II SA/Po 379/18

Dnia 28 lutego 2019 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/ R. Talaga Pismem z dnia 17 grudnia 2018 roku W. G. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, a na wezwanie Sądu przesłał wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że W. G. jest inwalidą niezdolnym do świadczenia pracy zawodowej, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnioskodawca oświadczył, że jest nieporadny w procedurach prawnych i nie rozumie poczynań organów administracji w sprawach wszczętych z jego wniosku. Wnioskodawca nie osiąga dochodu z uwagi na zły stan zdrowia i przewlekłą rehabilitację. Nie posiada również żadnego majątku ruchomego oraz nieruchomego, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Zadeklarował natomiast liczne zobowiązania finansowe z przeszłości, które narastają ([...] zł) oraz brak zdolności regulowania bieżących opłat z uwagi na brak zdolności świadczenia pracy. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2019 roku wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie dotychczas złożonych informacji. Pismem z dnia 5 lutego 2019 roku W. G. oświadczył, że jego wniosek jest zasadny z uwagi na nieporadność, przewlekłe leczenie i orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, przez co nie może on świadczyć pracy zawodowej. Jego skromny budżet nie pozwala mu na wynajęcie adwokata z wyboru, bez poczynienia poważnego uszczerbku dla budżetu domowego. Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako "P.p.s.a.". Przedłożony w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie pozwalał na ocenę rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Z tego względu został on wezwany do uzupełnienia informacji dotyczących jego sytuacji. Przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został jednak uzupełniony zgodnie z przesłanym wezwaniem. W szczególności wnioskodawca nie wyjaśnił w jaki sposób zadysponował swoją nieruchomością (mieszkaniem o powierzchni [...] m²), które wykazywał we wcześniejszych wnioskach o przyznanie prawa pomocy, ani w jaki sposób zadysponował ewentualne środki pochodzące z jej zbycia. Wnioskodawca nie wyjaśnił również czy posiadał i darował składniki swojego majątku, oraz czy użytkuje pojazdy mechaniczne podlegające obowiązkowi rejestracji, a także czy pozostaje w związku małżeńskim. Wreszcie wnioskodawca nie udokumentował braku zdolności do świadczenia pracy i zakazu wykonywania pracy na jakie się powołał, ani zadeklarowanych zobowiązań finansowych jakie na nim ciążą, a także nie podał kosztów miesięcznego utrzymania z rozbiciem na poszczególne wydatki i nie przesłał odpisu rocznego zeznania podatkowego za 2017 rok. Taka sytuacja uniemożliwiła ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie można było bowiem jednoznacznie stwierdzić czy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym nie można uznać, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata był uzasadniony. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga