II SA/Po 356/19

Dnia 27 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2019 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. komandytowej z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku usługowego z miejscami postojowymi w parterze, na działce nr [...], ark. [...], obręb [...], w P. przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pracownia Architektury [...] zwróciła się [...] czerwca 2018 r. do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. budowy. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezydent Miasta [...] ww. decyzją z [...] grudnia 2018 r. ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Wyjaśnił, że teren inwestycji ma pow. [...] m2. Na działce istnieje przeznaczona do rozbiórki zabudowa o pow. ok. 200 m2. Planowana powierzchnia zabudowy to [...] m2, co stanowi 30% terenu. Inwestor planuje usługi biurowo-magazynowe. Budynek ma mieć pięć kondygnacji nadziemnych, z czego na jednej mają znaleźć się miejsca postojowe. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyniesie 19 m, a jej szerokość 11 m. Dach ma być płaski. Organ wyjaśnił, że inwestor przedstawił opinie od gestorów sieci (elektrycznej, wodociągowej, cieplnej, kanalizacji sanitarnej), a także – po zmianie koncepcji inwestycji - uzgodnienie Zarządu Dróg Miejskich (z [...].08.2018 r.). Organ wyjaśnił, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej rozporządzenie) w promieniu 72 m od granicy terenu objętego wnioskiem (trzykrotna szerokość frontu działki: 3 x 24 m). Stwierdzono, że zabudowa objęta takim promieniem jest wystarczająca dla określenia możliwości lokalizacji inwestycji. Działki, przez które przebiega granica obszaru analizowanego uwzględniono w całości. Wyznaczony w ten sposób obszar obejmuje zespół zabudowy, tworzący pewną urbanistyczną całość, który umożliwia przeprowadzenie analizy urbanistycznej i ustalenie warunków i wymagań dla nowej zabudowy. Organ uznał, że zwiększenie obszaru analizowanego nie wniosłoby istotnych dla sprawy faktów i nie wpłynęłoby na wynik ustaleń. W obszarze znalazły się działki przy [...] [...]. W bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] znajdują się tereny o funkcji usługowej, produkcyjnej i magazynowej. Inwestycja kontynuuje więc funkcję występującą w obszarze analizowanym. Linia zabudowy jest nieuporządkowana, co wynika z charakteru istniejącej zabudowy magazynowo - produkcyjnej. Główne bryły budynków usytuowane są w odległości 4-45 m od frontowej granicy działki. Budynki pełniące funkcje portierni znajdują się przed linią zabudowy. Na działce przy ul. [...] budynek biurowy usytuowany jest w odległości 14-30 m od frontowej granicy działki. Linię zabudowy wyznaczono na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działce sąsiedniej. Z uwagi na istniejącą na działce infrastrukturę podziemną i mogące wystąpić kolizje, linię zabudowy określono jako maksymalnie nieprzekraczalną. Średni wskaźnik zabudowy wynosi 37,7% i zawiera się w przedziale 9,3 – 65,7%. Wnioskowaną intensywność zabudowy ustalono zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Średnia szerokość elewacji frontowej wynosi [...] m, parametr ustalono na specjalnych zasadach, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, co uzasadniała geometria działki i lokalizacja wnioskowanego terenu. Ustalenie szerokości elewacji frontowej na wnioskowanym poziomie umożliwi w racjonalny sposób wykorzystanie potencjału nieruchomości o wydłużonym kształcie. Planowana zabudowa nie wywoła negatywnych skutków przestrzennych, umożliwi realizację obiektu według zamierzeń inwestora i będzie stanowiła kontynuację istniejącego w sąsiedztwie sposobu zabudowy nieruchomości. Budynki na działkach sąsiednich posiadają wysokość ok. 8-21 m. Ten parametr wyznaczono na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Budynki o funkcji magazynowej, usługowej, produkcyjnej posiadają w przeważającej mierze dachy płaskie. Geometrię określono zgodnie z § 8 rozporządzenia. Reasumując Prezydent [...] stwierdził, że analiza urbanistyczna wykazała możliwość ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczył, że konkretyzacja zapisów niniejszej decyzji nastąpi na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dodał, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, posiada wystarczające uzbrojenie, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, a w sprawie nie mają zastosowania przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.). [...] sp. z o.o. sp. k. z s. w [...] wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnej analizy stanu prawnego aktualnego na dzień wydania decyzji poprzez pominięcie norm zawartych w przepisach odrębnych, - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., - naruszenie § 3 rozporządzenia poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 pkt 13 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że powierzchnia, sposób planowanej zabudowy, a także istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla inwestycji. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy po ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając wspomnianą na wstępie, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018r., uznało, że decyzję tę wydano zgodnie z prawem. Kolegium w uzasadnieniu decyzji przytoczyło przepisy art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i wyjaśniło pojęcie "działki sąsiedniej". Następnie wskazało, że zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. teren objęty inwestycją posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...], co oznacza, że spełniono wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Wyjaśniono, że to po stronie inwestora leży ustalenie sposobu dostępu do drogi publicznej, a w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ma obowiązku wykazania się decyzją o lokalizacji zjazdu. W postępowaniu tym nie bada się również parametrów i warunków technicznych drogi czy zjazdu, przez który ma odbywać się dostęp terenu inwestycji do drogi. Ocenie takiej nie podlega też kwestia bezpieczeństwa na drodze, związana z włączeniem terenu danej inwestycji do drogi publicznej. SKO stwierdziło też, że spełniony został wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. zagwarantowania uzbrojenia terenu. Wyjaśniło, że nie jest konieczne istnienie uzbrojenia, a jedynie jego zapewnienie przez gestorów sieci. W aktach sprawy znalazły się zaś opinie właściwych gestorów sieci wodociągowej, energetycznej i gazowej. Dalej Kolegium wskazało, że działka nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntów rolne i leśne na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Co do spełnienia wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) Kolegium uznało, że nie dotyczy to przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności inwestycji, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Dla Kolegium nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie brak przepisów odrębnych, z którymi inwestycja byłaby niezgodna. Również odwołująca spółka nie wskazała żadnych przepisów odrębnych, które mogłyby zostać naruszone, a co uwiarygadniałoby zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ odwoławczy przypomniał równocześnie brzmienie przepisów art. 63 ust. 1-3 u.p.z.p. i wyjaśniło prawo właściciela do zabudowy terenu. Przechodząc do oceny spełnienia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium przypomniało przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia, uznając, że granice obszaru analizowanego w sprawie wyznaczono prawidłowo. Podkreślono, że norma określa minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ ustalający warunki zabudowy może ustalić większy obszar analizy. Niemniej w niniejszej sprawie obszar ten wyznaczono prawidłowo jako trzykrotność szerokości frontu działki. Kolegium stwierdziło, że skoro w tak wyznaczonym analizowanym obszarze występuje zabudowa charakteryzująca na danym obszarze ład przestrzenny, zbędne było objęcie analizą szerszego obszaru. Ponadto zasadą wynikającą z § 3 ust. 2 rozporządzenia jest wyznaczenie obszaru w minimalnej odległości. SKO uznało, że analiza urbanistyczna została sporządzona zgodnie z § 3 rozporządzenia, na właściwych, aktualnych mapach z analizą stanu faktycznego i prawnego terenu, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy, przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Zdaniem organu II instancji dopuszczone odstępstwa od wartości średnich dla obszaru analizowanego znajdują uzasadnienie nie tylko w samej analizie i jej wynikach, ale i zostały uzasadnione przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Są one uzasadnione przez wskazanie konkretnych okoliczności przemawiających za potrzebą ich zastosowania i nie naruszają ładu przestrzennego. Reasumując Kolegium orzekło, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący i bez naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Dlatego nie znaleziono podstaw do uchylenia decyzji. W skardze do tutejszego Sądu [...] sp. z o.o. sp. k. z s. w [...] podniósł zarzuty tożsame do zaprezentowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenia: - art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w sprawie, - art. 131 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji zawiadomienia pozostałych stron o wniesionym odwołaniu i niedoręczenie stronom jego odpisów, - art. 15 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy w zgodzie z przepisami art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stwierdziły brak podstaw do odmowy ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu organy orzekające wykazały, że przedmiotowa inwestycja spełniała wszelkie ww. wymogi niezbędne do ustalenia warunków zabudowy. Podstawą oceny, czy wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. zostały spełnione stała się prawidłowo sporządzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy. Po pierwsze analizę oparto na mapie zasadniczej w skali 1:1000, na której to zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wyznaczono obszar analizowany w otoczeniu trzykrotnej szerokości frontu działki inwestycyjnej nr [...] (w promieniu 72 m). W ocenie Sądu chybione są zarzuty skarżącej, jakoby organy orzekające dopuściły się naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez ustalenie obszaru analizowanego w granicach wyznaczonych tym przepisem jako trzykrotności frontu działki. Organ I instancji wziął pod uwagę specyfikę zagospodarowania terenu w sąsiedztwie (zabudowa produkcyjna, magazynowa i biurowa) i uznał słusznie, że wyznaczony obszar w jego minimalnych granicach (trzykrotność frontu działki tj. 3 x 24 m , gdzie bez wątpienia front przypada od ul. [...]) obejmuje zespół zabudowy, tworzący pewną urbanistyczną całość, która umożliwia przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Oczywistym jest również, że front działki inwestycyjnej – zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia część niniejszej działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, a więc od strony ul. [...]. Zdaniem Sądu argumentacja spółki w omówionym zakresie służy w zasadzie jedynie podważeniu celowości niniejszej inwestycji, jako sąsiadującej z terenem należącym do spółki [...] i nie ma umocowania w przepisach prawa, w szczególności w przepisach § 3 ust. 2 i § 2 pkt 5 rozporządzenia. Rację miały organy orzekające, że funkcja planowanej zabudowy (budynek usługowy z miejscami postojowymi) stanowi kontynuację funkcji istniejącej na działkach sąsiednich (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Jak stwierdzono w analizie urbanistycznej, a następnie potwierdzono w decyzji I-instancyjnej teren ten posiada zabudowę usługową, produkcyjną oraz magazynową. W ocenie Sądu prawidłowo również określono poszczególne parametry nowej zabudowy. Po pierwsze poprawnie wyznaczono obowiązującą linię zabudowy. Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia określa, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). W analizie wskazano, że linia zabudowy jest nieuporządkowana, co wynika z charakteru zabudowy magazynowo-usługowej. Wskazano, że główne bryły budynków (sąsiednich) usytuowane są w odległości między 4 a 45 m od frontu ([...]). Na sąsiedniej działce nr [...] budynek biurowy usytuowany jest w odległości od 14 do 30 m (nie jest usytuowany prostopadle do ul. [...]). Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że w większej odległości od pasa drogowego (30 m) znajduje się ta część budynku, która jest bliżej działki nr [...]. Prawidłowo więc, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, linię wyznaczono w odległości 30 m od granicy działki i drogi ul. [...], jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej. Po wtóre organ I instancji zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia ustalił wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki tj. na średnim - w obszarze analizowanym - poziomie. Stwierdziwszy, że średni wskaźnik wynosi 37,7%, a zawiera się w przedziale od 9,3% do 65,7%, ustalił go na poziomie pomiędzy 30-38%. Zatem wskaźnik ten nie przekracza średniego wskaźnika w obszarze analizowanym i jest dopuszczalny. Podobnie rzecz się ma z określeniem szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Przy czym dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). W analizie ustalono i wyjaśniono, że średnia szerokość w obszarze analizowanym wynosi [...] m (w przedziale 15-143 m). Przyjęto w uzasadnieniu decyzji I-instancyjnej na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, że powodem dla którego odmiennie ustalono szerokość elewacji frontowej planowanej zabudowy jest geometria działki i jej lokalizacja. Wyjaśniono dalej, że ustalenie tego parametru na poziomie 10-15 m (a więc znacznie mniej aniżeli średnia) umożliwi w racjonalny sposób wykorzystanie potencjału nieruchomości i wydłużonym kształcie (w głąb terenu patrząc od strony ul. [...]). Dodano, że w sąsiedztwie budynki mają od ok. 8 do 21 m, a zatem ustalona szerokość budynku nie odbiega od istniejącej w sąsiedztwie. W ocenie Sądu wyjaśnienia organu I instancji wypełniają dyspozycję § 6 ust. 2 rozporządzenia, wziąwszy pod uwagę zwłaszcza kształt działki, a także okoliczność, że parametr ten określa się na podstawie istniejących parametrów nie w obszarze analizowanym, a w sąsiedztwie. Z kolei w zgodzie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wyznaczono, w nawiązaniu do zabudowy sąsiedniej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czyli na poziomie 15-19 m w nawiązaniu do budynków na działkach nr [...] (15 m) i [...] (ok. 21) – na poziomie do 19 m. Zważywszy, że w obszarze analizowanym budynki o funkcji usługowej, magazynowej i produkcyjnej mają przeważnie dachy płaskie wyrażono zgodę – odpowiednio do treści § 8 rozporządzenie – by dach planowanego obiektu również był płaski. W świetle powyższego Sąd jest zdanie, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. planowana zabudowa odpowiada zabudowie istniejącej w sąsiedztwie. W zakresie wyjaśnienia i zbadania tej przesłanki Sąd dostrzega uchybienia leżące po stronie organu odwoławczego. Jego uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym jedynie zakresie jest nazbyt ogólne (zacytowano w stanie faktycznym rozważań) i nie odpowiada wymogom zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) i rzetelności wskazania motywów, jakimi kierował się organ przy swej ocenie (art. 107 § 3 K.p.a.). Niemniej, wziąwszy pod uwagę, że stanowisko organu I instancji – co Sąd powyżej wykazał – jest prawidłowe, należało uznać, że uchybienia procesowe organu odwoławczego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podziela zaś zarzutu skarżącej jakoby organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 131 K.p.a. Ów przepis określa, że o wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zawiadomi strony. Prezydent Miasta [...] pismem z [...] stycznia 2019 r., którym przekazywał odwołanie do SKO w [...], uwzględnił powyższy przepis i poinformował również strony o wniesieniu przez spółkę [...] odwołania (k. 344 i n. II tom akt adm. I instancji). Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia przez organy orzekające art. 10 § 1 K.p.a. – prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienia przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ I instancji obowiązek ten wypełnił pismem z [...] września 2019 r. (k. 111, I tom, akta adm. I instancji), o czym spółka dowiedziała się [...] września 2018 r. (k. 115 tychże akt). Wprawdzie organ II instancji obowiązku tego nie wypełnił, to mając na uwadze, że organ I instancji poinformował strony o odwołaniu, a postępowanie odwoławcze ograniczyło się tylko do wniesienia tegoż środka zaskarżenia, a pozostałe strony nie skorzystały z prawa ustosunkowania się do odwołania, nie sposób uznać, by owo naruszenie miało walor istotny. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających, że planowana inwestycja spełnia pozostałe wymogi art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Jak wyjaśniono inwestor uzyskał wymagane promesy od gestorów wymaganych dla inwestycji sieci, świadczące, że projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia (wymieniono w części faktycznej uzasadnienia). Spełniony został zatem wymóg art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Oczywistym jest, że teren, jako zlokalizowany w obrębie miasta, nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Świadczy o tym treść art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1161 ze zm.) mówiący, że przepisów rozdziału 2 (tj. Ograniczanie przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne) nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Działka, na której zaplanowano inwestycję znajduje się zaś w [...]. Sąd za gołosłowne uznał zarzuty skarżącej naruszenia przez organy orzekające przepisów postępowania poprzez niezbadanie, czy inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. Organy obu instancji stwierdziły w uzasadnieniach rozstrzygnięć, że do takiego naruszenia nie dochodzi, spółka nie wykazała zaś, w jaki sposób do takiego naruszenia mogło dojść. Jednocześnie Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szeroko omówił kwestie braku zastosowania przepisów techniczno-budowlanych na tym etapie inwestycyjnym. Co również istotne w powyższym kontekście, a także zważywszy na okoliczność zarzutów odnoszących się do lokalizacji zjazdu na teren działki nr [...], że po zmianie koncepcji inwestycji przez wnioskodawcę, Zarząd Dróg Miejskich zaakceptował lokalizację zjazdu z ul. [...] Sąd nie podzielił też uwag Spółki odnośnie powołania składu orzekającego Kolegium w niniejszej sprawie. Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 570 ze zm.) wskazuje, że Kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium. Z akt jasno wynika, że skład orzekający w niniejszej sprawie wyznaczyła z upoważnienia Prezesa SKO w [...] członek etatowy A. T. w osobach: A. K., A. M. (spr.) i J. G.. W takim też składzie Kolegium wydało zaskarżoną decyzję. Reasumując Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Jakkolwiek Sąd dopatrzył się nieistotnych uchybień w zakresie uzasadnienia decyzji organu II instancji, to zważywszy na precyzyjnie sporządzoną analizę urbanistyczną i wyczerpujące wyjaśnienie sprawy przez organ I instancji, uznał, że skarga jest bezzasadna. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) skargę oddalono.