II SA/Po 376/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński po rozpoznaniu w dniu 13 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę /-/ A. Zieliński Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 55 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.; Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) udzielił S.K. pozwolenia na użytkowanie budynku biura i kojcy dla świń, położonego przy ul. [...] w S., gmina K., na działkach nr ewid. [...] i [...]. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. A.G. wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wskazała, iż decyzja została oparta na błędnych ustaleniach wynikających ze sfałszowanego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty dotyczące decyzji nr [...] skarżąca sprecyzowała w piśmie złożonym dnia [...] marca 2007 r. Podniosła, iż wydano ją na podstawie niekompletnej dokumentacji. Budynki, których dotyczyła inwestycja znajdowały się na działce [...], [...], ale także na działce nr [...] na granicy działek nr [...], [...] i [...], będących własnością skarżącej (z tego faktu wywodziła interes prawny). Podała, iż pod kojcem dla świń znajduje się szambo. W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji. Jej zdaniem, w sytuacji gdy masarnia nie posiada szamba oraz pomieszczenia na odpady, lokalizowanie obiektów tego typu na granicy działek sąsiednich naruszało obowiązujące normy. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, iż zaskarżona decyzja jest ostateczna. Nie wniesiono odwołania, co oznacza nie wyczerpanie środków zaskarżenia. A.G. nie była nadto stroną postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie (art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane). Organ poddał pod wątpliwość zachowanie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w szczególności w sprawach skarg na decyzje, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo iż przysługiwał jej środek zaskarżenia w postaci odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (w decyzji zawarto stosowne pouczenie). Powyższego nie zmienia fakt, iż decyzja nie została skarżącej doręczona. W terminie ustawowym strona mogła wnieść odwołanie, a jeżeli o decyzji dowiedziała się później – żądanie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Na marginesie Sąd wyjaśnia, iż w przypadku złożenia odwołania czy wniosku o wznowienie postępowania, ustalenie interesu prawnego następuje w toku ich rozpoznania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji wraz z ich ewentualnym uzupełnieniem (w przypadku odwołania także zgodnie z art. 136 k.p.a.; por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98, publ. ONSA 1999, z. 4, poz. 119; wyrok z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 942/05, publ. ONSAiWSA 2007/2/50). Zaznaczyć przy tym należy, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Mając na względzie powyższe, z uwagi na art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ A. Zieliński