II SA/Po 372/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Jerzy Stankowski /spr./ Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 października 2004 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 17 lutego 2004 r. Nr XXXVII/337/IV/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; o d d a l a s k a r g ę /-/ R.Batorowicz /-/ J.Stankowski /-/ B.Drzazga Zaskarżoną uchwałą nr XXXVII/337/IV/2004 z dnia 17 lutego 2004 r. Rada Miasta P. odrzuciła zarzut A Sp. z o.o. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dotyczący działki nr [...] ark. [...] obręb [...]. W zarzucie zakwestionowano ustalenia dotyczące różnej maksymalnej wysokości budynków biurowych na przeciwległych działkach. W uzasadnieniu podano, że ustalenia projektu przedmiotowego planu dotyczące określenia różnej maksymalnej wysokości budynków dla terenów oznaczonych 21AG i 22AG zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139) podyktowane zostało lokalnymi warunkami, zasadami i standardami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wskazano nadto, że działka nr [...] znajduje się na terenie 21AG w bezpośrednim sąsiedztwie z istniejącą zabudową mieszkaniową wzdłuż ul. [...] oraz zespołem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w rejonie ul. [...] i [...]. Przyjęta maksymalna wysokość dla tego terenu ma na celu zapewnienie ładu przestrzennego w tym rejonie, nawiązuje do wysokości sąsiednich budynków zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - nie przekracza 10 m. Wzdłuż ul. [...] (kL.1(kG)) od ul. [...] do ul. [...], po obu stronach planuje się jednakową maksymalną wysokość zabudowy tj. 12 m. Zwiększenie maksymalnej wysokości obiektów przeznaczonych na funkcje działalności gospodarczej spowodowałoby intensyfikacje i wzrost uciążliwości tej funkcji dla sąsiednich terenów mieszkaniowych. Określenie maksymalnej wysokości zabudowy na terenach 22AG podyktowane zostało zapewnieniem ładu przestrzennego, dlatego dla terenu 22AG oraz przyległych 23AG, 24AG, 28AG - znajdujących się po obu stronach nowoprojektowanej ul. [...] - przyjęto jednakową maksymalną wysokość zabudowy wynoszącą 15 m. W skardze A Sp. z o.o. wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały podała, że Rada Miasta P. naruszyła przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn.zm.), a w szczególności art. 1 ust. 2 p.1 i 5 poprzez ustalenie warunków zabudowy - między innymi - na działce stanowiącej własność skarżącej, to jest [...] znajdującej się na terenie 21AG w inny sposób aniżeli na działce, która położona jest po drugiej stronie ulicy [...], w odległości około 6 m od działki skarżącej. Skoro w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnić należy - między innymi - wymóg zachowania ładu przestrzennego, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności - nie można dyskryminować właścicieli innych nieruchomości i ich prawa ograniczać. W ocenie skarżącej nie może być tak, aby na sąsiednich działkach obowiązywała różna wysokość zabudowy. Tereny 21AG i 22AG, a w szczególności działki wzdłuż ulicy [...] nie mają absolutnie związku z zespołem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w rejonie ul. [...] i [...], które to ulice znajdują się w odległości około 2 km od ul. [...]. Takie same lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu muszą odnosić się do działki będącej własnością skarżącej skoro dzieli ją odległość zaledwie 6 m (to jest szerokość ulicy) od innych "uprzywilejowanych" działek. W sytuacji, gdy przewiduje się jednakową maksymalną wysokość zabudowy dla terenu - między innymi - 22AG wynoszącą 15 m i powołuje się na konieczność zapewnienia ładu przestrzennego - to takimi samymi zasadami należy kierować się wobec innych właścicieli nieruchomości. Działka będąca własnością skarżącej jest terenem przeznaczonym na działalność gospodarczą. Może być w każdym czasie przedmiotem obrotu. Ograniczanie zatem wysokości zabudowy spowoduje zmniejszenie wartości ekonomicznych nieruchomości. Narzucanie mniej korzystnej wysokości zabudowy narusza poza tym prawo własności skarżącej, bowiem nie może ona w swobodny sposób prawem swym dysponować. Skarżąca ma zatem interes prawny w ustaleniu nieważności uchwały odrzucającej zarzut, bowiem pozostawienie uchwały w przedmiocie projektu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w jej niezmienionej wersji, nie uwzględniającej argumentów skarżącej narusza jej prawa. Ponadto podkreślono, że uchwała w przedmiocie odrzucenia zarzutu narusza przepis art. 32 Konstytucji RP, to jest zasadę równości wobec prawa. Pozbawia bowiem skarżącą możliwości dochodzenia roszczenia do ustalenia jednakowej wobec wszystkich właścicieli nieruchomości maksymalnej wysokości zabudowy na poziomie 15 m. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi, bowiem skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszonego prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że określenie przeznaczenia dla poszczególnych terenów objętych projektem planu mieści się w granicach władztwa planistycznego jakie przysługuje gminie. Ustalenia planu dotyczącej spornej nieruchomości nawiązują do zabudowy sąsiedniej. Maksymalna wysokość zabudowy na 15 m dotyczy zabudowy po drugiej stronie ulicy, a zatem terenu o innych uwarunkowaniach dotyczących kształtowania zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) zwanej dalej u.z.p., pod rządami której zapadła zaskarżona uchwała, zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy zainteresowany, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Niespornym jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego skarżącego. Jednakże obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje jedynie wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z naruszeniem porządku prawnego. Nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem, w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ust. 1 u.z.p. władztwa planistycznego. Swoboda gminy w ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu podlega pewnym ograniczeniom, musi być bowiem zachowana sformalizowana procedura sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określona w art. 18 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, Rada Miasta dochowała obowiązujących postanowień art. 18 ust. 2 u.z.p., a więc skarżąca miał zapewnioną ochronę swoich interesów. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, a tylko w takim zakresie mogła być oceniana przez Sąd zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269). Gmina uchwalając plan miejscowy może określić dopuszczalną wysokość zabudowy na poszczególnych terenach. Takiej polityki planistycznej gminy nie można poczytać za sprzeczną z prawem, w tym za naruszenie Konstytucji. W uzasadnieniu uchwały w sposób szczegółowy wyjaśniono z jakiego powodu określa się różną maksymalną wysokość budynków. Mianowicie wskazano, że zostało to podyktowane lokalnymi warunkami, a w szczególności istniejącą zabudową mieszkaniową. Zarzut, iż pozbawienie możliwości wybudowania budynku do wysokości 15 m spowoduje zmniejszenie wartości działki, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że ustalenia planu w zakresie wysokości budynków naruszają prawo. Skoro zdaniem Sądu w czasie prac nad projektem kwestionowanego planu Rada Miasta zachowała wymagane procedury określone w art. 18 ust. w u.z.p., to należy uznać, że działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego i przysługujących jej uprawnień nie nadużyła. Skoro więc zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Jedynie na marginesie Sąd chciałby zauważyć, że żądanie Rady Miasta odrzucenia skargi z tego powodu, że skarżący nie wezwał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa jest nieuzasadnione, bowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny wniesienie skargi na uchwałę odrzucającą zarzut nie jest uzależnione od wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia prawa (patrz uchwała NSA z dnia 11.10.1999 r. OPS 9/99). /-/ R.Batorowicz /-/ J.Stankowski /-/ B.Drzazga MK