II SA/Po 365/26

Dnia 2 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony wnoszącej sprzeciw kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Pismem z dnia 23 stycznia 2025 roku Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] w ramach postępowania legalizacyjnego wezwał A. O. do przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...], w której dopuszcza się możliwość zlokalizowania budynku garażowego na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Dnia 19 lutego 2025 r. A. O. złożył wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla działek oznaczonych nr ewid.[...] i [...] (część), w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], dla inwestycji obejmującej: budowę budynku garażowego w granicy z dz. nr [...] - na potrzeby postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Inwestor wniósł o warunki zabudowy dla budynku garażowego zlokalizowanego w granicy z działką nr [...] a w odległości 1,5 m od granicy terenu objętego wnioskiem (linii rozgraniczającej teren inwestycji wskazanej na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Zgodnie z wnioskiem intensywność zabudowy wyniesie ok. 0,14, wskaźnik zabudowy wyniesie 14%, szerokość elewacji frontowej wyniesie 11,5 m, wysokość zabudowy ok. 6 m, dach stromy, a udział powierzchni biologicznie czynnej ok. 40%. Pismem z dnia 22 kwietna 2025 r. A. O. poinformował, że rozbudowa budynku garażowego została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, które zostało uchylone. Inwestor dołączył oświadczenie z dnia 19 czerwca 2020 r. ówczesnej współwłaścicielki działki nr [...], obręb [...], wyrażające zgodę na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z daszkiem okapowym znajdującym się nad działką [...], obręb [...] oraz oknami znajdującymi się w ścianie budynku gospodarczo-garażowego na granicy działek nr [...] i [...], obręb [...], oraz na wznoszenie zabudowań na części działki [...], obręb [...], znajdujących się przy granicy z działką nr [...], obręb [...]. Decyzją z dnia 13 maja 2025 r, nr [...] Burmistrz [...] odmówił A. O. ustalenia warunków zabudowy dla działek oznaczonych nr ewid.[...] i [...] (część), w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], dla inwestycji obejmującej: budowę budynku garażowego w granicy z dz. [...] (legalizacja) - na potrzeby postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 upzp oprócz warunku wynikającego z ust. 5. Organ uznał, że nie został spełniony warunek zgodności z przepisami odrębnymi. Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie może decydować o położeniu budynku względem granic sąsiednich. Przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie są przepisem odrębnym względem regulacji dotyczących decyzji o warunkach zabudowy zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak w przytoczonych okolicznościach, gdy inwestycja została zrealizowana, kwestia ta jest kluczowa dla dopuszczania lokalizacji (legalizacji) wnioskowanej inwestycji. Zatem odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego w granicy z dz. [...] (legalizacja), gdyż takiego dopuszczenia nie można umieszczać w decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 29 maja 2025 roku A. O. wniósł odwołanie wskazując, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowią przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.o.z.o. Decyzją z dnia 19 grudnia 2025 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor, składając wniosek z dnia 19 lutego 2025 r., wyszedł poza zakres wyznaczony przez PINB i określił teren inwestycji jako obejmujący zarówno działkę nr [...], jak i część działki nr [...] o łącznej powierzchni 1.049 m2, pomimo tego że powinien obejmować jedynie działkę nr [...] (przy granicy z działka [...]). W ocenie Kolegium nie było możliwe wykroczenie przez Inwestora, poza teren inwestycji wskazany przez PINB (czyli w realiach niniejszej sprawy poza działkę [...]). Organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania nie ustalając w sposób prawidłowy stanu faktycznego i prawnego sprawy i tym nie dokonując pełnej oceny oprawnej obejmującej teren wykraczający poza zakres wskazany przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym na podstawie art. 48b ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Kolegium uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zostało sporządzone w sposób niejasny, gdyż organ pierwszej instancji, powołał się na to, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie można umieszczać elementu dopuszczenia zlokalizowania inwestycji w granicy działki sąsiedniej, gdyż tego typu zastrzeżenie nie jest w ogóle przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, a jednocześnie powołuje się na niezgodność decyzji z przepisami odrębnymi tj. przepisami odrębnymi, to jest rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09) stwierdzając jednocześnie, ze przepisy tego rozporządzenia nie stanowią przepisu odrębnego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Tym samym, organ pierwszej instancji w istocie zastosował przepis § 12 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09) w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j.), jednocześnie wskazując, iż nie powinien w ogóle przepisów wskazanego rozporządzenia stosować, co w efekcie doprowadziło do tego, iż zarzuty odwołania skoncentrowały się na wykazaniu, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. nie stanowiły przepisu odrębnego i organ nie powinien ich stosować bezpośrednio z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ uznał, że skoro przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowią przepisów odrębnych, do których ustawodawca odsyła w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to nie powinny być w ogóle stosowane, na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy niezależnie od tego, czy budynek już istnieje, czy jest dopiero w fazie zamierzeń. Kolegium stwierdziło również, że sporządzona analiza urbanistyczna obarczona została wadami. Nieuzasadnione było pominięcie przez urbanistę w części opisowej analizy ustalenia maksymalnej intensywności zabudowy, udziału powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, geometrii dachu, minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, minimalnej liczby miejsc do parkowania. Brak wyliczenia i podania tych parametrów stanowi kolejną, wadę przeprowadzonej analizy. W części opisowej brak było również dokonania analizy funkcji zabudowy. W części graficznej nie wyznaczono linii zabudowy. Urbanista nie miał podstaw prawnych do odstąpienia od wyznaczenia wskazanych parametrów, jeśli stwierdza, że są one możliwe do wyznaczenia - załącznik do decyzji w postaci wyników analizy powinien określać wszystkie parametry nowej zabudowy wymienione w rozporządzeniu w sprawie nowej zabudowy). W konsekwencji Kolegium uznało za wadliwą całą analizę funkcji cech zabudowy i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, co uniemożliwiało dokonanie prawidłowej weryfikacji, czy planowana inwestycja odpowiada wymogowi kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy. Pismem z dnia 21 kwietnia 2026 roku pełnomocnik K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławcze sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2025 r., znak [...], uchylającej decyzję Burmistrza [...] z dnia 13 maja 2025 r., nr [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla już istniejącej inwestycji - budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] i częściowo na działce nr ewid.[...], obręb [...], gmina [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji kasatoryjnej mimo braku ustawowych przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności mimo niewykazania, aby ewentualnie dostrzeżone uchybienia miały charakter naruszeń procesowych skutkujących koniecznością ponownego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym dla rozstrzygnięcia zakresie; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji kasatoryjnej w sposób niewykazujący, jakie konkretnie okoliczności faktyczne pozostały niewyjaśnione, dlaczego miały one istotny wpływ na wynik sprawy oraz z jakich przyczyn organ odwoławczy nie mógł zakończyć sprawy rozstrzygnięciem merytorycznym; naruszenie art. 138 § 2a k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez wykorzystanie decyzji kasatoryjnej przede wszystkim jako instrumentu narzucenia organowi I instancji odmiennej wykładni prawa, podczas gdy sama odmienna ocena prawna sprawy nie stanowi samodzielnej podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. W konsekwencji wnoszący sprzeciw wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2025 r., znak [...]; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024 r, poz. 1267). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana na podstawie akt sprawy oraz według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024, poz. 935; dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e P.p.s.a.). W tym trybie sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, w tym zwłaszcza do istotnych w sprawie zagadnień materialnoprawnych. Kontrola legalności decyzji kasacyjnej organu odwoławczego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynika z przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw i uchylić decyzję w całości (art. 151a §1 P.p.s.a.). W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym rozpoznaniu i ocenie podlegało jedynie to, czy wadliwości dostrzeżone przez organ odwoławczy miały charakter "naruszenia przepisów postępowania" oraz "czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 136 § 2 K.p.a. jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy art. 136 § 2 i § 3 K.p.a. stanowią wyjątek od art. 138 § 2 K.p.a., który nakazuje organowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 136). W związku ze złożonym sprzeciwem należy przypomnieć, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z 19 grudnia 2025 r. uchyliło decyzję Burmistrza [...] z 13 maja 2025 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla już istniejącego garażu na działce nr [...] i częściowo [...] w [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium stwierdziło, że odmowa wydania warunku zabudowy została wydana przedwcześnie i po wadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Kolegium oceniło, ze Burmistrz błędnie przyjął jako podstawę odmowy art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kolegium uznało, że przepisy techniczno-budowlane dotyczące usytuowania budynku względem granicy działki co do zasady nie są "przepisami odrębnymi" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego ich badanie następuje zasadniczo na dalszym etapie procesu budowlanego, a nie przy warunkach zabudowy. Jednocześnie Kolegium uznało, że analiza urbanistyczna sporządzona w sprawie jest niepełna i wadliwa, gdyż pominięto w niej część koniecznych parametrów i cech zabudowy, brakowało należytego wyliczenia oraz opisania takich elementów jak linia zabudowy, intensywność zabudowy, udział powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu, a także pełnej analizy kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym. Z tego powodu organ I instancji zdaniem kolegium nie miał dostatecznych podstaw do przesądzenia, czy inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że decyzja Burmistrza naruszała przepisy postępowania, zwłaszcza obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, i prawnego sprawy, i dlatego zastosowało art. 138 § 2 k.p.a. Uchyliło decyzję i odesłało sprawę do Burmistrza, aby ten ponownie ustalił prawidłowy przedmiot postępowania, przeprowadził pełną analizę urbanistyczną i dopiero potem jeszcze raz ocenił możliwość wydania warunków zabudowy. W ocenie Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza art. 138 § 2 k.p.a., albowiem nie wykazano w niej przesłanek pozwalających na wydanie decyzji kasatoryjnej,które dotyczą sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Konieczne jest precyzyjne wykazanie, że bez ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji nie było możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium w istocie nie zidentyfikowało takich braków postępowania, które wymagałyby ponownego prowadzenia sprawy przez Burmistrza. Organ odwoławczy dokonał szerokiej, szczegółowej i jednoznacznej oceny prawnej sprawy, ale nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie poprzestając na tym, że nie podzielił wykładni prawa oraz sposobu oceny materiału zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu Kolegium wypowiedziało się prawidłowo co do znaczenia przepisów techniczno-budowlanych w relacji do art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że przepisami odrębnymi nie są przepisy należące do systemu budowlanego bowiem normują one zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego. Niemniej jednak są sytuacje w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy w których mogą one zostać zastosowane. Sama odmienna ocena prawna nie stanowi przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej. Jeżeli Kolegium uznało, że Burmistrz błędnie zinterpretował prawo, to organ odwoławczy powinien był rozpoznać sprawę merytorycznie zgodnie z wyrażonym poglądem prawnym. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego jakoby istotnym uchybieniem procesowym organu I instancji było objęcie postępowaniem również części działki nr [...]. Z akt sprawy i z przebiegu postępowania wynika bowiem, że już na etapie postępowania przed Burmistrzem przedmiot sprawy został jednoznacznie określony jako inwestycja realizowana na działce nr [...] oraz części działki nr [...], obręb [...], gmina [...], i w takim właśnie zakresie strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, zgodnie z wnioskiem o udzielenie warunków zabudowy złożonym przez A. O. (k.84 akt administracyjnych). W tym względzie nie było potrzeby przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji, a obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie należytej kwalifikacji i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie był związany wyłącznie dosłownym brzmieniem wezwania nadzoru budowlanego, lecz miał obowiązek ocenić rzeczywisty zakres inwestycji będącej przedmiotem postępowania legalizacyjnego. W istocie obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę było odniesienie się do obiektu usytuowanego w relacji do działki nr [...]. Przyjmując, że między treścią wezwania PINB a opisem inwestycji w postępowaniu planistycznym występowała pewna niejasność nie wymagała ona przekazania sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skład orzekający nie podzielił natomiast wskazanych przez Kolegium zastrzeżeń względem rzekomych wad analizy urbanistycznej w kontekście zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przed przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji zadaniem organu odwoławczego było skonkretyzowanie wad przeprowadzonej analizy urbanistycznej i zweryfikowanie czy brakujące informacje nie zostały zawarte w analizie opisowej wykonania do decyzji o warunkach zabudowy (k. 59-61 akt administracyjnych). W tym kontekście dopiero w po stwierdzeniu ewentualnych braków obowiązkiem organu odwoławczego było rozważenie czy możliwe było w pierwszej kolejności uzupełnienie stosownych informacji w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Dopiero podjęcie powyższych kroków i wykazanie, że niezbędne było przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji umożliwiałoby to zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Takich działań organ odwoławczy jednak nie zaakcentował wyraźnie przed uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostało dostatecznie wyjaśnione, jakie fakty uznano za niewyjaśnione, jakie dowody należałoby jeszcze przeprowadzić, z jakich przyczyn czynności tych nie mógł podjąć sam organ odwoławczy oraz dlaczego tylko ponowne rozpoznanie sprawy przez Burmistrza mogło doprowadzić do zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Tego rodzaju braki uzasadnienia miały znaczenie zasadnicze w sprawie z wniesionego sprzeciwu, gdyż sąd administracyjny bada nie meritum sprawy o warunki zabudowy, lecz właśnie prawidłowość sięgnięcia po instrument kasatoryjny. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.), na które składają się: uiszczony wpis w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.