II SA/Po 376/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka /spr./ Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę /-/ M.Górecka /-/ St.Małek /-/ B.Drzazga Decyzją z dnia [...].02.2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta G. z dnia [...].08.2004r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla budowy kiosku - sprzedaż kwiatów w G. przy ul. [...] przy bramie cmentarza. Decyzją z dnia [...].08.2004r. Prezydent Miasta G. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uznając, iż zamiar budowy kiosku do sprzedaży kwiatów jest niemożliwy do lokalizacji w proponowanym miejscu. W tym względzie organ I instancji oparł się na dokonanych ustaleniach w przedmiocie lokalizacji planowanego obiektu budowlanego. Otóż miał być on umiejscowiony przy ulicy [...] i przy bramie cmentarnej. Organ I instancji powołał się na negatywną opinię dotyczącą zamiaru inwestycyjnego wydaną [...].12.2003r. przez W. Zarząd Dróg Wojewódzkich w P., Rejon Dróg Wojewódzkich w G. i pismo z dnia [...].10.2003r. W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Decyzja ta została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora z dnia [...].10.2003r. co było spowodowane tym, że wcześniejszą decyzję także odmowną organ odwoławczy w wyniku odwołania inwestora uchylił przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając w uzasadnieniu, iż rozbudowa ulicy, na której planowana jest budowa przedmiotowego kiosku nie będzie i tak możliwa bez zmiany ogrodzenia cmentarza i, że można ustalić warunki zabudowy zakreślając końcowy czas użytkowania tego terenu. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...].08.2004r. złożyła M. S. będąca inwestorem. Potwierdziła planowane umiejscowienie kiosku: przy cmentarzu [...] w G. ul. [...]. W odwołaniu podniosła argument, iż wcześniej otrzymała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającą, iż można dla przedmiotowej inwestycji ustalić warunki zabudowy i pomimo tej decyzji, organ I instancji tych warunków zabudowy odmówił. Skarżąca wskazywała na to, że organ I instancji poprzestał na wcześniejszej odpowiedzi Zarządu Dróg Wojewódzkich zamiast ponownie wystąpić o zgodę dla planowanej inwestycji. Twierdziła, iż wyliczona odległość od krawędzi drogi jako 8 m jest dla niej krzywdząca gdyż żaden obiekt nie jest tak daleko usytuowany, przy czym wskazała, że wnęka wraz z chodnikiem (gdzie ma być usytuowany kiosk) ma 5 m odległości i to - jej zdaniem - w niczym nie przeszkadza bo planowany obiekt budowlany nie będzie wykraczał poza płot cmentarza. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołującej stwierdzając, iż utrzymanie w mocy skarżonej decyzji organu I instancji wynika z dwóch przesłanek: zarządca drogi ma pełne prawo do wyrażania lub nie wyrażania zgody na zajęcie pasa drogowego a w przedmiotowej sprawie takiej zgody nie wyraził i z materiału fotograficznego dołączonego do akt sprawy wynika, że w całym pasie drogowym ul. [...] wzdłuż ogrodzenia cmentarza nie ma żadnych obiektów handlowych zatem brak jest podstaw do twierdzenia, iż sytuacja innych podmiotów jest inna aniżeli odwołującej się. W skardze kierowanej do Sądu skarżąca podnosiła, iż nie jest dla niej zrozumiałym brak wyrażenia zgody na lokalizację planowanej budowy kiosku przy ulicy [...] skoro wcześniej we wrześniu 2002r. otrzymała projekt na postawienie kiosku i zarejestrowała działalność gospodarczą a w 2003r. Stwierdzono, iż nie spełnia on wymogów konserwatorskich i nakazano skarżącej kiosk usunąć. Skarżąca ponownie powołała się na decyzje organu odwoławczego z dnia [...].07.2004r. którą to decyzją organ odwoławczy "nakazał przydzielić jej wnękę na w/w obiekt" a obecnie ten sam organ zmienił swoje stanowisko w sprawie. Skarżąca nadto zaprzeczyła twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazując iż nie jest prawdą aby wzdłuż ogrodzenia cmentarza nie było obiektów handlowych bowiem na schodach bramy głównej taki obiekt istnieje, choć przyznaje, iż nie jest jej wiadomym czy nie jest to samowola budowlana. Do skargi skarżąca dołączyła skróconą dokumentację projektową "Projekt oznakowania robót na czas ustawienia kiosku przy drodze wojewódzkiej nr [...] K.-G. w m. G. ul. [...]" sporządzony [...].09.2002r. przez technika drogowego L.J. oraz kserokopie dokumentów zawartych w aktach administracyjnych. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Nadto organ ten wskazał, iż każdy kto chce ulokować jakikolwiek obiekt w pasie drogi publicznej musi dysponować zezwoleniem zarządcy drogi a takowego nie posiada skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Bezspornym jest, że dla budowy przedmiotowego kiosku wymagane jest pozwolenie na budowę, że ten kiosk miał być zlokalizowany przy drodze wojewódzkiej w odległości mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni- wynika to nadto z mapy sytuacyjnej, czego nie kwestionuje skarżąca. Tak więc zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r.o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838, ze zm.)-art. 39 i 40 ustawy, zabrania się dokonywania w pasie drogowym m.in. lokalizacji obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego i zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Bezspornym jest i to, że takiej decyzji nie wydał W. Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. ( pismo z dnia [...].12.2003r.) bo stwierdził, że jako zarządca dróg ma obowiązek rezerwowania pasa terenu pod przyszłą budowę lub modernizację drogi oraz, planowany obiekt budowlany przy tej kategorii drogi winien być usytuowany w odległości co najmniej 8 m od jej krawędzi- czego nie można stwierdzić po analizie proponowanej lokalizacji obiektu. Tak więc skoro skarżąca nie zmieniła proponowanej wcześniej lokalizacji kiosku i sama twierdzi w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, że kiosk ma być we wnęce przy bramie cmentarnej a wnęka wraz z chodnikiem ma 5 m i z mapy sytuacyjnej jak i ze złożonej przy skardze skróconej dokumentacji projektowej wynika, że odległość od zewn. krawędzi jezdni jest mniejsza niż 8 metrów - to tym samym nie spełnia to wymogów określonych art. 43 ustawy j.w. Tak więc nie było koniecznym aby organ I instancji ponownie zwracał się do Zarządu Dróg o uzgodnienie w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) - przepis art. 60 ust. 1, który odwołuje się do uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4, w tym uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. Nadto należy wskazać, iż decyzja ustalająca warunki dla planowanej inwestycji musi być zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym )a więc odnosząc się do omawianej spawy, musi być zgodna z przepisami ustawy o drogach publicznych, zaś taka lokalizacja kiosku jest z tymi przepisami niezgodna- co podano wcześniej. Sąd zauważa z urzędu, iż w omawianej sprawie naruszono przepisy prawa materialnego - art. 60 ust. 4 powoływanej już ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,bo nie sporządzono projektu decyzji przez osobę wymienioną w tym przepisie prawnym jak i naruszono przepisy rozporządzenia wydanego na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. gdyż nie sporządzono analizy danego terenu. Jednak w omawianej sprawie naruszenie tych przepisów prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy jako, że organ w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych prawidłowo odmówił ustalenia warunków dla planowanej inwestycji - co szczegółowo zostało omówione we wcześniejszej części uzasadnienia. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - należało orzec jak w sentencji. /-/ M.Górecka /-/ St.Małek /-/ B.Drzazga MK