II SA/Po 364/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Asesor WSA Robert Talaga Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu E. J. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala sprzeciw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z 14 kwietnia 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 poz 572, dalej k.p.a.) uchyliło decyzję Burmistrza Gminy R. z dnia 20 maja 2024 r., nr [...], w sprawie ustalenia na rzecz E. J. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr ewid.[...], położonej w obrębie S. i przekazało organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 12 lutego 2024 r. E. J. wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla wymienionej inwestycji. Decyzją z dnia 20 maja 2024 r., znak: [...] Burmistrz Gminy R. ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem. M. T., reprezentowany przez pełnomocnika złożył odwołanie od powyższej decyzji, wskazując na naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, konieczność ustalenia zasięgu uciążliwości wywoływanych planowaną inwestycją, tj. immisji na sąsiednie działki w postaci hałasu i refleksów świetlnych. Organowi pierwszej instancji zarzucono także nieprawidłowości w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji i nieuwzględnienie wytycznych zawartych w studium uwarunkowań przestrzennych i kierunków zagospodarowania gminy R.. Decyzją z dnia 2 października 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. T. uchyliło w całości zaskarżone rozstrzygnięcie Burmistrza i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po rozpoznaniu sprzeciwu E. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Po 764/24, uchylił wymienioną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd uwzględniając sprzeciw nakazał organowi odwoławczemu weryfikację kręgu stron postępowania i przede wszystkim czy wniesione w sprawie odwołanie M. T. jest dopuszczalne. Kolegium uznając M. T. za stronę postępowania wskazało, że jest on współwłaścicielem nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, tj. w odległości nieprzekraczającej 100 m od linii rozgraniczających teren inwestycji, jednak nie powołało argumentów wskazujących na to jakie oddziaływanie miał na względzie organ odwoławczy i na czym miałoby ono polegać w odniesieniu do nieruchomości M. T.. Sąd podkreślił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego obarczona była wewnętrzną sprzecznością, bowiem skoro organ odwoławczy rozpoznał odwołanie, to przesądził w ten sposób, że zostało ono wniesione przez stronę i z zachowaniem terminu, a jednocześnie w uzasadnieniu tejże decyzji wskazał na konieczność zbadania przez organ I instancji posiadania przymiotu strony między innymi przez osoby, których odwołanie rozpoznał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu ponownie sprawy wydało wskazaną we wstępie decyzję z dnia 14 kwietnia 2025 r. Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że M. T. posiada interes prawny w niniejszej sprawie. Kolegium podkreśliło, iż wynika to w sposób niewątpliwy z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania przed organem I instancji i w tym zakresie nie jest wymagane uzupełnienie materiału dowodowego. Na etapie eksploatacji farmy fotowoltaicznej oddziaływanie na tereny sąsiednie dotyczy głównie hałasu (tu: teren działek odwołującego nie podlega ochronie akustycznej) oraz pól elektromagnetycznych. Zdaniem Kolegium planowana inwestycja obejmuje swoim oddziaływaniem nieruchomości odwołującego i ma on prawo do domagania się od organu ustalającego warunki zabudowy działki sąsiedniej (stycznej z terenem inwestycji) ochrony swoich interesów na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 poz. 1130 dalej jako: u.p.z.p.) oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Reasumując za strony postępowania uznano właścicieli działek stycznych z terenem inwestycji, tj. całą działką nr [...] położoną w obrębie S. (vide: linie rozgraniczające teren inwestycji wrysowane w załączniku graficznym do decyzji). Następnie organ odwoławczy wymienił uchybienia, których dopatrzył się w decyzji Burmistrza Gminy R.: Po pierwsze, zachodzą nieścisłości dotyczące realizacji inwestycji na całości działki lub jej części- Kolegium zwróciło uwagę, że wszczęcie postępowania dotyczyło części działki, natomiast projekt decyzji, uzgodnienia i treść zaskarżonej decyzji odnosi się do całej działki nr [...]. Jak wynika z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów działka nr [...], położona w obrębie S. ma powierzchnię łączną 1.1800 ha (grunty [...] i [...]). W decyzji I instancji wskazano zakres planowanej inwestycji w sposób następujący "farma fotowoltaiczna o mocy do 2,5 MW zajmująca obszar maksymalnie 1,18 ha" (czyli cała powierzchnię działki). Również w punkcie 3 podpunkcie c wskazano powierzchnię zabudowy "nie więcej niż 11 800 m2" (jest to powierzchnia całej działki). Tymczasem we wniosku inwestor określił postępowanie jako: "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną zlokalizowaną na części działki ewidencyjnej nr: [...] obręb [...], gmina R., powiat [...], województwo [...].", i postępowanie zostało wszczęte co do części działki. Po drugie, inwestor nie określił we wniosku zapotrzebowania na energię elektryczną, a załączone zapewnienie straciło aktualność. Po trzecie zachodzą nieścisłości w zakresie dokonanych uzgodnień z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Państwową Inspekcją Sanitarną, Ministrem Klimatu i Środowiska oraz Spółką Celową, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym. Po czwarte, organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja położona jest na terenie udokumentowanych złóż kopalin, lecz nie wyjaśnił jakie złoże kopaliny, jej rodzaj oraz ID złoża występuje, a dopiero po wyjaśnieniu tych wątpliwości organ może wystąpić o wymagane uzgodnienie. Kolegium stwierdziło, iż jeśli planowana inwestycja jest zlokalizowana poza terenem górniczym, nie jest konieczne określenie warunków oraz szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Po piąte, planowane zamierzenie jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1361 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą OZE"). Budowa infrastruktury produkującej energię z odnawialnych źródeł energii tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, co stanowi konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. (zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Kolegium zwróciło uwagę, że w decyzji nie ustalono parametru wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Zaskarżona decyzja posługuje się tylko parametrem w postaci powierzchni zabudowy. Po szóste, zachodzą nieprawidłowości w zakresie analizy przedsięwzięcia pod kątem wymogów sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisku i wymogów uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż w aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzja środowiskowa stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta nie podlegała i nie podlega kontroli instancyjnej Kolegium, gdyż nie wniesiono od niej odwołania. Zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dotyczą w istocie innego postępowania, zakończonego ostateczną decyzją środowiskową. Odnosząc się do dalszych zarzutów Kolegium podkreśliło, że na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona. Nie może być ona rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami Prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane bowiem w odrębnym postępowaniu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga kwestii technicznych zamierzenia, jego lokalizacji oraz zabezpieczenia technicznego przed hałasem, wibracjami, zacienieniem, brakiem wentylacji terenu, zanieczyszczeniami komunikacyjnymi czy znacznie ograniczoną możliwością użytkowania ogrodów. Na obecnym etapie inwestycji nie określa się tego rodzaju rozwiązań technicznych. Aspekty te brane są pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy wskazał też, że studium nie jest brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że w sprawie doszło do uchybień dotyczących procedowania, w szczególności w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a uzupełnienie postępowania przez Kolegium wiązałoby się z jego przeprowadzeniem w znacznym zakresie tj. wezwanie do wyjaśnienia treści wniosku, powołanie architekta/urbanisty, sporządzenie projektu decyzji, ustalenie czy i jakie uzgodnienia są konieczne i poczynienie uzgodnień) oraz istotnym dla wyniku sprawy zakresie, konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła spółka E. J. , domagając się uchylenia w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2025 r. i zarzucając organowi: naruszenie art. 28 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 §1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z w zw. z art. 6 ust 2 u.p.z.p., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu, na podstawie jakich dowodów organ II instancji przyjął, że planowana inwestycja obejmuje swoim oddziaływaniem nieruchomości M. T., a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy odwołanie złożyła osoba niebędąca stroną. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie zaistniały wymienione w tym przepisie okoliczności uprawniające organ II instancji do wydania decyzji kasatoryjnej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wykazało w dostatecznym stopniu ziszczenia się określonej w ww. przepisie przesłanki mówiącej o pozostawaniu do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, nie wynika z niego także brak możliwości zastosowania art. 136 § 1 k.p.a. W sprzeciwie argumentowano, że Kolegium rozpoznając ponownie sprawę, nie podjęło należytych działań w celu zweryfikowania statusu odwołującego. W szczególności Organ II instancji w żaden sposób nie wykazał, jakoby zasięg oddziaływania inwestycji wykraczał poza granice działki inwestycyjnej. Odnosząc się do kwestii rozbieżności co do tego, czy przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest część czy cała działka wskazano, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy została załączona mapa z określeniem granic terenu objętego wnioskiem i planowanego sposobu zagospodarowania. W nazwie inwestycji zostało wskazane, że chodzi o zagospodarowanie części określonej działki i co do tak zakreślonego przedmiotu wniosku (sposobu zagospodarowania określonej działki w części oznaczonej na mapie) było prowadzone postępowanie pierwszoinstancyjne. Zupełnie drugorzędne znaczenie ma fakt, czy w dokumentach użyto sformułowania "części". Decyzja bowiem dotyczyła działki nr [...], na której części została zaplanowana zabudowa fotowoltaiczna. Na załączniku graficznym do wniosku oznaczono zagospodarowanie działki nr [...] w całości, ponieważ na całej działce będą znajdowały się elementy inwestycji. Natomiast w nazwie inwestycji użyte zostało sformułowanie "część działki", ponieważ tylko na części działki będą zamontowane panele, pozostała część działki będzie natomiast zagospodarowana pod drogę czy też pozostanie wolna od zabudowań. Organ II instancji, wskazując na powyższe, pominął, że nazwa inwestycji nie musi uwzględniać wszystkich uwarunkowań wynikających z wniosku (w szczególności nie musi wskazywać czy chodzi o ustalenie warunków zabudowy dla całej czy części działki). Dlatego w samej nazwie wnioskodawca mógł użyć sformułowania "część działki". Wiadome bowiem jest, że z uwagi na różne uwarunkowania panele fotowoltaiczne zostaną ulokowane na części tej działki. Nie zmienia to jednak faktu, że zamiarem wnioskodawcy nie było ograniczenie postępowania do części działki. Jeśli chodzi o określenie zapotrzebowania na media - inwestor wyraźnie je określił, pomijając media, które są zbędne dla inwestycji (np. woda, gaz, odprowadzanie ścieków). W zakresie natomiast zapotrzebowania na energię elektryczną, wskazano, że wnioskodawca uzyskał kolejne zaświadczenie E. O. Sp. z o.o. potwierdzające zapewnienie dostaw energii na potrzeby własne obiektu, które zostało dołączone do akt postępowania. Co się zaś tyczy kwestii uzgodnień, spółka przyznała, że w uzasadnieniu decyzji były niespójności (wynikające najpewniej z omyłek pisarskich) co do tego, czy wymagane było dane uzgodnienie i czy zostało one dokonane. Organ II instancji powinien jednak samodzielnie zweryfikować, czy dane uzgodnienie jest wymagane, a jeśli tak - powinien zweryfikować, czy to uzgodnienie znajduje się w aktach, czego w sprawie nie uczynił. W ocenie sprzeciwiającej się spółki akta sprawy dają jasny ogląd, jakie uzgodnienia zostały dokonane. Spółka stwierdziła, że teren inwestycji nie znajduje się na terenie udokumentowanych złóż kopalin, co łatwo mógł zweryfikować organ II instancji. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw okazał się niezasadny. Zaskarżona do tut. Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego na wstępie wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; zwana dalej w skrócie: P.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e P.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu przez niezależny i niezawisły sąd administracyjny, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji została oparta na art. 138 § 2 K.p.a., a w rezultacie czy organ nie nadużył swych uprawnień, uchylając się od obowiązku rozpatrzenia sprawy pod kątem stawianych decyzji organu I instancji zarzutów. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Tylko niezaistnienie w sprawie przesłanek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, będzie uprawniać sąd do uwzględnienia sprzeciwu. Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zaskarżoną decyzją Kolegium, powołując się na art. 138 § 2 K.p.a., orzekło o uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją Burmistrza Gminy R. z dnia 20 maja 2024 r. nr [...] w sprawie ustalenia na rzecz E. Sp. k. w M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki o nr ewid.[...], położonej w obrębie S.. W tym miejscu Sąd wskazuje, że Kolegium orzekało w sprawie drugi raz, a to na skutek wyroku WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. II SA/Po 764/24. Zasadniczym powodem uchylenia decyzji Kolegium z dnia 2 października 2024 r., nr [...] była kwestia ustalenia kręgu stron postępowania i w szczególności oceny czy odwołanie M. T. jest dopuszczalne. Obecnie rozpoznający sprawę Sąd wskazuje, że Kolegium prawidłowo uznało M. T. za stronę postępowania w sprawie, wskazując przede wszystkim na fakt bezpośredniego graniczenia działki odwołującego z planowaną inwestycją. Słusznie Kolegium wskazało, że zasadniczo do kręgu stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należą poza podmiotem zainteresowanym uzyskaniem danej decyzji (tj. wnioskodawcą, inwestorem) właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości wchodzących do obszaru, na którym realizowana jest inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów położonych w najbliższym otoczeniu realizowanej inwestycji, tj. zazwyczaj bezpośredni jej sąsiedzi. Jak wynika z rozdzielnika decyzji organu I instancji, co następnie potwierdziło Kolegium, stronami postępowania uczyniono te podmioty, które legitymują się prawem własności nieruchomości graniczących ze wskazaną inwestycją. Biorąc więc pod uwagę skalę tego przedsięwzięcia i odległość od nieruchomości odwołującego, zdaniem Sądu nie można było się przychylić do twierdzeń inwestora o braku podstaw do uznania M. T. za stronę postępowania i konsekwencji domagania się umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego jego odwołaniem. Dalej należy stwierdzić, że Kolegium w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skutecznie wykazało konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Taki stan sprawy nie mógł być podstawą do zaakceptowania przez Kolegium decyzji organu pierwszej instancji, a sprawa nie mogła być również w tym zakresie weryfikowana merytorycznie przez organ odwoławczy. Kolegium wskazywało daleko idące braki w ustaleniach organu I instancji, mianowicie na: rozbieżność zakresu decyzji względem wniosku (czy dotyczy całości, czy części działki nr [...]); wniosek nie zawierał określenia zapotrzebowania na energię elektryczną a załączone zapewnienie wygasło; zachodzą nieścisłości w zakresie uzgodnienia projektu decyzji z niektórymi organami; nie zweryfikowano kwestii położenia inwestycji na terenie udokumentowanych złóż kopalin; nie ustalono parametru wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu; zachodzą nieprawidłowości w zakresie analizy przedsięwzięcia pod kątem wymogów sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymogów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu skala powyższych braków, wbrew twierdzeniom sprzeciwiającej się spółki, uzasadniała zastosowanie przez organ odwoławczy trybu określonego w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż nie może zachodzić rozbieżność pomiędzy zakresem inwestycji określonym we wniosku, a następnie przyjętym w decyzji, w szczególności w przypadku konieczności poddania tego wniosku analizie, uzgodnieniom i opiniowaniu. W sprawie nie może być wątpliwości co do tego czy wniosek i inwestycja będą realizowane na części czy na całości działki. Sąd podziela również pozostałe wątpliwości Kolegium dotyczące nieprecyzyjnego określenia w decyzji z jakimi organami uzgodniono jej projekt, braku określenia wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, braku ustalenia występowania złóż kopalin na terenie inwestycji. Słusznie również Kolegium zwróciło uwagę na konieczność weryfikacji wniosku pod kątem zgodności z ostateczną decyzję środowiskową stwierdzającą brak potrzeby oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy zwracał również uwagę na konieczność dopełnienia wymogów w zakresie procedury obwieszczenia decyzji. Warto także podkreślić, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest postępowaniem, które ma charakter uznaniowy. Decyzja o warunkach zabudowy, podobnie jak i decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ma charakter decyzji związanej, co oznacza że odmowa jej wydania może być podyktowana wyłącznie względami mającymi zakotwiczenie w określonych przepisach prawa (por. P. Daniel, Związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy wnioskiem inwestora. Glosa do wyroku WSA z dnia 22 marca 2018 r., II SA/Po 1254/17, OwSS 2018, nr 4, s. 109-115.). Powyższe rodzi po stronie organu obowiązek precyzyjnego sporządzenia uzasadnienia decyzji, która w dalszych etapach procesu inwestycyjnego stanie się podstawą do ubiegania się przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie może być więc miejsca na nieścisłości i brak precyzji, co słusznie w rozpoznawanej sprawie wytknęło Burmistrzowi Kolegium, w szczególności gdy mamy do czynienia z przedsięwzięciem o tak dużej skali. Wymaga zaznaczenia fakt, że przedmiotowa inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy 2,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie S., słusznie została zakwalifikowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do instalacji produkujących energię z odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r., poz. 1361). Instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z instalacji odnawialnego źródła energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Kolegium słusznie więc zwróciło uwagę, że w drodze wyjątku przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy (w tym m.in. zasady tzw. dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii ("OZE") czyli takiej jaką planuje E. Sp. k. w M. . Niemniej jednak nawet powyższy wyjątek nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy do pecyzyjnego określenia pozostałych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym w szczególności w zakresie wytkniętym przez Kolegium w zaskarżonej decyzji. Kolegium szczegółowo wykazało, że w rozpoznawanej sprawie doszło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy co oznacza, że została spełniona przesłanka wskazana w art. 138 § 2 k.p.a., według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Istota i szeroki zakres uchybień procesowych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie umożliwiły przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. Należy również podnieść, że zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Ponadto wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada wymaga by podjęto z urzędu i na wniosek strony wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Reasumując Sąd podziela stanowisko Kolegium, że postępowanie pierwszoinstancyjne obarczone jest poważnymi wadami procesowymi w zakresie dookreślania istotnych dla sprawy okoliczności. Kolegium było w pełni uprawnione do wyrażonej w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej oceny, iż całokształt przytoczonych okoliczności świadczy o tym, że decyzja Burmistrza została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zatem Sąd związany ustawowymi kryteriami oceny decyzji kasatoryjnej zobowiązany był oddalić sprzeciw bowiem organ odwoławczy wykazał, jak i należycie uzasadnił, zaistnienie przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. Zarzuty wyrażone w sprzeciwie, próbujące usprawiedliwić błędy i nieścisłości popełnione przez organ I instancji nie mogły mieć żadnego wpływu na wyrażoną przez Sąd ocenę. Kwestia dotycząca uznania przez Kolegium M. T. za stronę postępowania została zdaniem Sądu prawidłowo rozstrzygnięta. Jednocześnie Sąd związany jest treścią artykułu 64e P.p.s.a., który stanowi że rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu takie przesłanki Kolegium wykazało. Z powyższych względów Sąd sprzeciw należało oddalić o czym orzeczono na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.