II SA/Po 3782/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Maciej Dybowski Asesor sąd. Danuta Rzyminiak- Owczarczak Protokolant Staż. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 marca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi W.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/G. Radzicka /-/ M. Dybowski II SA/Po 3782/01 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał – A. i W.M. w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 art. 52, 81 ust. 1, 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) zaniechania dalszych robót budowlanych i orzekł rozbiórkę realizowanej rozbudowy zaplecza sklepu budynku mieszkalno – usługowego o węzeł sanitarny (od strony podwórza) na nieruchomości przy ul. [...] w L., a nadto nakazał uporządkowanie placu budowy po wykonanych robotach budowlanych rozbudowy. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestorzy nie wykazali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbudowę budynku, tak więc organ nadzoru budowlanego musiał nakazać rozbiórkę rozpoczętej rozbudowy. W odwołaniu od decyzji W. M. zarzucił, że decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia sprawy. Nie prowadzi bowiem rozbudowy budynku o węzeł sanitarny, gdyż takowy jest usytuowany wewnątrz budynku. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dnia [...] r. stwierdził, że A. i W. M. prowadzą roboty budowlane zmierzające do rozbudowy budynku o węzeł sanitarny. Na długości 5,50 m i szerokości 2 m od strony północno-zachodniej (od podwórza) inwestor dokonał wzmocnienia istniejących fundamentów budynku poprzez wykonanie płyty żelbetonowej. Wzmocnienia fundamentów inwestor realizował w oparciu o posiadane wyniki opinii technicznej i opracowania w zakresie wzmocnienia fundamentów budynku. Nad częścią wykonanego wzmocnienia fundamentu inwestor wybudował drewnianą konstrukcję zadaszenia o długości 5,80 m i szerokości 1,80 oraz w wysokości 2,70 w okapie i 3,10 m w kalenicy. Skoro organ w zakresie robót polegających na wykonaniu płyty żelbetowej zabezpieczającej istniejące fundamenty, orzekł o ich wstrzymaniu, a w zakresie robót budowlanych zmierzających do rozbudowy zaplecza sklepu orzekł o rozbiórce, to bez znaczenia jest, że organ nadzoru nadał wykonywanej rozbudowie funkcję węzła sanitarnego, gdyż to nie funkcja obiektu, lecz fakt prowadzenia robót bez pozwolenia na budowę decydowały o orzeczonej rozbiórce. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. M. zarzucił, że wzmocnienie fundamentów dokonano w ramach prowadzonego remontu, co uwidoczniono w dzienniku budowy. Natomiast odnośnie zadaszenia, to inwestor pobudował go zgodnie z uprzednim zgłoszeniem do Starosty Powiatowego z dnia [...] r., od którego to zgłoszenia organ architektoniczno-budowlany nie złożył sprzeciwu. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Organy administracyjne faktycznie nie dokonały należytego rozpoznania sprawy jak to podnosi skarżący. Jak ustalono w sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r. nr [...] nakazał A. i W. M. wykonanie robót budowlanych polegających na przybudowaniu podciągu w lokalu handlowym przy ul. [...] w L. zgodnie z opracowaną ekspertyzą techniczną i przed przystąpieniem do remontu nakazał właścicielowi powołać kierownika budowy i dokonać zgłoszenia w Starostwie Powiatowym o zakończeniu robót. Decyzję tę wydano w związku ze spękaniami pionowych ścian oraz przechyleniem się drewnianego stropu w mieszkaniach na piętrze i licznymi pionowymi spękaniami na całej wysokości budynku. Przedmiotem badania tej sprawy było również specyficzne położenie budynku w pobliżu jeziora z tendencją osuwania się obiektu do jeziora. Tę decyzję wydano w oparciu o przepisy art. 66 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późn. zm). Jak wynika z zapisów w dzienniku budowy nr [...] r. na skutek opisanej decyzji kierownik budowy w dniu [...] r. nakazał wykonanie opaski betonowej od strony jeziora grubości minimum 40 cm, szerokości minimum 1,5 m, dodatkowo zazbrojoną siatką stalową z prętów minimum 16 mm, o oczkach 15 cm na 15 cm z podejściem pod fundament, nie naruszając ścian budynku. [...] r. pracownicy PINB dokonali kontroli budowy stwierdzając, że wykonano decyzję nr [...]. Tak więc skoro opaskę betonową wykonano w ramach remontu prowadzonego w I połowie roku [...] r. w oparciu o konkretną decyzję niezrozumiałą jest decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] będąca przedmiotem skargi, nakazująca zaniechania dalszych robót przy opasce betonowej już wykonanej. Jest również niespornym co ustalono w toku postępowania, że inwestor zrealizował drewniane zadaszenie wsparte na szkielecie drewnianym. W tym zakresie decyzja pierwszoinstancyjna nakazuje rozbiórkę. Jednak organ nadzoru budowlanego nie odniósł się do tego faktu, że zadaszenie to pobudowano za uprzednim zgłoszeniem jego budowy w dniu [...] r. i niewniesieniem sprzeciwu przez Starostę Powiatowego, o czym W. M. pisał w odwołaniu. Tak więc należy stwierdzić, że organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, a organ odwoławczy mimo zarzutów podniesionych w odwołaniu zupełnie się do nich nie odniósł. Kolejnym uchybieniem organu administracyjnego I instancji było zamieszczenie w decyzji orzeczenia rozbiórki realizowanej rozbudowy zaplecza sklepu budynku mieszkalno-usługowego o węzeł sanitarny (od strony podwórza). Bez wątpienia pobudowane zadaszenie nie ma cech węzła sanitarnego, skarżący zaprzeczył aby węzeł sanitarny budował, gdyż dopiero [...] r. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę węzła sanitarnego i jak należy przypuszczać nowego, gdyż w odwołaniu skarżący podkreślał, że węzeł sanitarny w budynku istnieje. Również w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek ustaleń na temat samowolnej budowy węzła. Nie można więc w świetle powyższej sytuacji podzielić poglądu organu odwoławczego, że "nie ma znaczenia fakt, że organ nadzoru budowlanego nadał wykonanej rozbudowie funkcję węzła sanitarnego, gdyż to nie funkcja obiektu decyduje o nakazie rozbiórki lecz fakt prowadzenia robót budowlanych bez pozwolenia na budowę". Skoro bowiem nakazano rozbiórkę rozbudowy zaplecza sklepu w postaci węzła sanitarnego, to inwestor wykonując ściśle decyzję musiałby faktycznie węzeł sanitarny rozebrać. Ponieważ decyzja nakazująca rozbiórkę ma cechy represji, w celu zlikwidowania samowoli budowlanej to musi ściśle określać jaka część obiektu musi być rozebrana i to po uprzednim ustaleniu, że faktycznie pobudowana została w warunkach samowoli. W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/G. Radzicka /-/M. Dybowski K.B.