II SA/Po 3688/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski(spr) Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus Sędzia NSA Paweł Miładowski Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi JJ. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : pozbawienia uprawnień kombatanckich; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] maja 2001 r. nr [...], II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/P.Miładowski /-/J.Stankowski /-/E.Makosz-Frymus 4/II SA/Po 3688/01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił J. K. uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. 97.142.950). W uzasadnieniu stwierdzono, że pozbawienie uprawnień kombatanckich jest uzasadnione faktem, że J. K. otrzymał te uprawnienia wyłącznie z tytułu walki o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej w okresie służby w Wojsku Polskim od [...] października do [...] grudnia 1951 r. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż zainteresowany nie brał udziału w walkach z oddziałami wymienionym i w art. 1 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. K. podniósł, że w czasie służby w wojsku brał udział w działaniach operacyjnych na terenie byłego województwa k. i b. Odwołujący się podkreślił, że jego służba była pożyteczna dla społeczeństwa i polegała w dużej mierze na ochronie obiektów przemysłowych, zbrojeniowych, hut i elektrowni a także - na obszarze województwa ś. - d. i d. - na zwalczaniu oddziałów Wehrwolfu. Dodatkowo J. K. zaznaczył, że jako dziecko został osadzony wraz z rodzicami w obozie przesiedleńczym w g. "G.", a następnie wysiedlony do K., gdzie pomagał w działalności konspiracyjnej prowadzonej przez Armię Krajową. Jednocześnie Odwołujący się wskazał, że z racji upływu czasu nie jest w stanie wszystkich tych okoliczności udokumentować. Decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał swą decyzję w mocy na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego oraz art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 kpa. Organ podtrzymał swą dotychczasową argumentację wskazując dodatkowo, że na podstawie danych uzyskanych z Centralnego Archiwum Wojskowego jednostka, w której służył Odwołujący nie brała udziału w walkach z Wehrwolfem lecz z AK, NSZ i bandami rabunkowymi oraz pełniła służbę ochronną. W skardze na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych J. K. wskazał ponownie na przebieg swojej służby wojskowej i trudności w szczegółowym odtworzeniu wszystkich wydarzeń. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie zbadał dostatecznie zasadności podawanych przez Skarżącego tytułów uprawnień kombatanckich naruszając tym samym art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. W trakcie postępowania Skarżący podnosił, że jego uprawnienia kombatanckie powinny być zachowane ze względu na udział w walkach z oddziałami Wehrwolfu oraz pobyt w obozie przesiedleńczym w G. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy jednostka wojskowa, w której służył Skarżący faktycznie brała udział w walkach z Wehrwolfem i na podstawie zaświadczenia z Centralnego Archiwum Wojskowego ustalił, że działalność taka nie miała miejsca. W przeciwieństwie do tego zupełnie nie podjęto próby ustalenia okoliczności pobytu Skarżącego w obozie przesiedleńczym. Wskazać zatem należy, że pobyt w tego rodzaju miejscach osób poniżej 14 roku życia może uzasadniać przyznanie uprawnień kombatanckich na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Zwrócić należy uwagę również, że w toku postępowania w sprawie II SA/Po [...] ustalono, iż w 16 przypadkach decyzjami z 1999 r. przyznano uprawnienia kombatanckie osobom, które jako dzieci przebywały w obozie przesiedleńczym w G. Zaskarżone orzeczenie w kontekście innych pozytywnych rozstrzygnięć zapadłych w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej, pozostaje w sprzeczności z wyrażoną opinią w art. 67 ust. 2 Konstytucji, zasada równości obywateli wobec prawa. Choć nie została ona odrębnie wyrażona w przepisach administracyjnych prawa materialnego i proceduralnego, musi być przestrzegana na gruncie wszystkich dziedzin prawa. Każdy zarzut naruszenia tej zasady winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej (por. orzecznictwo cytowane w: Kodeks postępowania administracyjnego (...) z orzecznictwem (...), W-wa 1998, s. 66 in.). Przytoczone tylko argumenty sprawiają, że skargę należy uznać za uzasadnioną. Nadmienić również należy, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy mieć na uwadze, że w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innej narodowości, wymieniono obóz w G., jako miejsce odosobnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach (DZ. U. nr 106 poz. 1154). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skarga ostatecznie zasługuje na uwzględnienie i dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy. /-/P.Miładowski /-/J.Stankowski /-/E.Makosz-Frymus ` KB/