II SA/Po 3562/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Maciej Dybowski Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. ref. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi D.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/St.Małek /-/M.Dybowski II SA/Po 3562/01 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...]r, na podstawie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89 poz. 414 ze zm.) nakazał D.W. "rozbiórkę części obiektu budowlanego – zabudowanej wnęki użytkowanego obecnie jako lokal gastronomiczny, położonego na działce nr "A" przy ul. [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę oraz przywrócenie obiektu do stanu pierwotnego". Ustalono, że od 1998 r. w istniejącej zabudowie na działce nr "A" znajdowała się niezabudowana wnęka z fragmentem muru. D.W. (właściciel nieruchomości) w wymienionym roku rozpoczął prace budowlane polegające na zabudowie wnęki przez wykonanie ściany, stropodachu oraz urządzeń infrastruktury. Powyższe okoliczności potwierdzone zostały oświadczeniami świadków złożonymi [...] marca 2001 r. D.W. w odwołaniu podał, iż sporna część obiektu nie była przez niego budowana. Dokonał jedynie modernizacji – przebudowania dachu (z drewnianego na prefabrykowany). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z oświadczeń świadków, których inwestor nie kwestionował, w miejscu wybudowanego lokalu gastronomicznego do 1998 r. istniał ogród i był to teren niezabudowany. Kwestionowana decyzja jest więc w świetle przepisu art. 48 i art. 28 prawa budowlanego zgodna z prawem. Skargę wniósł D.W., domagając się, jak wynika z jej treści, uchylenia zaskarżonych decyzji. Skarżący podkreśla, iż z znajdującej się w aktach sprawy mapy z 1996-1997 r. wynika, iż wzdłuż granicy z działką "B", będącej własnością H.Ł., wzniesiony jest "gruby wysoki mur". Potwierdza to, iż mur ten nie był przez niego wybudowany. Dokonał jedynie przebudowy istniejącego dachu, co uzasadniało zastosowanie przepisu art. 50, art. 51 prawa budowlanego, a nie przepisu odnoszącego się do rozbiórki. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniono, iż skarżący kilkakrotnie został informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenia dodatkowych dokumentów, jednak z uprawnienia tego nie skorzystał. Oświadczenia mieszkańców sąsiednich nieruchomości jednoznacznie wskazują na zabudowanie wnęki lokalem gastronomicznym. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 48 prawa budowlanego. Według wskazanego przepisu organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Organ pierwszej instancji nakazał skarżącemu "rozbiórkę części obiektu budowlanego – zabudowanej wnęki, użytkowanego obecnie jako lokal gastronomiczny położonego na działce nr "A" przy ul. [...] w L., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz przywrócenie obiektu do stanu pierwotnego". Z treści powyższego rozstrzygnięcia utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzję nie wynika jednak jaka "część obiektu budowlanego – zabudowanej wnęki" objęta jest nakazem rozbiórki. Bezsporne jest, że do budynku usytuowanego na działce nr "A" od strony działki "B" przylega zabudowane pomieszczenie określone jako wnęka. W pomieszczeniu tym w 1998 r., według ustaleń organu pierwszej instancji, skarżący wykonał ścianę, stropodach i urządzenia infrastruktury. Tymczasem zaskarżone rozstrzygnięcia nie nawiązują wprost do tych ustaleń, nakazując jedynie rozbiórkę części obiektu. Takie rozstrzygnięcia są wadliwe, gdyż nie określają w sposób dokładny przedmiotu nakazu rozbiórki. W toku postępowania z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa organy administracji nie wyjaśniły też dokładnie stanu faktycznego. Skarżący podał bowiem, iż w 1999 r. dokonał jedynie wymiany dachu nad przedmiotowym pomieszczeniem, zaprzeczając kategorycznie aby wybudował jakąkolwiek ścianę. Od strony sąsiedniej nieruchomości (działka "B") był wybudowany mur o wysokości 4,60 m, który został przez niego otynkowany i ocieplony. Należy zatem dokładnie ustalić zakres wykonanych przez skarżącego robót budowlanych, które wymagały pozwolenia lub zgłoszenia. Brak tych ustaleń oraz wadliwe sformułowanie rozstrzygnięcia co do przedmiotu rozbiórki uniemożliwia ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wskazać nadto należy, iż zaskarżone decyzje zawierają błędne sformułowanie nakazujące "przywrócenie obiektu do stanu pierwotnego". Ta cześć rozstrzygnięcia nie znajduje bowiem jakiegokolwiek oparcia w przepisie art. 48 prawa budowlanego. Sąd uchyla decyzje, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270). Z tych powodów na podstawie powołanego przepisu oraz przepisu art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające powyższą ustawę oraz ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271) orzeczono jak w punkcie I-ym sentencji wyroku a orzeczenie zawarte w punkcie II-im sentencji oparte jest na przepisie art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/St.Małek /-/M.Dybowski K.B