II SA/Po 3489/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr ) Sędziowie WSA Maciej Dybowski As.sąd. Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2004 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...], II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ M.Dybowski Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając w oparciu o art.25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. z 1997 r. nr 142, poz.950 z późn.zm. ) pozbawił E. S. uprawnień kombatanckich przyznanych przez były ZW ZBOWiD w L. decyzją z dnia [...]r. z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od 15.10.1945 r. do 31.12.1947 r. W okresie zaliczonym jako działalność kombatancka E. S. był funkcjonariuszem Służby Więziennej. Taki stan rzeczy prowadzi do uznania, że wyłącznym powodem przyznanych uprawnień kombatanckich była działalność w latach 1944 - 1956 w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej, a w konsekwencji w oparciu o wymieniony wyżej art.25 ust.2 pkt 2 ustawy o kombatantach do pozbawienia uprawnień kombatanckich. W ocenie Kierownika Urzędu nie był on obowiązany do wyjaśniania, czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień z tytułów określonych w art.1, 2 i 4 ustawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. S. podkreślał, że brzmienie znowelizowanego art.1 ust.2 pkt 6 ustawy o kombatantach narusza normy art.19 i 32 Konstytucji, że pełnił służbę wartowniczą w obozie filtracyjnym , że walczył z bandami i grupami Wehrwolfu w rejonie Kępna. Rozpoznając ów wniosek Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję własną z [...]r. ograniczając się do wcześniej przywołanej argumentacji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego także E. S. przywoływał dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie. Skargę wniesiono jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga ma uzasadnione podstawy. Kierownik Urzędu wbrew obowiązkowi weryfikacyjnemu z art.7, 8 , 10 i 77 kpa nie wyjaśnił okoliczności podnoszonych przez skarżącego o uczestniczeniu w walkach z Wehrwolfem i innymi grupami zbrojnymi w czerwcu 1945 r. oraz pełnienia służby w okresie zaliczonym przez były ZBOWiD jako działalność kombatancką. Służba Więzienna nie była służbą zmilitaryzowana w rozumieniu art.1 ust.2 pkt 6 ustawy o kombatantach bowiem utrwalone już orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza zachowanie uprawnień kombatanckich dla osób nie pełniących służby w jednostkach zmilitaryzowanych ( Milicji Obywatelskiej ) walczących w latach 1945 - 1952 z ugrupowaniami UPA lub Wehrwolfu jeżeli działali w wyodrębnionych jednostkach pod dowództwem Wojska Polskiego. Tego jednak wątku mimo nagromadzonych przez skarżącego okoliczności Kierownik Urzędu nie zbadał i się do niego nie odniósł w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takie postępowanie narusza podstawowe zasady procedury administracyjnej w sposób oczywisty wpływający na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1271 ) powodując już z tej przyczyny konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skoro legalność zaskarżonej decyzji została naruszona to należało w myśl przytoczonych wyżej przepisów, a nadto art.200 ustawy z 30.8.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ M.Dybowski JFS