II SA/Po 366/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...]. Nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/A. Łaskarzewska /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka II SA/Po 366/04 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzja z dnia [...] nr [...] udzielił Z.L. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego zlokalizowanego w P. gmina K. na działce o nr. ewidencyjnym [...] , zrealizowanego bez pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny stwierdził, że budynek gospodarczy, o którym mowa w rozstrzygnięciu, został wybudowany w latach 1974-75 bez pozwolenia na budowę. W związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, nakazu rozbiórki przewidzianego w przepisach art. 48 ustawy, nie orzeka się w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1.01.1995r. i do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z tych powodów w dniu [...] wydano decyzję z art. 40 ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. nr 38 poz. 229 ze zm.) zobowiązującą inwestora do wykonania określonych czynności celem zalegalizowania przedmiotowego obiektu i do wystąpienia, po wykonaniu nakazanych czynności, z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Ponieważ organ stwierdził, że inwestor wykonał czynności nakazane decyzją z [...] i wystąpił o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, na podstawie art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane udzielił pozwolenia na użytkowanie i to w wersji obowiązującej przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ wyjaśnił, że w sprawie brak było podstaw do wymierzenia opłaty legalizacyjnej, gdyż jej wymierzenie jest ściśle związane ze stwierdzeniem samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego. Odwołanie od decyzji złożył W. B. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie jego prawa własności, bowiem jak twierdził jest współwłaścicielem nieruchomości i do wydania pozwolenia na użytkowanie doszło wbrew jego woli i wiedzy. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i podzielił jej argumentację. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. B., ponownie podnosząc zarzut naruszenia jego prawa własności. Zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 73 § 1, 80 i 81 kpa żądał uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić jednakże nie z powodów podniesionych w skardze. Otóż przed wystąpieniem przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie organy nadzoru budowlanego wydały decyzję nakazową z [...] nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] r. nr [...] Te decyzje wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2004r. sygn. II SA/Po 129/04 zostały uchylone, a jako powód wskazano to, że organ nie poczynił rozważań i nie ocenił powstałej inwestycji pod kątem art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 24 października 1974r. (Dz. U. z 1974 nr 38 poz. 229). Z tych też powodów i tylko z tych, nie mogły pozostać w obrocie decyzje udzielające pozwolenia na użytkowanie. Należy jedynie zwrócić uwagę, wbrew wywodom decyzji I instancji, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy pozwolenia na użytkowanie, postępowanie winno być przeprowadzone w trybie art. 59 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003r. , a więc wprowadzonym ustawą z 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 nr 80 poz. 718) przy uwzględnieniu brzmienia ust. 7 art. 59 który stanowi, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Obowiązek ten wynika z faktu, że wniosek o pozwolenie na użytkowanie został złożony [...] grudnia 2003r. , a więc już pod rządami zmienionego prawa budowlanego. Natomiast należy zgodzić się z wywodami decyzji I instancji, że w przypadku samowoli budowlanej powstałej przed 1 stycznia 1995r. nie mają zastosowania przepisy art. 49 dotyczące opłaty legalizacyjnej. Zauważyć należy, że organ II instancji wadliwie przywołał w uzasadnieniu decyzję z [...]r. [...], zamiast z [...] o tym samym numerze, bowiem decyzję z [...]. organ odwoławczy uchylił. Natomiast odnosząc się do zarzutów skarżącego należy stwierdzić, że kwestie związane z wykonywaniem współwłasności nie podlegają kontroli organów nadzoru budowlanego i jako problemy natury cywilnoprawnej rozstrzygane są wyłącznie przez sądownictwo powszechne. Ustawodawca w sprawach pozwolenia na użytkowanie dał wyraz swojej woli przebiegu tego postępowania tak dalece, że już w samej ustawie, wykluczając rozważania na temat interesu prawnego strony, wyklucza udział innych osób w postępowaniu poza inwestorem (art. 59 ust. 7). Jeżeli więc inwestorem bądź inwestorami budynku gospodarczego byli wyłącznie uczestnicy Z. i R. L. bądź ich poprzednik prawny, to stroną postępowania w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie winni być Z.L. i R.L. . W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 i 3 oraz art. 200 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/A. Łaskarzewska /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka MP