II SA/Po 345/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2014 r. wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia oddalić wniosek. /-/ Wiesława Batorowicz Skarga H. D. na bliżej opisaną w rubrum postanowienia decyzję nie została podpisana przez stronę, wobec czego Sąd wezwał skarżącą w dniu 9 kwietnia 2014 r. (data nadania wezwania - k. 1, 15, 18) do usunięcia braków skargi poprzez jej podpisanie (w załączeniu została przedstawiona skarżącemu kopia skargi) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do podpisania skargi i pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została dwukrotnie awizowana pod adresem strony wskazanym w skardze: najpierw w dniu 11 kwietnia 2014 r. i następnie 22 kwietnia 2014 r. Przesyłka nie została odebrana w terminie, w związku z czym została odesłana do nadawcy. W konsekwencji Sąd postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Odpis postanowienia z dnia 22 maja 2014 r. został doręczony stronie w dniu 16 czerwca 2014 r. (do rąk własnych skarżącej - k. 25). W dniu 23 czerwca 2014 r. (data nadania pocztowego - k. 29) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, podnosząc, że o odrzuceniu skargi dowiedziała się z korespondencji odebranej w dniu 16 czerwca 2014 r. Podniosła, że nie otrzymała wcześniej korespondencji lub awiza świadczących o dostarczeniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Zarazem wyjaśniła, że nie dokonała czynności bez swojej winy, gdyż przebywała w szpitalu (wypis w załączeniu), a po jego opuszczeniu korzystała z pomocy rodziny poza swoim stałym miejscem zamieszkania. Dodała, że pomoc ta była konieczna z uwagi na trudności w samodzielnej egzystencji - szereg chorób opisanych w wypisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Powyższe oznacza, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w jego uchybieniu. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że strona złożyła w terminie wynikającym z art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie niewątpliwie uchybionego terminu. Sąd przyjął korzystną dla strony interpretację, że przeszkody dla uzupełnienia braków formalnych skargi, na które strona się powołuje, ustały najwcześniej z dniem 16 czerwca 2014 r., kiedy to strona dowiedziała się o odrzuceniu skargi. Wobec tego należało merytorycznie rozpatrzyć wniosek. Zdaniem Sądu, strona nie uprawdopodobniła należycie, że okoliczności, na które się powołała, stanowiły ten rodzaj przeszkód do dokonania czynności procesowej (uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie), które świadczą o braku winy strony w uchybieniu terminu. Choroba często bywa zdarzeniem losowym (nieprzewidzianym), jednakże nie każda choroba może stanowić przeszkodę do podejmowania czynności procesowych i niezdolność do pracy nie oznacza automatycznie, że osoba niezdolna do pracy nie może podjąć konkretnej czynności procesowej. Chodzi bowiem w tym wypadku o przeszkody o charakterze nieprzezwyciężalnym lub nieszczęśliwe zbiegi okoliczności, na które strona nie miała wpływu i nie mogłaś podjąć środków zaradczych przy dochowaniu należytej staranności wymaganej w danych okolicznościach. Skarżąca wprawdzie przebywała w szpitalu w okresie do [...] do [...] marca 2014 r. – ze względu na występujące u niej schorzenia, jednak została wypisana ze szpitala w stanie ogólnym stabilnym, z adnotacją, że po zastosowanym leczeniu uzyskano zmniejszenie dolegliwości [...]. Podała, że następnie przebywała poza swoim stałym miejscem zamieszkania, korzystając z pomocy rodziny ze względu na trudności w samodzielnej egzystencji. Z powyższego wynika, że skarżąca przejściowo przebywała poza miejscem zamieszkania i korzystała z pomocy rodziny, jednak nie zorganizowała tej pomocy w ten sposób, by mieć okresowy dostęp do korespondencji, która mogła przychodzić na jej adres domowy. Z żadnych okoliczności podanych przez stronę nie wynika, że nie była ona w stanie poprosić nikogo z rodziny o regularne sprawdzanie skrzynki pocztowej (np. w odstępach tygodniowych), w wyniku czego mogłaby dowiedzieć się o awizowanej przesyłce sądowej i odebrać wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, a następnie terminowo usunąć stwierdzone uchybienie, korzystając przy tym ewentualnie z pomocy ze strony rodziny (np. wsparcie przy odczytaniu wezwania oraz zredagowaniu i nadaniu pisma procesowego do Sądu). Dodać należy, że strona – w celu należytego zadbania o własne sprawy, skoro wniosła skargę do tutejszego Sądu – powinna liczyć się możliwością otrzymywania korespondencji sądowej i dokonywania czynności w postępowaniu zainicjowanym wniesioną skargą. Tym bardziej, że jako osoba prowadząca działalność gospodarczą oraz korzystająca z zezwolenia na sprzedaż alkoholu powinna wykazywać pewne rozeznanie w sprawach urzędowych i zdawać sobie sprawę, że nieterminowe dokonywanie czynności procesowych może mieć swoje konsekwencje prawne. Reasumując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że strona nie dochowała należytej staranności w związku ze skargą wniesioną do tutejszego Sądu, a powołane okoliczności nie stanowią należytego uprawdopodobnienia, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz