II SA/Po 364/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie del. Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) As. sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant : referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skarg J. F. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego s k a r g i o d d a l a /-/M.Bohdanowicz /-/J.Stankowski /-/D.Rzyminiak-Owczarczak 4/II SA/Po 363/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] nr [...] kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na wniosek J.F.R. z dnia 6.XII.2002 r. przyznał zasiłek celowy z przeznaczeniem na potrzeby bytowe wnioskodawcy w kwocie 90 zł. Również decyzją z [...] nr [...] kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na wniosek J.F.R. z dnia 29.XI.2002 r. przyznał zasiłek okresowy w kwocie 40 zł. W obu sprawach organ ustalił w drodze wywiadu środowiskowego iż J. F. R. ma lat 50 i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje, nie posiada żadnych dochodów, mieszka w G., we własnym domu wymagającym remontu i orzeczeniem Powiatowego Zespołu d/s orzekania o stopniu niepełnosprawności z 19.X.2001 r. został zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności do 31.X.2002 r., korzysta z aparatu słuchowego, leczy się z poradni chorób przewlekłych i zaburzeń psychicznych. W dacie orzekania wnioskodawca oczekiwał na ponowne orzeczenie o niepełnosprawności. Korzysta z pomocy matki, która wspiera go od czasu do czasu posiłkiem. Odwołując się od tych decyzji wnioskodawca podniósł jednakowo w obu wypadkach okoliczność, iż przyznane mu kwoty są niewystarczające na zaspokojenie jego nawet minimalnych potrzeb głownie w zakresie leków przepisywanych przez lekarzy. Wyraził także pogląd, iż obowiązkiem Państwa i Rządu jest pomoc ludziom ubogim najbardziej jej potrzebującej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] o numerach: 1. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w zakresie zasiłku celowego w kwocie 90 zł z przeznaczeniem na potrzeby bytowe. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium przywołało przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29.XI.1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. nr 64 poz. 414). Z treści tego przepisu wynika, że zasiłek celowy jest fakultatywną pomocą wsparcia z pomocy społecznej, co oznacza że organ administracyjny bierze pod uwagę całokształt okoliczności, ocenia je i orzeka w tym przedmiocie. W ocenie organu J. F. R. spełnia formalne warunki do otrzymania pomocy w formie świadczenia pieniężnego. Organ z jednej strony, przy orzekaniu o wysokości zasiłku, kierował się potrzebami skarżącego, a z drugiej trudną sytuacją finansową Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ uznał, że na bieżące potrzeby strony a także biorąc pod uwagę korzystanie z innych form pomocy, zasiłek celowy w kwocie 90 zł jest odpowiedni, służy celowi na który jest przeznaczony i zgodny z prawem. 2. [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania w zakresie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu organ podał, że w świetle zebranego materiału dowodowego J. F. R. spełnia warunki jaki przewidział ustawodawca w art. 31 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej dla otrzymania zasiłku okresowego. Wnioskodawca nie ma żadnego dochodu, nie pracuje i nie ma uprawnień do świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Zastrzeżenia organu natomiast budzi rozmiar tego zasiłku. Organ w żaden sposób nie uzasadnił przyznanej wysokości 40 zł i tym samym uniemożliwił organowi ocenę przesłanek którymi się kierował. Stąd też w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu co do wysokości przyznanego uprawnienia narusza bowiem treść art. 107 § 1 i 3 kpa. W jednakowo brzmiących skargach do sądu od obu decyzji kolegium J. F. R. podniósł iż nie ma środków na leczenie, wyżywienie i utrzymanie. Samo uchylenie decyzji organu I instancji nie załatwia jego sprawy, bowiem organ I instancji żąda dokumentów ze wstecznymi datami, co budzi zastrzeżenia i obawy skarżącego. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są nieuzasadnione. W świetle materiału dwuinstancyjnego sprawy zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić naruszenia prawa, zresztą skargi takie nie zawierają tego zarzutu. Główny zarzut sformułowany przez skarżącego dotyczy wysokości przyznanej pomocy. I. W przedmiocie zasiłku celowego na potrzeby bytowe należy zważyć iż zgodnie z cytowaną ustawą o pomocy społecznej, zasiłek ten służy zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej, przez którą należy rozumieć potrzebę życia codziennego, a w szczególności pokrycie części lub całości leków o koszt których skarżący w swym wniosku i odwołaniu wnioskował. Odnośnie wysokości ustawodawca uczynił go świadczeniem fakultatywnym uzależnionym wyłącznie od uznania. Przyznanie mu zasiłku celowego w wysokości 90 zł na potrzeby bytowe nie można uznać za przekroczenie tego uznania. Kwota ta bowiem stanowi realną wartość na zakup leków, tym bardziej iż skarżący nie przedłożył żadnych dowodów w postaci recept i rachunków które wskazywałyby na miesięczną potrzebę w zakresie wysokości na leki. W swym uzasadnieniu organ wskazał iż wobec innej pomocy, którą skarżący otrzymuje i ograniczonej wysokości środków na pomoc społeczną jaką dysponuje przyznana kwota jest adekwatna do celu zasiłku i możliwości pomocy społecznej. Wobec braku innych argumentów w skardze przeciwko decyzji i braku naruszenia prawa, skargę tę należało oddalić. II. Natomiast w przedmiocie zasiłku okresowego trafnie organ II instancji uznał, iż decyzja organu I instancji w żaden sposób nie wskazuje faktów na których organ się oparł przyznając zasiłek okresowy w wysokości 40 zł. Obowiązek taki natomiast wynika z treści art. 7, 77 i 107 § 1 i 3 kpa. W szczególności, wobec spełnienia materialnych przesłanek dla otrzymania zasiłku okresowego J. F. R. rolą organu było ustalenie jego wysokości w sposób przewidziany w art. 31 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji. Dlatego w ocenie sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania należy uznać za prawidłową. W swojej skardze do sądu wnioskodawca nie podnosi żadnego merytorycznego argumentu przeciwko temu stanowisku, co zapewne wynika z niezrozumienia. Sprawa w zakresie zasiłku okresowego będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Powyższe zatem wskazuje, iż zarzutów skargi w obu sprawach nie można uznać za zasadne i z tego względu z mocy art. 151 ustawy z 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) skargi zostały oddalone. /-/M.Bohdanowicz /-/J.Stankowski /-/D.Rzyminiak-Owczarczak KB/