II SA/Po 373/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych; postanawia odrzucić skargę. /-/ T. Świstak W dniu [...] marca 2017 r. A. B. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych związanych z budową jednorodzinnego budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. . Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. odrzucił wniosek skarżącej jako spóźniony. Na skutek zażalenia skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. syn akt II OZ 1060/17 uchylił zaskarżonej postanowienie tutejszego Sądu z dnia 11 maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku tego Sąd postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako niezasadny. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OZ 229/18 oddalił zażalenie A. B. na powyższe postanowienie. W wyniku powyższego postanowienie Sądu z dnia 26 października 2017 r. stało się prawomocne. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że skoro wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został oddalony, również jej skargę jako spóźnioną należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżoną decyzję doręczono A. B. w trybie zastępczym określonym w art. 44 K.p.a., ze skutkiem na dzień 2 lutego 2017 r. Zatem określony w art. 53 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał skarżącej w dniu 4 marca 2017 r. (tj. w sobotę). Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W związku z tym należy uznać, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przez A. B. przypadał na poniedziałek 6 marca 2017 r. Tymczasem A. B. wniosła skargę w dniu 15 marca 2017 r., spóźniając się o 9 dni. Dlatego jej skargę jako spóźnioną, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a odrzucić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak