II SA/Po 350/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg P. J. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia [...] roku, opisaną wyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] roku, znak [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie stodoły o część gospodarcza-inwentarską w ramach istniejącego gospodarstwa rolnrgo na terenie działki nr [...], obręb N.. Na powyższą decyzję Kolegium skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli P. J. i A. K., domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarg skarżący wskazywali na obawę, że inwestycja będzie przeznaczona dla hodowli tuczników w łącznej ilości 79,8 DJP, co będzie stanowić zagrożenie dla środowiska, wywoła uciążliwości w postaci zapachów, może powodować zagrożenie epidemiologiczne i pogorszy warunki życia mieszkańców [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji, w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że przedmiotem ochrony tymczasowej nie są wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OZ 381/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżących jest wstrzymanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy zatem zauważyć, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), decyzję taką wydaje się w razie nieuchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Ma ona charakter deklaratywny, a zatem stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wnioski skarżących należy uznać za niezasadne. Ze swej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych – takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i może być wówczas przedmiotem kontroli Sądu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy terenu z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Należy podkreślić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednio związane z wykonywaniem zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie związek taki nie występuje. Możliwość realizacji inwestycji, której obawiają się skarżący wynikać może jedynie z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie z decyzji o warunkach zabudowy. Skutki ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący mogą zwalczać jedynie w postępowaniu w sprawie wydania tejże decyzji. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik