejsce w planie ostatecznie uchwalonym. Taki sposób procesowania nad planem czynił fikcyjnym udział obywateli w procedurze planistycznej, albowiem utrudniał im dokonanie oceny projektu i podjęcie decyzji co do zgłoszenia protestów i zarzutów ze względu na przedstawienie nierzetelnych informacji co do wpływu faktycznie uchwalonego planu na środowisko. Stwierdzone powyżej uchybienia w procesowaniu oraz wewnętrzna sprzeczność pomiędzy częścią tekstową i załącznikiem graficznym samodzielnie uzasadniały stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały jako rażąco naruszającej porządek prawny (art. 147 p.p.s.a.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów proceduralnych zauważyć należy, iż choć trafnym okazał się także zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 4c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzgodnienia projektu planu z organami gminy Czerwonak, to jednak nie mógłby on stanowić samodzielnej podstawy uwzględnienia skargi, ze względu na to że nie dotyczył on interesu prawnego skarżących. Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wskazać jednkaże należy, iż zgodnie z przywołanym wyżej przepisem projekt planu, stosownie do jego zakresu podlegał uzgodnieniu zarządami gmin sąsiednich, jeżeli obszar objęty projektem planu przylega do granic tych gmin lub gdy ustalenia planu mogą naruszać ich interes prawny. W realiach niniejszej sprawy nie jest przy tym uprawnione stanowisko skarżonego organu, iż projekt planu nie podlegał uzgodnieniu z zarządem gminy sąsiedniej, ze względu na okoliczność, iż obszar objęty planem nie graniczył bezpośrednio z gminą Czerwonak. Zauważyć bowiem trzeba, iż leżące na obszarze objętym planem działki nr [...] i [...] dla których jako podstawowe przeznaczenie przewidziano zakłady produkcyjne graniczą z działką nr 1/2 należącą do Gminy Swarzędz, która to działka jest wąską polną drogą o szerokości kilku metrów, z którą z drugiej strony graniczy działka nr 353/3 położona w miejscowość Kicin gmina Czerwonak. Wydzielenie obszaru objętego planowaniem przestrzennym dla którego planuje się funkcje przemysłowe w ten sposób by o kilka metrów odsunąć go od granicy gminy i w ten sposób uniknąć konieczności uzgodnień z organami gminy sąsiedniej uznać zaś należy za oczywiste obejście prawa i co za tym idzie naruszenie władztwa planistycznego gminy. Wobec stwierdzonych uchybień o charakterze proceduralnym samodzielnie uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, bezzasadne było rozpatrywanie przez Sąd pozostałych zarzutów podniesionych w skardze oraz pismach uczestników postępowania, a dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Rozpoznanie tych zarzutów nie miałoby bowiem jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie ocena zgodności aktu prawa miejscowego z przepisami prawa materialnego rangi ustawowej możliwa jest dopiero w przypadku stwierdzenia, iż procedura podejmowania tegoż aktu nie jest obarczona istotnymi wadami uzasadniającymi stwierdzenie jego nieuważności. Stanowisko powyższe znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazującym, iż ewentualne stwierdzenie niekonstytucyjności procedury legislacyjnej, która doprowadziła do ustanowienia kwestionowanych przepisów prawnych, prowadzi do ich wyeliminowania z obrotu prawnego, czyni kontrolę merytorycznej zasadności sformułowanych we wniosku zarzutów bezprzedmiotową, a przez to dalsze postępowanie zbędnym (por wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 2008 r., sygn. K 5/07, z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. P 11/08), a które to rozumowanie może zostać posiłkowo zastosowane również na gruncie niniejszej sprawy jako także dotyczącej stanowienia prawa, a nie jego stosowania. O wykonalności zaskarżonej uchwały orzeczono w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku). Zauważyć w tym miejscu należy, iż rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 ustawy, stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę i należy je umieścić w wyroku niezależnie od tego, czy wcześniej wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w drodze postanowienia (por. teza 1 do art. 152 w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Z uwagi na naturę aktu prawa miejscowego i tego, że jego wykonywanie może także oznaczać w przyszłości (już po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny) stosowanie zawartych w nim norm w jednostkowych sytuacjach faktycznych, sąd uprawniony jest do określenia, że akt ten nie może być wykonany w okresie nieprawomocności wydanego wyroku. W przeciwieństwie do zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. regulacji dotyczącej wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności do czasu rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, art. 152 p.p.s.a. nie przewiduje przy tym wyłączenia z zakresu swojego stosowania przepisów prawa miejscowego. Z tych też powodów Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2000 roku, sygn. I OPS 1/00, która to uchwała wydana została pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z 11 maja 1995 roku r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i jako taka - wobec odmiennego obecnie ukształtowania odnośnych regulacji postępowania sądowoadmnistracyjnego wynikających chociażby z jego dwuinstancyjności - nie może znajdować obecnie bezpośredniego zastosowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.