II SA/Po 368/19

Dnia 4 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] grudnia 2019 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta [...], decyzją z [...] października 2018 r. , nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obręb [...]. Jednocześnie organ określił warunki dotyczące planowanego przedsięwzięcia w następującym zakresie: [?]. Wykop wygrodzić ściankami szczelnymi wbitymi w grunty słabo przepuszczalne (gliny) lub nieprzepuszczalne (iły). 2. Wody z odwodnienia wykopu po podczyszczeniu w osadniku odprowadzać do kanalizacji deszczowej. 3. Parkingi podziemne wyposażyć w szczelne posadzki. 4. Wycinkę drzew i krzewów przeprowadzić od początku sierpnia do końca lutego, tj. poza okresem lęgowym ptaków. Dopuszcza się odstąpienie od powyższego, w przypadku udokumentowania przez nadzór przyrodniczy braku zasiedlonych miejsc lęgowych ptaków. 5. Przeprowadzić nasadzenia rekompensacyjne w liczbie co najmniej równej liczbie drzew przeznaczonych do wycinki. 6. Na etapie prowadzenia prac ziemnych minimum raz dziennie przed rozpoczęciem prac kontrolować wykopy, a uwięzione w nich zwierzęta niezwłocznie przenosić w bezpieczne miejsce. Taką samą kontrolę przeprowadzić bezpośrednio przed zasypaniem wykopów. 7. Zainstalować 6 central wentylacyjnych, każda o maksymalnym poziomie mocy akustycznej do 85 dB. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Będzie on polegać na budowie budynku wielorodzinnego, na działce nr ewid. [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...]. Zjazdy z drogi publicznej będą przechodziły przez działkę nr [...] i będą realizowane w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia, stąd ta działka (oraz działki [...], [...], [...]) są terenem przedsięwzięcia. Powierzchnia zabudowy wynosić będzie [...] m2, powierzchnia użytkowa garaży -[...] m2. Budynek będzie miał 7 kondygnacji naziemnych i 2 kondygnacje podziemne przeznaczone na parking. Każda z kondygnacji będzie miała [...] m2. W budynku mieszkalnym planuje się [...] mieszkań. Parkingi naziemne będą zajmować ok. [...] m2. Dalej wyjaśniono, iż w toku prowadzonego postępowania, na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r. , poz. 1405 ze zm.; aktualnie Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) – dalej w skrócie zwana jako "ustawa środowiskowa" – wystąpiono do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] , Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego - [...] w [...], o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia. Wskazano, iż Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego - [...] w [...] w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał opinię w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla niniejszego przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (znak: [...]) wyraził opinię sanitarną w której nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ ten uznał m.in., że funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia zgodnie z przedstawionymi obliczeniami rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w powietrzu nie spowodują przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska tj wartości określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r., nr 16, poz.87) oraz w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012, poz. 1031) . Ponadto Organ opiniujący ocenił, że eksploatacja planowanej inwestycji - zgodnie z treścią przedłożonej karty informacyjnej - nie spowoduje przekroczenia obowiązujących normatywów akustycznych określonych w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112) będącego aktem wykonawczym do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.). Następnie wskazano, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej w skrócie: "RDOŚ"), pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wyraził opinie (znak sprawy: [...]), że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prezydent Miasta [...] przytoczył motywy jakimi RDOŚ kierował się przy swojej opinii, w tym wymienienił rodzaje i intensywności emisji jakie będą powstawać w związku z przedmiotową inwestycją. W ocenie organu opiniującego nie przewiduje się, aby emisja hałasu powstająca w wyniku funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia wpłynęła w sposób znaczący na istniejące warunki akustyczne w obrębie planowanego przedsięwzięcia, a akustyczne standardy jakości środowiska określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014r. poz. 112), zostaną dotrzymane. Biorąc pod uwagę informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w odniesieniu do art.63 ustl pkt 1 lit. b ww. ustawy z uwagi na lokalizację, funkcję planowanych budynków oraz rodzaj emisji do środowiska związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie przewiduje wystąpienia znaczących powiązań ani ponadnormatywnego kumulowania oddziaływań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami. RDOS wyraził także swoja opinię w zakresie wytwarzania odpadów, warunków hydrogeologicznych, oddziaływania na naturalne cieki wodne, obszary uzdrowiskowe i ochronne, zasoby naturalne i obszary chronione. Zauważono, iż realizacja przedsięwzięcia wiąże się z koniecznością wycinki 172 drzew o obwodach do 120 cm oraz 48 m2 krzewów. W celu ochrony ptaków lęgowych w swojej opinii RDOŚ wpisał warunek przeprowadzenia wycinki drzew i krzewów poza okresem lęgowym ptaków, który w [...] przypada przeciętnie od 1 marca do 31 lipca lub w tym okresie pod nadzorem przyrodniczym. Jeśli w trakcie wycinki drzew zostaną stwierdzone gatunki chronione lub miejsca lęgowe ptaków, prace powinny zostać przerwane do czasu uzyskania stosownego zezwolenia na odstępstwa od zakazów. W swojej opinii RDOŚ wpisał także warunek przeprowadzenia nasadzeń rekompensacyjnych w liczbie nie mniejszej niż liczba drzew przeznaczonych do wycinki. W celu ochrony drobnych zwierząt na etapie prowadzenia prac ziemnych powinny być prowadzone regularne kontrole wykopów i uwalnianie uwięzionych w nich zwierząt, co również uwzględniono w warunkach opinii. Z uwagi na skalę, charakter i stopień złożoności oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Mając powyższe opinii na uwadze Prezydent Miasta [...] przeanalizował planowaną inwestycję pod kątem ochrony wód gruntowych, usuwania odpadów powstających w czasie prac budowlanych. Organ ten wskazał, iż zgodnie z opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] ustalono, że najbliższe tereny objęte ochroną akustyczną znajdują się w odległości ok. 30 m w kierunku południowym i ok. 50 m w kierunku zachodnim od granicy planowanego przedsięwzięcia i jest to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Na etapie eksploatacji źródłem emisji hałasu będzie ruch pojazdów poruszających się po terenie inwestycji oraz praca 6 central wentylacyjnych, każda o maksymalnym poziomie mocy akustycznej do 85 dB. Zgodnie z treścią przedłożonej dokumentacji oceniono, że zrealizowanie planowanej inwestycji nie będzie powodowało ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, a akustyczne standardy jakości środowiska określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), zostaną dotrzymane. Następnie zauważono, że na etapie eksploatacji obiekt będzie ogrzewany z miejskiej sieci centralnego ogrzewania. Źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza będzie przede wszystkim ruch pojazdów odbywający się po terenie inwestycji. Mając na uwadze przedłożoną dokumentację oceniono, że emisja zanieczyszczeń po realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z przyjętymi założeniami nie będzie powodowała przekroczenia wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. poz. 1031). Dalej Prezydent Miasta [...] powtórzył ustalenia z zawarte w opinii RDOŚ w zakresie usunięcia drzew i krzewów z terenu inwestycji, nasadzeń rekompensacyjnych, oraz ochrony ptaków lęgowych. Reasumując organ ten przychylił się do stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obręb [...]. W celu zapobiegania ewentualnemu negatywnemu oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały uwzględnione warunki nałożone przez RDOŚ w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...]. Zdanie strony organ I instancji nie przeprowadził w sposób należyty postępowania dowodowego w zakresie określenia wpływu generowanego przez inwestycję ruchu samochodowego na środowisko. Wskazano, że przewidywane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia natężenie ruchu na poziomie 407 pojazdów osobowych wjeżdżających na parking podziemny w ciągu doby oraz 87 pojazdów osobowych dojeżdżających do naziemnych miejsc postojowych, jest w oczywisty sposób zaniżone. Szczególnie w przypadku parkingu naziemnego bardziej odpowiadające rzeczywistości byłoby przyjęcie wyższej wartości samochodów osobowych wjeżdżających na parking inwestycji, jako że trudno wyobrazić sobie sytuację, w której każdy z pojazdów wyjeżdża raz w ciągu dnia z parkingu i raz w ciągu dnia na niego wraca. Istotne zwiększenie ruchu samochodowego na skutek realizacji zamierzenia budowlanego będzie miało wpływ na jakość powietrza w tej okolicy, co nie zostało w należyty sposób zbadane przez organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka ilość samochodów generować będzie duży hałas, szczególnie w stosunku do budynków mieszkalnych znajdujących się przy ul. [...], które będzie dzieliła odległość około 30 metrów od planowanego parkingu naziemnego. Wskazano, iż w okolicy osiedla [...], realizowane jest kilka innych inwestycji mieszkaniowych, które spowodują w sposób oczywisty znaczne zwiększenie ruchu samochodowego na przedmiotowych obszarze w przypadku rozpatrywania każdej z realizowanych/planowanych inwestycji osobno, po przeprowadzeniu analizy oddziaływania na środowisko może nasunąć się wniosek, że dane przedsięwzięcie nie będzie wpływało znacząco na środowisko, podczas gdy przy rozpatrzeniu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko łącznie z innymi inwestycjami, może się okazać że dojdzie do znacznego oddziaływania na środowisko przez planowane przedsięwzięcie. W związku z tym organ I instancji popełnił błąd nie rozpatrując ewentualnego stopnia wpływu inwestycji na środowisko z uwzględnieniem planowanej oraz realizowanej na terenie osiedla [...] zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium wskazało, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (tj. na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko właściwy organ stwierdza, uwzględniając kryteria, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Dalej SKO zważyło, iż w sprawie opinie wydali Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdzając, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia, funkcję planowanych budynków oraz rodzaj emisji, nie przewidziano znaczących powiązań ani ponadnormatywnego kumulowania planowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Stwierdzono, że położenie geograficzne przedsięwzięcia wyklucza wystąpienie katastrof naturalnych (trzęsienia ziemi, powodzie), a zastosowane rozwiązania techniczne (energia cieplna z miejskiej sieci ciepłowniczej) eliminują ryzyka związane ze zmianą klimatu. Planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na obszarze o dużej gęstości zaludnienia. Stwierdzono, że zasięg planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje obszarów, na których zostały przekroczone standardy jakości środowiska. Planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, obszarach wybrzeży i środowisku morskim, obszarach górskich i leśnych, obszarach przylegających do jezior. Planowane przedsięwzięcie będzie znajdowało się w odległości 1 km do najbliższego cieku wodnego. Z uwagi na położenie w strefie ochrony archeologicznej w trakcie robót budowlanych zostanie zapewniony nadzór archeologiczny. Stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie jest oddalone od najbliżej położonych obszarów Natura 2000 o 2,2 km oraz 5,7 km. Ponadto podkreślono, że lokalizacja przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi na terenie niezagospodarowanym oraz realizacja przedsięwzięcia, zgodnie z uwzględnionymi w decyzji warunkami określonymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], nie wpłynie na kondycję populacji gatunków, w szczególności roślin, zwierząt i grzybów. W odniesieniu do wycinki drzew określono warunek dokonania nasadzeń rekompensacyjnych. Stwierdzono, że z racji realizacji planowanego przedsięwzięcia nie nastąpi nadmierne wykorzystanie zasobów naturalnych oraz negatywny wpływ na różnorodność biologiczną. Stwierdzono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia zgodnie z przepisami ogranicza ryzyko wystąpienia zagrożenia w postaci katastrofy budowlanej. Przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładów stwarzających wystąpienie awarii przemysłowych. Stwierdzono, że w wyniku realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia powstaną typowe odpady budowlane i zmieszane odpady komunalne, co będzie miało związek z użytkowaniem planowanych lokali mieszkalnych. Wskazano, że na etapie realizacji inwestycji będą występowały emisje zanieczyszczeń gazowych i pyłowych, związanych z prowadzeniem prac budowlanych. Uciążliwości w tym zakresie ustąpią z chwilą zakończenia budowy. Na etapie eksploatacji zanieczyszczenia będą emitowane przez pojazdy poruszające się na terenie inwestycji. Stwierdzono, że najbliższe tereny objęte ochroną akustyczną (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) znajdują się w odległości 30 m w kierunku południowym i 50 m w kierunku zachodnim od granicy planowanego przedsięwzięcia. W oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia ustalono, że na teren obiektu wjeżdżać będzie maksymalnie 407 pojazdów osobowych dojeżdżających do 407 miejsc znajdujących się w parkingu podziemnym oraz 87 pojazdów osobowych dojeżdżających o 87 miejsc na parkingu naziemnym. Zainstalowanych zostanie sześć central wentylacyjnych o mocy akustycznej do 85 dB każda. W oparciu o analizę akustyczną oraz mając na uwadze rodzaj przedsięwzięcia stwierdzono, że jego realizacja nie będzie powodowała ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska. Niekorzystne oddziaływanie występujące w okresie budowy będzie mieć charakter krótkotrwały i odwracalny. Planowane przedsięwzięcie nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko. Według Kolegium podniesione w odwołaniu zarzuty są chybione. Organ pierwszej instancji trafnie przyjął, że na teren obiektu wjeżdżać będzie maksymalnie 407 pojazdów osobowych dojeżdżających do 407 miejsc znajdujących się w parkingu podziemnym oraz 87 pojazdów osobowych dojeżdżających o 87 miejsc na parkingu naziemnym. Są to wartości maksymalne, przy czym trudno założyć, że w jednej chwili na terenie obiektu poruszać się będzie równocześnie ponad 500 pojazdów. Ruch na terenie obiektu będzie bowiem uzależniony od liczby miejsc postojowych i ich dostępności. Strona skarżąca formułuj jedynie przypuszczenia dotyczące kumulacji przedmiotowego przedsięwzięcia z powstającymi w okolicy innymi przedsięwzięciami tymczasem w decyzji organu I instancji, opierając się na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że nie nastąpi ponadnormatywne kumulowanie oddziaływań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami. W decyzji określono warunek przeprowadzenia nasadzeń rekompensacyjnych w liczbie co najmniej równej liczbie drzew przeznaczonych do wycinki. W ocenie Kolegium nie ma podstaw aby inwestor dokonywał nasadzeń rekompensacyjnych w wymiarze większym niż ubytki w drzewostanie, które nastąpią w wyniku realizacji przedsięwzięcia. W decyzji określono również warunek kontroli wykopów przed rozpoczęciem prac oraz przed ich zasypaniem. Skarżąca nie wykazała, aby kontrola wykopów w zakresie określonym w decyzji była niewystarczająca dla zapewnienia bezpieczeństwa zwierząt. W ocenie Kolegium żądanie Skarżącej uzupełnienia dowodów w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej jest bezpodstawne i nie może zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, opierając się na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], że realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt i nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze i kondycję populacji chronionych roślin, zwierząt i grzybów. Jednocześnie w decyzji określono warunek prowadzenia wycinki drzew i krzewów od początku sierpnia do końca lutego tj. poza okresem lęgowym ptaków w przypadku stwierdzenia podczas wycinki gatunków chronionych lub miejsc lęgowych ptaków, prace powinny być przerwane do czasu uzyskania stosownego zezwolenia. Skarżąca w żaden sposób nie kwestionuje treści decyzji oraz ustaleń organu współdziałającego, również opierając swoje stanowisko na przypuszczeniach. Kolegium podkreśliło, że wszystkie organy współdziałające wyraziły opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W zaskarżonej decyzji zawarto zalecenia organów i dokonano ich analizy oraz implementacji do decyzji. Rolą organu jest zgromadzenie kompletnej dokumentacji, dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia, opinii organów współdziałających oraz zgromadzonych w sprawie uwag, co w opinii Kolegium organ pierwszej instancji uczynił w sposób kompletny i szczegółowy. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] wniosły skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając naruszenie: art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu i instancji, podczas gdy powinno zostać przeprowadzone postępowanie dowodowe w istotnym zakresie, a mianowicie: przeprowadzona powinna zostać inwentaryzacja przyrodnicza oraz ocena wpływu zwiększonego ruchu samochodowego w rejonie ulicy [...] w [...] na środowisko w powiązaniu z innymi inwestycjami powstającymi w okolicy przedsięwzięcia, co powinno w konsekwencji doprowadzić do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, aby strony nie pozbawiać instancji; art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że współdziałanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] polegające na wydaniu opinii w sprawie stanowi dla organu I instancji wiążące ustalenie, a zatem wszelkie uwagi strony na późniejszym etapie postępowania nie mają znaczenia, podczas, gdy opinia jest najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej a organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego, co w konsekwencji potwierdza, że organ błędnie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podczas gdy powinien był ją uchylić i przekazać sprawę organowi I instancji celem zbadania, konieczności przeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej; art. 63 ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71.), poprzez jego niezastosowanie, objawiające się w fakcie akceptacji, że organ i instancji odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy ze względu na planowaną powierzchnie garaży oraz miejsc parkingowych, planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez zaakceptowanie stanowiska organu I instancji, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wpływało znacząco na środowisko w zakresie emisji hałasu, oraz przyjęcie w ślad za kartą informacyjną przedsięwzięcia, że na teren obiektu w ciągu doby wjeżdżać będzie maksymalnie 407 pojazdów osobowych dojeżdżających do parkingów podziemnych oraz 87 pojazdów osobowych dojeżdżających do naziemnych miejsc postojowych, podczas gdy przyjęta liczba pojazdów poruszających się na terenie przedsięwzięcia w żaden sposób nie może stanowić przełożenia w proporcji 1:1 liczby samochodów na liczbę miejsc parkingowych, a co za tym idzie - oczywistym jest, że po terenie przedsięwzięcia poruszać się będzie większa liczba pojazdów w ciągu doby niż wartość wskazana w zaskarżonych aktach administracyjnych; art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.o.ś. w zw, z art. 63 ust. 1 oraz 2a u.u.i.o.ś. poprzez zaakceptowanie przyjętych przez organ i instancji warunków dotyczących planowanego przedsięwzięcia w zakresie nasadzeń rekompensacyjnych oraz kontrolowania wykopów podczas prac ziemnych na poziomie nie pozwalającym na skuteczną ochronę środowiska naturalnego. Odpowiadają na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] listopada 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przeprowadzeni dowodu z ekspertyzy ornitologicznej opracowanej przez P. W. Członka [...] na okoliczność, że teren planowanej inwestycji zamieszkiwany jest przez liczne gatunki ptaków, mających gniazda na ziemi, krzewach i dziuplach, a zakrzewienia i zadrzewienia na nieruchomości stanowią miejsce gniazdowania 11 gatunków ptaków tym 9 objętych ścisła ochroną. Podniesiono, iż organy pominęły okoliczność licznego występowania i gniazdowania ptaków na tym obszarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sadowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2018 r. , nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określająca warunki realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obręb [...]. Materialnoprawną podstawą ustaleń środowiskowych warunków realizacji ww. przedsięwzięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.). W myśl art. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z akt sprawy w ramach planowanej inwestycji ma zostać zrealizowany parking podziemny o pow. użytkowej [...] m2. Inwestycja ta należy zatem do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Zauważyć należy, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.s.). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej , przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Artykuł 63 ust. 1 ustawy środowiskowej wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule, przy czym ustawa środowiskowa obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś., przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej ). Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Zgodnie z ust. 2 powyższego unormowania (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji), postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z powyższych uregulowań wynika, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska – prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej). Jednakże przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej). Organ ten, z racji swoich kompetencji, jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane faktyczne wskazane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub raporcie. Należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia opinii oraz danych w nich zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy zostały one sporządzony zgodnie z przepisami i czy są prawidłowe. Zaznaczyć należy, iż przepis art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest zatem rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. Uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Dalej zauważyć należy, iż w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 u.i.o.ś.). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć iż wszystkie organy opiniujące zajęły stanowisko, iż dla planowanego przedsięwzięcia brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a Prezydent Miast [...] stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko opierał się w znacznej mierze na stanowisku tych organów. RDOS oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stanęli na stanowisku, opierając się na danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, iż planowana inwestycja (w tym wypadku budowa parkingu w ramach planowanej zabudowy mieszkaniowej ) w fazie eksploatacji nie będzie oddziaływać ponad normę na sąsiednie tereny podlegające chronione akustycznej. Analiza załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia jak też powołanych wyżej opinii prowadzi do winsoku, iż analizie poddano jedynie oddziaływanie planowanej inwestycji na tereny sąsiednie pomijając, że planowany garaż podziemny ma być realizowany w ramach zabudowy mieszkaniowej, na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę wielorodzinną. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia w ramach przedsięwzięcia planowanya jest budowa centrali wentylacyjnej , która ma stanowić źródło hałasu o mocy 85 akustycznej dB w nocy i dzień ( k. strona 27 karty informacyjnej przedsięwzięcia), co wskazuje, iż na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową planuje się źródło emitujące hałas znacznie przekraczający normy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j.Dz.U. z 2014 r. poz. 112), zgodnie z którym, dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego jak też terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców określono dopuszczalne poziomy hałasu 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej. W ocenie Sądu nie można pomijać faktu, iż w ramach planowanego przedsięwzięcia ma powstać zabudowa mieszkalna. Ochrona życie i zdrowia osób przyszłych mieszkańców terenu planowanego przedsięwzięcia i osób mieszkających na ternach sąsiednich nie może być różnicowana. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 u.i.o.ś, ilekroć w ustawie jest mowa o oddziaływaniu na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. A zatem dla właściwej oceny wpływu planowanej inwestycji na warunki życia ludzi należy także rozważyć mogące wystąpić uciążliwości na terenie planowego przedsięwzięcia, a nie tylko na tereny sąsiednie. Powyższej analizy niewątpliwie zabrakło w przedmiotowej sprawie zarówno po stronie organów opiniujących jak i organów orzekających w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wskazano wyżej w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej jednoznacznie wynika, iż rozważając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko właściwy organ bierze pod uwagę emisje i występowania innych uciążliwości (pkt 1 lit. d) oraz zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji (pkt 1 lit. g ) jak też zasięg oddziaływania przedsięwzięcia – obszar geograficzny i liczbę ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, ( pkt 3 lit. a). Z akt sprawy wynika, iż inwestor planuje budowę budynku mieszkalnego na 407 mieszkań co pozwala stwierdzić, iż planowany parking podziemny i wywoływane nim emisje będą oddziaływać na kilkaset osób zamieszkujących docelowo teren tego przedsięwzięcia. Powyższe świadczy, iż organy nie ustaliły należycie stanu faktycznego sprawy co stanowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., co przełożyło się na co najmniej przedwczesną ocenę , iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu organy nie rozważyły także należycie potencjalnej możliwości kumulacji oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami znajdującymi się w sąsiedztwie. Rozważając istnienie lub brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ bierze także pod uwagę powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem – art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy środowiskowe. W decyzjach organów obu instancji stwierdzono, powołując się na opinię RDOŚ, iż nie przewiduje się wystąpienia znaczących powiązań ani ponadnormatywnego kumulowania oddziaływań planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami. Zdaniem Sądu powyższe stwierdzenie jest zbyt lakonicznie, zwłaszcza, iż zostało zakwestionowane przez stronę w skarżącą w odwołaniu . Co prawda skarżąca spółka ogólnikowo wskazała, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji realizowanych jest wiele przedsięwzięć, które mogą oddziaływać na siebie wzajemnie, niemniej jak wynika z akta sprawy planowany budynek mieszkalny wraz z podziemnym parkingiem planowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie terenów dużego centrum handlowego. W tym miejscu zauważyć należy, iż rozpoznając sprawę sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane nawet bez powołania się na nie przez strony – art. 106 § 4 P.p.s.a. Takim powszechnie wiadomym faktem, jest iż zlokalizowane i funkcjonujące w sąsiedztwie planowanej inwestycji centrum handlowe "[...]" należy do największych tego typu obiektów na terenie Miasta [...]. W ramach tego obiektu funkcjonuje wielopoziomowy parking dla samochodów, który jak wynika z informacji zamieszczonych na stronie internetowej centrum handlowego "[...]" [...]) może pomieścić 1900 samochodów "na siedmiokondygnacyjnym parkingu". Zdaniem Sądu okoliczność ta nie może być ignorowania przez organy orzekające w sprawie inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego wraz z podziemnym parkingiem o pow. przekraczającej 0,5 ha. Twierdzenie, iż oba te przedsięwzięcia centrum handlowe i planowana inwestycja nie będą oddziaływać na siebie w sposób, który uzasadniałby stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymaga stosownego uzasadnienia, czego zabrakło w niniejszej sprawie i co świadczy o naruszeniu zasad wyrażonych w art. 7, art. 8 , jak też art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Z uwagi na powyższe Sąd uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z ekspertyzy ornitologicznej przedłożonej przez stronę skarżącą z następujących powodów. Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając również, jak to wskazano już wyżej, powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. - dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Konsekwencją obowiązywania przywołanej regulacji jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonego aktu z perspektywy uwzględniającej faktyczne podstawy jego wydania, tj. ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez organ administracji publicznej, jako podstawa wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia. Proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu uwzględnia w tej mierze kontrolę realizacji i przestrzegania przez organ orzekający w sprawie wiążących go - w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, przeprowadzania dowodów oraz ich oceny - reguł proceduralnych. Z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone wyłącznie do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, np. dowodu z opinii prywatnej jest niedopuszczalne. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Natomiast przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny służy nie ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co należy do obowiązków organu administracyjnego, lecz ocenie tego, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie dokonały jego właściwej kwalifikacji prawnej. Dowód z przedłożonej ekspertyzy ornitologicznej miał na celu ustaleniu stanu faktycznego – występowania i gniazdowania gatunków chronionych na terenie objętym planowanym przedsięwzięciem - zatem zmierzał do ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie miał charakteru uzupełniającego. Z tych też przyczyn dowód ten nie mógł być przeprowadzony przez sąd orzekający w mniejszej sprawie. Powyższe nie zamyka jednak stronie możliwości przedłożenia tej opinii w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę organy I instancji uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności weźmie pod uwagę, iż w ramach planowanej inwestycji, na etapie jej eksploatacji oddziaływanie planowanego parkingu podziemnego i związane z tym emisje będą dotyczyć także mieszkańców planowanego budynku wielorodzinnego. Ponadto organ winien zbadać, ewentualne powiązania i oddziaływania ( oraz ich kumulacje) z istniejącymi w sąsiedztwie przedsięwzięciami w szczególności z istniejącym w sąsiedztwie i funkcjonującym centrum handlowym. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżących Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ).