II SA/Po 380/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku oddala skargę P. I. N. B. w [...] (dalej w treści: PINB) decyzją nr [...] znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) nakazał inwestorowi S. D. rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego o pomieszczenie (wym. zewnętrznych ca 5,82 x 9,20 m i wys. 2,85 ÷ 3,60 m), zlokalizowanej w m. B., ul. [...] (dz. nr [...]) - z wyłączeniem fundamentów, które są objęte ostateczną decyzją Kierownika b. Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 1 grudnia 1994 r. (znak [...]) nakazującą S. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pracownicy PINB w wyniku kontroli z dnia [...] października 2015 r. na ww. działce nr [...] w B. ustalili zlokalizowany na niej budynek (nr 2 na zał. do protokołu). Stwierdzono, że w budynkach nr 1, 2 i 3 znajdują się maszyny i urządzenia służące prawdopodobnie do produkcji folii i opakowań foliowych. Budynki te nie są użytkowane jako gospodarcze, wewnątrz są wykończone płytkami ceramicznymi (podłoga i ściany hali obiektów 1, 2 i 3) do pełnej wysokości, za wyjątkiem zaniżonej części budynku nr 2. W obiektach tych znajduje się pełna instalacja elektryczna (siłowa oraz NN) oraz instalacja sprężonego powietrza. Na ścianach znajduje się oznakowanie dróg ewakuacyjnych oraz punktów p-poż. Znajdujące się w budynkach urządzenia i maszyny były w dniu kontroli nieużytkowane. Przykryte były brezentem z informacją "maszyna nieużytkowana". PINB wszczął w dniu 27 listopada 2015 r. postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy ww. budynku gospodarczego o pomieszczenie (wym. zewnętrznych ca 5,82 x 9,20 m i wys. 2,85 - 3,60 m). Następne wezwał inwestora do przedłożenia dokumentów potwierdzających legalność budowy i użytkowania obiektu, wskazania daty i inwestora, książki obiektu budowlanego oraz protokołów kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 1 P.b. oraz dokumentów dot. wszystkich maszyn i urządzeń zlokalizowanych w obiekcie. Starosta [...] pismem z dnia 27 listopada 2015 r. poinformował PINB o braku wpisów potwierdzających uzyskanie przez J. i S. D. lub J. D. decyzji pozwolenia na budowę budynków gospodarczych, zlokalizowanych na przedmiotowej działce lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych obejmujących ich budowę bądź też zmianę sposobu ich użytkowania (budynków ozn. na mapie nr [...] i [...]). S. D. w piśmie z 15 grudnia 2015 r. podał, że ów budynek nie jest budynkiem gospodarczym. Jest to pomieszczenie, które dobudowano w trakcie budowy budynku gospodarczego. Nie jest też budynkiem. Wskazał, że pomieszczenie to dobudowano do budynku gospodarczego, w czasie rozbudowy budynku gospodarczego zgodnie z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 6 sierpnia 1996 r. na budowę, odstąpiono od projektu budowlanego, za co inwestorzy zostali w 2001 r. ukarani i PINB wydał decyzję z 23 listopada 2000r. nakazową, m.in. inwentaryzacja budowlana wraz z orzeczeniem o stanie technicznym wykonanych robót, co zostało wykonane w nakazowym terminie, złożone 17 stycznia 2001 r. i 28 lutego 2001 r. Wedle inwestora rozbudowę budynku gospodarczego zakończono 23 listopada 2000 r. wraz ze wszystkimi pomieszczeniami, a całą dokumentację po raz kolejny złożył 9 grudnia 2015 r. Starosta [...] w piśmie z 27 listopada 2015 r. wskazał, że brak jest wpisów potwierdzających uzyskanie przez J. i S. D. decyzji pozwolenia na budowę budynków gospodarczych na przedmiotowej nieruchomości lub dokonania zgłoszenia robót budowlanych, obejmujących ich budowę, czy zmianę sposobu użytkowania. Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia 29 grudnia 2015 r. podał, że przedmiotowy teren objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek przy ul. [...] w B. (uchwała Nr 18/111/06 Rady Gminy [...] z 15.12.2006r., Dz.Urz.Woj.[...] Nr 74 poz. 1955). W wyniku ponownej kontroli (22 marca 2016 r.) ustalono, iż sposób użytkowania budynków nr [...] jest niezmienny od poprzedniej kontroli (17 listopada 2015 r.). PINB zauważył, że w celu ustalenia daty rozbudowy przedmiotowego budynku gospodarczego dokonano analizy zgromadzonych materiałów i dokumentów dot. odrębnych postępowań administracyjnych prowadzonych przez PINB w [...] w sprawach budowy obiektów budowlanych na przedmiotowej działce tj.: samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcji folii i opakowań foliowych, prawidłowości budowy budynku gospodarczego, samowolnej nadbudowy budynku mieszkalnego, samowolnie wykonanych fundamentów wiaty. W wyniku tego ustalono, iż Kierownik b. Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z dnia 1 grudnia 1994 r. nakazał S. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę w terminie do [...] lutego 1995 r. Decyzja ta jest ostateczna. Wskazano, że pracownicy Urzędu Rejonowego w [...] w trakcie czynności kontrolnych ustalili, iż na przedmiotowej nieruchomości: - rozpoczęto prace budowlane, wykonano fundamenty wzdłuż granicy oraz dwie stopy fundamentowe (...), S. D. nie wykonał zaleceń w/w decyzji z 4 grudnia 1994 r. "tj. nie wykonał rozbiórki samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę. Dokonał natomiast samowolnej budowy na fundamentach - również samowolnie wykonanych – muru z pustaków (o grub. 0,25m) żużlobetonowych o dł. 9,55m i wys. 2,82, wzdłuż granicy z działką B. W. (B. )" (prot. z 6.07.1995r.). , - na posesji istnieją fundamenty pod budynek nakazane do rozbiórki dec. [...]; na ww. fundamentach, w granicy z sąsiednią działką, S. D. wybudował mur z pustaków [...] o grub. 25cm, dł. 9,35m i wys. 3,57m. Na budowę nie posiada dokumentacji technicznej, pozwolenia na budowę i zgody właścicielki posesji (prot. z 18.07.1995r.), - inwestor nie dokonał rozbiórki fundamentu (stopa) pod budynek; wykonane samowolnie (dec. nakazowa nr [...] z 01.12.1994r.); stan pozostałych obiektów jak w protokole z 18 lipca 1995r. (prot. z 18.08.1995r.), - inwestor realizuję budowę obiektu w obrębie wykonanych fundamentów (stóp fund.) [prot. z 16.01.1996r.]; - na posesji inwestor wykonał na istniejących stopach fundamentowych trzy słupy o wym. jak na drugostronnym szkicu; słupy - filary przesklepione są nadprożem; nie wykonano zaleceń decyzji nr [...] z 1.12.1994 r. (prot. z 4.03.1996r.); - inwestor całkowicie wybudował budynek, łącznie z pokryciem dachowym (stan surowy zamknięty); nie wykonał zatem zaleceń ww. decyzji tj. rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych (prot. z 26.09.1996r.). Wskazano, że pracownicy PINB w trakcie kontroli z 14 listopada 2000r. stwierdzili, iż na przedmiotowej działce prowadzona jest działalność produkcyjna opakowań foliowych (od 1988 r. - oświadczenie S. D. ) - wpis do ewid. z 13 marca 1995r. znak [...] "[...] F. S. i J. D.. Produkcja prowadzona jest w systemie jednozmianowym w pomieszczeniach bud. gospodarczych (w tym jeden do rozbiórki - decyzja [...] (...). PINB stwierdził, że po porównaniu ustaleń i szkiców pracowników Urzędu Rejonowego w [...] i zdjęcia załączonego do protokołu kontroli z 14 listopada 2000 r., zdjęcia z 2005 r., mapy syt.-wys. z 1996 r. (projekt zagospodarowania działki z 1996r. autorstwa A. R. ), mapy syt.-wys. (projekt zagospodarowania działki autorstwa B. P. z VII 2002 r.), mapy z pomiarów geodezyjnych geodety J. P. z 1996 r., szkicu geodety J. K. z 23 listopada 2000r., mapy syt.-wys. z 2000r. (projekt zagospodarowania autorstwa B. P. z XII 2000r. - budynek gospodarczy zmiana sposobu użytkowania), uznał za udowodnione, z uwagi na tożsamość głównych parametrów technicznych obiektu, że przedmiotowy budynek powstał w l. 1994-1996r., na fundamentach wiaty objętej rozbiórką (dec. Kierownika b. Urzędu Rejonowego w [...] z 1 grudnia 1994r.). Podsumowując swoje ustalenia co do stanu faktycznego sprawy organ I instancji wyjaśnił, że materiał dowodowy wskazuje, że pomieszczenie (wym. zewn. ca 5,82 x 9,20m i wys. 2,85 ÷ 3,60m), zlokalizowane na przedmiotowej działce powstało w latach 90-tych XX w. i istnieje nadal w niezmienionej formie (tożsame parametry techniczne), a obowiązku rozbiórki fundamentów nakazanych decyzją z 1 grudnia 1994 r. nie wykonano. Z zebranych dowodów wynika też, że inwestor pomieszczenie to wybudował nie jako budynek gospodarczy, lecz jako pomieszczenie służące do produkcji folii i opakowań foliowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - [...] S. D.. PINB zważył, że z uwagi na realizację przedmiotowego obiektu w latch 1994-1996r. zastosowanie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Organ powołał art. 28 ust. 1 P.b. wskazując, że regułą, że rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie wskazał na wyjątki określone w art. 29-31 P.b. Organ stwierdził, że przedmiotowa rozbudowa budynku gospodarczego o pomieszczenie (wym. zewnętrznych ca 5,82 x 9,20m i wys. 2,85÷3,60m, pow. zabudowy ok. 53,54m2) nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Bezsprzecznie zaś inwestor S. D. nie uzyskał pozwolenia na budowę tego obiektu. PINB zaznaczył, że przedmiotowy obiekt wypełnia definicję budynku z art. 3 pkt 2 P.b., gdyż jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Równocześnie wyjaśniono, że działalność produkcyjna prowadzona jest przez S. D. w trzech obiektach tworzących kompleks zakładu produkcji folii tj.: 1) w budynku, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, 2) w budynku gospodarczym (postępowanie PINB nr [...]), 3) w budynku gospodarczym (decyzja PINB z 14.03.2001r. znak [...] nakazująca J. D. rozbiórkę części zrealizowanego budynku gospodarczego). Wskazano, że z uwagi na odmienny stan faktyczny (różne daty realizacji obiektów i zmiany sposobu użytkowania) prowadzone są trzy odrębne postępowania. Ponadto PINB stwierdził, że obowiązujący plan miejscowy dla działek położonych przy ul. [...] w B. (uchwała Rady Gminy [...] Nr 18/111/06 z 15.12.2006 r.) nie zezwala na lokalizację na przedmiotowej nieruchomości zakładu produkcyjnego, gdyż dopuszcza się na tym terenie lokalizację usług wyłącznie nieuciążliwych, uzupełniających podstawowe przeznaczenie terenu takich jak: gabinety lekarskie, kosmetyczne, fryzjerstwo, naprawę RTV i AGD, zegarmistrzostwo, drobny handel osiedlowy. Organ uznał też, że brak jest technicznych możliwości legalizacji przedmiotowego budynku, gdyż nierozerwalna jego część (fundamenty) są objęte ostatecznym nakazem rozbiórki. Budynek ten inwestor wybudował na fundamentach, objętych ostateczną decyzją nakazująca ich rozbiórkę. S. D. miał więc obowiązek dokonania rozbiórki fundamentów, czego nie tylko nie wykonał, lecz na nich wybudował przedmiotowy obiekt. Dlatego zdaniem organu obowiązek wykonania ostatecznego nakazu rozbiórki nierozerwalnej części budynku (fundamentów) wymusza ze względów technicznych, rozebranie również nielegalnie wybudowanego na tych fundamentach budynku. Brak jest możliwości kontynuowania prowadzonego przez Kierownika b. Urzędu Rejonowego postępowania egzekucyjnego w stosunku do całego budynku, gdyż wiązałoby się to z koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego (z uwagi na określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia) - art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 599, dalej: u.p.e.a.). Reasumując PINB zważył, że należało zastosować art. 48 ust. 1 P.b., gdyż przedmiotowy obiekt produkcyjny narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego (§ 7 ust, 1 i 3). Ponadto legalizacja tejże samowoli kłóciłaby się z konstytucyjną zasadą równości obywateli wobec prawa (art. 35 ust. 1 Konstytucji RP), zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.) oraz zasadą powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu, na fundamentach objętych ostatecznym rozstrzygnięciem, byłaby możliwa tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Ponadto z uwagi na brak możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem (brak możliwości technicznych rozbiórki fundamentów budynku, bez konieczności rozbiórki całego obiektu), PINB odstąpił od wydania na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i orzekł jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. D., zarzucając organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że przedmiotowy obiekt nie jest użytkowany jako gospodarczy, choć decyzja dotyczy tylko sprawy prawidłowości rozbudowy budynku gospodarczego. Zdaniem inwestora organ nie wykazał, że nie został wykonany nakaz rozbiórki z 1 grudnia 1994 r. Zdaniem inwestora organ nie dowiódł daty powstania obiektu. S. D. wskazał, że obiekt ten powstał w okresie po wydaniu w/w decyzji pozwolenia na budowę, czyli w okresie 1996-2000 r., czego dowodem są przesłuchania świadków i stron. Inwestor zarzucił PINB brak uznania obiektu jako wykonanego na podstawie decyzji na rozbudowę budynku gospodarczego Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] [...], która z mocy prawa nie mogłaby być wydana ze względu na dyspozycję art. 35 ust.5 P.b., co przesądza, iż fundamenty pod wiatę rozebrano przed wydaniem decyzji, czyli w 1996 r. (jeżeli w ogóle kiedykolwiek takie były). Zaznaczył, że nie odwołał się od tamtej decyzji uznając, że ta sprawa go nie dotyczy. Jego zdaniem ten fakt potwierdza brak podjęcia dochodzenia przez prokuraturę, Dodał, że treść nakazowa decyzji stanowi sprzeczność z protokołem kontroli od 1995 r., który dotyczy robót budowlanych przy ul. [...] (a nie [...]). Zdaniem odwołującego w sytuacji, gdy nie istnieje przedmiot postępowania organ powinien wydać decyzję umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postanowienie o sprostowaniu z 18 listopada 1996 r. nie mogło sprostować omyłki popełnionej przy określaniu nr ulicy , przy której znajduje się nieruchomość. Zatem brak jest przedmiotu postępowania. Odwołujący w związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie decyzji z dnia 1 grudnia 1994 r. nakazującego mu rozbiórkę samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę, w terminie do dnia 28 lutego 1995 r. z powodu braku przedmiotu postępowania. Dalej odwołujący wskazał, że organ swobodnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Wskazał też, że nie można oderwać poszczególnych pomieszczeń od rozbudowy budowy budynku gospodarczego. Wyjaśnił, że obiekt nie posiada oddzielnej ściany przy połączeniu z pierwotnym budynkiem gospodarczym. Przedmiotowy obiekt nie stanowi oddzielnego obiektu budowlanego. Podniósł, że nastąpiło odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, a PINB powinien wydać decyzję o wykonaniu projektu zamiennego tegoż obiektu. Jako dowód, że obiekt nie powstał w okresie 1994-1996 inwestor wskazał, że: - decyzja nakazową z 1994 r dotyczy rozbiórki fundamentów pod wiatę ul. [...], - ul. [...] nie jest tożsama z ul. [...], - wiata w Prawie budowlanym nie jest tożsama z budynkiem gospodarczym; w dniu 6 sierpnia 1996 r. wydano decyzję na rozbudowę budynku gospodarczego, która z mocy prawa nie mogłaby być wydana ze względu na dyspozycję art.35 ust.5 P.b., co przesądza, że fundamenty pod wiatę rozebrano przed wydaniem decyzji, czyli w 1996 r., a rozbudowany budynek gospodarczy nie powstał na fundamentach wiaty; - postanowienie [...] z 17 kwietnia 1996 r. dotyczy wykonania obowiązku do 31 maja 1996 r. czyli musiało nastąpić wykonanie obowiązku w okresie po tej dacie do 5 sierpnia 1996 r.; po tym okresie brak postępowania w sprawie rozbiórki samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę do dzisiejszego dnia. Odwołujący podał, że powyższe potwierdza szkic z 23 kwietnia 1994 r. geodety J. P. , przesłuchania świadków i stron. Ponadto Pan B. oświadczył, że wydaje mu się, że ten obiekt nie został przebudowywany. Ponadto nie do przyjęcia jest przyjmowanie za podstawę parametrów technicznych na podstawie mapy z pomiarów geodezyjnych J. P. z 1996 r. Jego szkice (z 23.04.1996r.) świadczą, że w tym dniu nie było budynku gospodarczego. Również kolejny szkic z 23 listopada 2000 geodety J. K. potwierdza, że jest to obiekt gospodarczy. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) decyzją z dnia 13 marca 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. nakazał S. D. (jako inwestorowi) rozbiórkę wybudowanego - bez wymaganego pozwolenia na budowę - budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 5,82 m x 9,20 m posadowionego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w B. oznaczonego numerem 3 na załączniku graficznym do niniejszej decyzji administracyjnej. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że ze względu na stwierdzenie przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] podczas kontroli z 13 października 1994 r., iż na przedmiotowej działce "rozpoczęto prace budowalne, wykonano fundamenty wzdłuż granicy oraz dwie stopy fundamentowe", organ wszczął i przeprowadził postępowanie, w wyniku którego wydał na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) decyzję z 1 grudnia 1994 r. (nr [...] [...]) nakazującą S. D. (jako inwestorowi) wykonanie - w terminie do 28 lutego 1995 r. rozbiórki "samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę" na tej działce. Decyzja ta stała się ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Oczywistą omyłkę "popełnioną przy określaniu nr ulicy, przy której znajduje się nieruchomość" (było "ul. [...]", a powinno być "ul. [...]") Kierownik U.R. w [...] sprostował (art. 113 § 1 k.p.a.) postanowieniem z 18 listopada 1996 r., które również stało się ostateczne. WWINB zważył, że wbrew twierdzeniom wnoszącego odwołanie, Kierownik U.R. w [...] wielokrotnie kontrolował stan wykonania obowiązku nałożonego wspomnianą ostateczną decyzją. W protokole kontroli z 24 kwietnia 1995 r. odnotował, że inwestor "nie wykonał rozbiórki samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę", a "stan zaawansowania robót: jak w protokole z 13 października 1994r." Podobnie w protokole z 6 lipca 1995 r. organ ten stwierdził, że "Inwestor w/w nie dokonał rozbiórki samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę", lecz co najistotniejsze równocześnie ustalił, że "Dokonał natomiast samowolnej budowy na fundamentach - również samowolnie wykonanych [i objętych nakazem rozbiórki - WWINB] - muru z pustaków (o grub. 0,25 cm) żużlobetonowych o dł. 9,55 m i wys. 2,82, wzdłuż granicy z działką B. W. (B. )". W związku z powyższym WWINB stwierdził, że z przywołanych dokumentów urzędowych jednoznacznie wynika, że na "fundamentach pod wiatę" wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i nierozebranych pomimo nakazu wynikającego z ostatecznej decyzji S. D. po 24 kwietnia 1995 r., a przed 6 lipca 1995 r. rozpoczął budowę budynku gospodarczego. Poza tym protokoły sporządzone przez Kierownika U. R. w [...] (z 24.04.1995 r., 6.07.1995 r., 18.07.1995 r., 18.08.1995 r. i późniejsze, tzn. po wszczęciu 30.08.1995 r. postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki fundamentów – z: 16.01.1996 r., 29.01.1996 r., 4.03.1996 r., 12.04.1996 r., 26.09.1996 r.) są dokumentami urzędowymi i "stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Tego domniemania nie obala w żaden sposób gołosłowne (bo niepoparte jakimikolwiek przeciwdowodami - art. 76 § 3 k.p.a.) twierdzenie inwestora, iż wykonał obowiązek wynikający z ww. decyzji z 1 grudnia 1994 r. Zdaniem WWINB jeśli zaś budowa przedmiotowego budynku gospodarczego rozpoczęła się po 24 kwietnia 1995 r. a przed 6 lipca 1995 r., wymagała uprzedniego uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), którego inwestor bezspornie nie uzyskał (pismo Starosty [...] z 27.11.2015 r.), to z jednej strony przy załatwianiu sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 103 ust. 2 P.b., a z drugiej prawidłowo PINB zastosował art. 48 P.b. Proste zestawienie powyższej daty rozpoczęcia budowy (tzn. pomiędzy 24.04. a 6.07.1995 r.) przedmiotowego budynku gospodarczego (czyli budynku oznaczonego nr [...] w zał. graf. do protokołu PINB z 27.10.2015 r.) z datą udzielenia (6.08.1996 r.) przez Kierownika U.R. w K. J. i S. D. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego na przedmiotowej działce (budynku nr [...] w zał. graf. do protokołu z 27.10.2015 r.), całkowicie podważa prawdziwość twierdzenia inwestora jakoby "obiekt ten powstał w okresie po wydaniu w/w decyzji pozwolenia na budowę, czyli w okresie 1996-2000 r.". Nieulegający wątpliwości fakt rozpoczęcia budowy tego obiektu przed udzieleniem wspomnianego pozwolenia na budowę wyklucza - co oczywiste - sugerowaną w odwołaniu próbę zakwalifikowania tej budowy jako istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowalnego (art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.). WWINB dodał, że sprawa istotnych odstąpień od tego pozwolenia została załatwiona ostateczną decyzją tego organu z 2 lutego 2017 r., sygn. [...] W ocenie organu II instancji skoro przedmiotowy budynek gospodarczy inwestor wybudował bez wymaganego pozwolenia na budowę, na fundamentach, które po dziś dzień stanowią przedmiot niewykonanego nakazu rozbiórki, to w ogóle wykluczone jest prowadzenie "postępowania legalizacyjnego" określonego w art. 48 ust. 2 i n. P.b. Niedopuszczalne jest bowiem "zalegalizowanie" obiektu budowlanego z narażeniem Skarbu Państwa na wysokie odszkodowanie w sytuacji, gdy w bliższej bądź nieco dalszej przyszłości fundamenty obiektu zostaną rozebrane (tzn. zostanie wykonany nakaz wynikający z ostatecznej decyzji wydanej niemal ćwierć wieku temu), a wraz z nimi zostanie rozebrany cały ten obiekt budowlany. Już tylko z tego powodu zdaniem WWINB konieczne było zastosowanie art. 48 ust. 1 P.b. i nakazanie - jak uczynił to PINB - rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego, przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że z obowiązku tego wyłączona jest rozbiórka fundamentów tego obiektu budowlanego (ponieważ podlegają już one nakazowi rozbiórki wynikającemu z innej ostatecznej decyzji). Organ odwoławczy dodał, że takie jak określił PINB wymiary posiada obecnie ten obiekt budowlany (zmierzone podczas kontroli z 17.11.2015 r. i naniesione na rzut przyziemia zespołu budynków gospodarczych stanowiący zał. do protokołu tej kontroli) i wobec tego prawidłowość ustaleń poczynionych w tym zakresie nie budzi żadnych wątpliwości. Co do prawidłowości określenia adresata nakazu rozbiórki WWINB powołał art. 52 P.b., podkreślając, że w orzecznictwie przyjmuje się, że kolejność wskazana w tym przepisie nie jest przypadkowa, a decyzje powinny być kierowane w pierwszej kolejności do inwestora. Podano, że chociaż coraz częściej dopuszczalność nałożenia nakazu na inwestora sądy administracyjne obwarowują dodatkowym wymogiem posiadania przezeń tytułu prawnego do obiektu budowlanego, lecz równocześnie w innych orzeczeniach podkreśla się, że w pierwszej kolejności nakaz powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej. Rozbiórka obiektu budowlanego jest w istocie likwidacją stanu niezgodnego z prawem. Wobec tego wskazuje się, że nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości mogłoby być dla niego nieuzasadnionym obciążeniem i stanowić nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Oprócz tego Sądy wskazują, że wybór podmiotu, do którego należy kierować nakaz zawarty w decyzji "determinowany jest specyfiką konkretnej sprawy. Organ powinien zawsze, kierując się indywidulanym charakterem sprawy, dokonywać oceny, do kogo właściwsze byłoby skierowanie decyzji, uwzględniając kryterium efektywności, wobec czego w pewnych sytuacjach zobowiązanym będzie inwestor nie będący jednocześnie właścicielem nieruchomości. Przy tym skierowanie nakazu do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano roboty budowlane będzie dopuszczalne zwłaszcza, gdy inwestor zrealizował samowolnie roboty budowlane bez zgody właściciela nieruchomości. Mając na względzie powyższe WWINB stwierdził, że S. D. wybudował przedmiotowy budynek gospodarczy, nie posiadając "dokumentacji technicznej, pozwolenia na budowę i zgody właścicielki posesji, to w świetle art. 52 P.b. dopuszczalne i w pełni uzasadnione jest skierowanie nakazu rozbiórki właśnie do niego jako inwestora, pomimo, iż nadal nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości (właścicielem działki pozostaje J. D.; (art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece; t.j. Dz. U. z 2016 r" poz. 790 ze zm.). Reasumując, ze względu na konieczność dokonania kilku korekt (w powołanej podstawie prawnej i rozstrzygnięciu) przy jednoczesnym braku potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. Zważył, że chodziło o powołanie w zaskarżonej decyzji jako podstawy prawnej nałożonego obowiązku art. 48 ust. 1 i 4 P.b. w sytuacji, gdy w toku postępowania nie wydano postanowienia, o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i 3 P.b., a nakaz rozbiórki wydano bez przeprowadzenia "postępowania legalizacyjnego" (art. 48 ust. 2 i n. P.b.). Po wtóre PINB nakazał rozbiórkę "samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego o pomieszczenie (wym. zewnętrznych ca 5,82 x 9,20 m i wys. 2,85 3,60 m)", podczas gdy przedmiotowa budowa jest "rozbudową" w znaczeniu funkcjonalnym (tzn. z rzutu przyziemia wykonanego jeszcze w XI 2000 r. przez B P. wynika, iż stanowi ona część rozbudowywanego budynku gospodarczego nr [...] funkcjonalnie z nim połączoną), lecz biorąc pod uwagę datę rozpoczęcia tej budowy (tj. budynku gospodarczego nr [...]; czyli po 24.04.1995 r. a przed 6.08.1995r.) i datę udzielenia pozwolenia na rozbudowę budowę budynku gospodarczego nr [...] (tj. 6.08.1996 r.) oczywiste jest, iż przedmiotowy budynek powstawał jako niezależny obiekt budowlany, przy którym powstały pozostałe części rozbudowywanego budynku gospodarczego nr [...]. Z tego zdaniem WWINB wynika, że - ściśle rzecz biorąc - mamy do czynienia z budową budynku gospodarczego (nr [...]) o wymiarach 5,82 m x 9,20 m, a nie rozbudową innego budynku gospodarczego (nr [...]). Choć z funkcjonalnego punktu widzenia trafnie PINB stwierdził, iż przedmiotowa budowa jest "rozbudową", to jednak dla ścisłości konieczna była korekta. Skoro zaś pojęcie "budowy" obiektu budowlanego obejmuje swym zakresem jego "rozbudowę", to zmiana dokonana w tym zakresie w niniejszej decyzji ma jedynie charakter w pełni dopuszczalnej korekty, gdyż w żaden sposób nie zmienia ona istoty sprawy. Usytuowanie obiektu budowlanego zostało przedstawione w załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Skargę na powyższą decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł S. D., podnosząc zarzuty tożsame do przywołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi WWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 12 października 2017 r. Sąd postanowił zwrócić się do WWINB o nadesłanie w terminie 7 dni: - akt postępowania zakończonego decyzją WWINB z dnia 2 lutego 2017 roku znak [...] RD w sprawie istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowalnego, - akt postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 1 grudnia 1994 roku, znak [...] w sprawie nałożenia obowiązku rozbiórki fundamentów, - akt postępowania zakończonego decyzją PINB z dnia 23 listopada 2000 roku znak PINB [...] w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. WWINB odpowiadając (pismo z 19.10.2017 r.) wyjaśniło, że: - akta sprawy organów nadzoru budowlanego obu instancji dotyczące postępowania zakończonego ostateczną decyzją WWINB z [...] lutego 2017 r. (sygn. [...]) znajdują się w WSA w Poznaniu przy sprawie o sygn. akt II SA/Po 272/17, - akta sprawy Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zakończonej ostateczną decyzją z 1 grudnia 1994 r. (sygn. [...]) zostaną przesłane Sądowi niezwłocznie po ich otrzymaniu przez WWINB od PINB, - akta sprawy PINB dotyczące postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 23 listopada 2000 r. (sygn. [...]) znajdują się w WSA w Poznaniu przy sprawie o sygn. akt II SA/Po 822/17. Następnie w dniu 24 października 2017 r. WWINB przesłał Sądowi akta sprawy PINB syn. [...], których część stanowią akta sprawy Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zakończonej ostateczną decyzją z 1 grudnia 1994 r. (sygn. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. sąd z urzędu stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, względnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub normy procesowe, przy czym naruszenie to musi mieć charakter kwalifikowany, to jest rażący względnie mający, bądź mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia powyższych zasad Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi S. D. w niniejszej sprawie jest decyzja WWINB z dnia 13 marca 2017 r. i uchylająca wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 P.b. decyzję PINB z dnia 15 lipca 2016 r., nakazującą inwestorowi S. D. rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego o pomieszczenie (o wymiarach zewnętrznych ca 5,82 x 9,20 m i wys. 2,85÷3,60 m), zlokalizowanej w m. B., ul. [...] (dz. nr [...]) - z wyłączeniem fundamentów, które są objęte ostateczną decyzją Kierownika b. Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 1 grudnia 1994 r., znak [...] nakazującą S. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę i na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. nakazująca S. D. (jako inwestorowi) rozbiórkę wybudowanego - bez wymaganego pozwolenia na budowę - budynku gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 5,82 m x 9,20 m posadowionego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w B. oznaczonego numerem 3 na załączniku graficznym do niniejszej decyzji administracyjnej. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: P.b.). Zasadniczą zaś osią sporu pomiędzy inwestorem a organami nadzoru budowlanego była następujące kwestie: - czy przedmiotowy obiekt należało uznać za obiekt budowlany (budynek), czy może jak twierdzi skarżący – jedynie za pomieszczenie budynku gospodarczego, - kiedy ów obiekt został wybudowany, - wreszcie, czy został on wybudowany na istniejących, a objętych ostateczną decyzją o nakazie rozbiórki, fundamentach. W całokształcie niniejszej sprawy Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego zarówno co do ustaleń faktycznych jak i subsumcji przepisów prawa materialnego w stosunku do tak ustalonego stanu faktycznego sprawy. W szczególności sąd stwierdził, że WWINB wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisów procesowych, ani przepisów prawa materialnego, a uzasadnienie rozstrzygnięcia odpowiada na wszelkie zarzuty formułowane przez skarżącego i jasno wyjaśnia zasadność orzeczonego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Po pierwsze zważyć należy, że prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego niezbicie wynika, że S. D. wybudował przedmiotowy budynek gospodarczy w okresie pomiędzy 24 kwietnia 1995 r. a 6 lipca 1995 r. Jak trafnie wskazał WWINB przeprowadzona przez Kierownika byłego Urzędu Rejonowego w K. kontrola na przedmiotowej działce (nr [...] w B. ) przeprowadzona w dniu 13 października 1994 r. wykazała, że S. D. rozpoczął na niej prace budowlane, wykonał fundamenty wzdłuż granicy oraz dwie stopy fundamentowe pod budowę wiaty (k. 1 i 2 akt adm. PINB nr [...]). Jak stwierdzono w czasie kontroli, co potwierdziła J. D. – właścicielka nieruchomości, roboty te prowadzono bez uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe decyzją z dnia 1 grudnia 1994 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] na podstawie art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 54 ust. 1 P.b. nakazał S. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę, w terminie do dnia 28 lutego 1995 r. Bezsporne jest, że decyzja ta stała się ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Odnośnie uwag skarżącego jakoby powyższa decyzja nie odnosiła się do nieruchomości położonej przy ul. [...] w B. , albowiem organ w decyzji z dnia 1 grudnia 1994 r. podał adres ul. [...] w B. , wskazać należy, co wyjaśnił organ odwoławczy, że uchybienie w tym zakresie, jako oczywista omyłka pisarska, zostało sprostowane postanowieniem Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 18 listopada 1996 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Postanowienie to zaś nie zostało zaskarżone i stało się ostateczne. Nie budzi zatem wątpliwości, że ów nakaz rozbiórki fundamentów dotyczy działki nr [...] położonej przy ul. [...] w B. . Prawidłowo, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy nadzoru budowlanego stwierdziły też, że Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] już po wydaniu ww. decyzji wielokrotnie kontrolował stan wykonania, a właściwie niewykonania obowiązku ją określonego (protokoły kontroli: z 24.04.1995 r. k – [...] ww. akt, z 6.07.1995 r. – k. [...] ww. akt, z 18.07.1995 r. – k. [...] ww. akt, z 18.08.1995 r. – k. [...] ww. akt, z 16.01.1996 r. – k. [...] ww. akt, z 29.01.1996 r. – k. [...] ww. akt, z 4.03.1996 r. – k. [...] ww. akt, z 12.04.1996 r. – k. [...] ww. akt, z 26.09.1996 r. – k. [...] ww. akt). Co więcej, organ II instancji, na podstawie ww. dowodów prawidłowo precyzyjnie ustalił w jakiej dacie, i w jakich rozmiarach i lokalizacji S. D. na istniejących fundamentach objętych nakazem rozbiórki wybudował przedmiotowy budynek gospodarczy. Z protokołu kontroli z dnia 6 lipca 1995 r. wynika jasno, że na tychże fundamentach S. D. wykonał samowolnie muru z pustaków żużlobetonowych (o grub. 0,25 m, dł. 9,55 m i wys. 2,82 m, wzdłuż granicy z działką B. W. – [...] Jednocześnie z poprzedniej kontroli z dnia 24 kwietnia 1995 r. wynikało, że inwestor nie wykonał decyzji z dnia 1 grudnia 1994 r. tj. nie rozebrał samowolnie wybudowanych fundamentów pod wiatę. Protokół kontroli robót z dnia 16 stycznia 1996 r. potwierdził zaś, że skarżący w dacie kontroli realizował budowę obiektu w obrębie wykonanych samowolnie fundamentów (stóp fundamentowych). Wyniki kontroli z dnia 4 marca 1996 r. potwierdziły z kolei, że skarżący kontynuował samowolną budowę przedmiotowego obiektu. W protokole z tych czynności wskazano, że inwestor wykonał na istniejących stopach fundamentowych trzy słupy z cegły (o wymiarach jak na załączonym szkicu tj. 38x38 cm). Ostatecznie z wyniku kontroli z 26 września 1996 r. wynika w sposób oczywisty, że do tej daty skarżący zakończył do stanu surowego zamkniętego budowę przedmiotowego budynku gospodarczego, co odnotowano w protokole z czynności przeprowadzonej tego dnia. Powyższe ustalenia poczynił prawidłowo organ odwoławczy i przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec tych ustaleń co do stanu faktycznego, słusznie uznano podnoszoną argumentację skarżącego za gołosłowną. W szczególności skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność rozbiórki fundamentów, na których następnie wybudował przedmiotowy obiekt. Nie jest prawdą, że "decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] zobowiązała go do rozbiórki fundamentów do dnia 31 maja 1996 r." W tej dacie organ ten, jako organ egzekucyjny wydał w trybie art. 119 u.p.e.a. postanowienie w trybie egzekucyjnym o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia 1 grudnia 1994 r. o nakazie rozbiórki tychże fundamentów. Ów fakt świadczy tylko o tym, że w dacie wydania tego postanowienia, obowiązek określony w decyzji z dnia 1 grudnia 1994 r. (rozbiórka fundamentów) nie został wykonany. W żadnym zaś razie, jak próbuje dowieść skarżący, nie podważa to ustaleń zapisanych w protokole kontroli z dnia 26 września 1996 r., że przedmiotowy budynek gospodarczy na dzień 26 września 1996 r. był wykonany w stanie surowym zamkniętym. Reasumując powyższe rozważania rację miał WWINB wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza dokumentów urzędowych (protokoły kontroli) jednoznacznie wynika, że na "fundamentach pod wiatę" wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...], przy ul. [...] w B. i nierozebranych pomimo nakazu wynikającego z ostatecznej decyzji, S. D. po dniu 24 kwietnia 1995 r., a przed dniem 6 lipca 1995 r. rozpoczął budowę budynku gospodarczego. W tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo stwierdzono, że niniejsza inwestycja wymagała uzyskania – na podstawie art. 28 ust. 1 P.b. - przed jej rozpoczęciem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a skarżący takiej decyzji nie uzyskał. Wiedzę w tym zakresie organy nadzoru budowlanego oparły na informacji uzyskanej od Starosty [...] (pismo Starosty [...] z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. [...]). Dodać należy, że bezsporne jest, że budowy przedmiotowego obiektu nie można było zakwalifikować do którychkolwiek robót budowlanych objętych wyłączeniem wynikającym z art. 29-31 P.b. Zauważyć w tym miejscu należy, iż bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia WWINB dotyczących przedmiotowego budynku oznaczonego na załączniku do decyzji nr [...] pozostają wywody skarżącego, iż przedmiotowy obiekt nie stanowi aktualnie samodzielnego obiektu budowlanego (budynek), lecz jedynie za pomieszczenie budynku gospodarczego. Odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącego w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż przedmiotowy obiekt o wymiarach zewnętrznych 5,82 m x 9,20 m numerem [...] na załączniku graficznym do decyzji kontrolowanej decyzji WWINB bezspornie posiada 3 własne ściany, fundamenty i dach i pozostaje w bezpośredniej styczności z obiektem oznaczonym na tymże załączniku nr [...]. Nadto jak wynika chociażby z rzutu przyziemia stanowiącego k. 1999 akt organu I instancji, pomiędzy budynkiem nr [...] stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, a budynkiem nr [...] występują ściany je rozdzielające, w których wykonane są dwa przejścia, z których jedno zaopatrzone jest, a drugie nie posiada drzwi. Powyższe oznacza, iż przedmiotowy obiekt jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach i jest trwale wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a więc spełnia wymogi wskazane w ustawowej definicji budynku określonej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i na taką ocenę tego obiektu jako samodzielnego budynku nie wpływ w ogóle okoliczność, iż aktualnie funkcjonuje bezpośrednie połączenie pomieszczenia zlokalizowanego w tym budynku z pomieszczeniem zlokalizowanym w budynku oznaczonym na załączniku do decyzji nr [...]. Odnosząc się do ewentualnego połączenia tegoż budynku z innymi budynkami zlokalizowanymi na działce nr [...], w tym w szczególności z obiektem gospodarczy zauważyć zaś należy, iż to przedmiotowy budynek oznaczony nr [...] zrealizowany został jako pierwszy, a dopiero następnie posadowiony został na tej działce budynek gospodarczy, z którym inwestor następnie go połączył. Powyższe wynika jednoznacznie z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych dołączonych do akt sprawy o sygn. II SA/Po 822/17, w tym w szczególności projektu budowlanego zastępczego wraz z inwentaryzacją, gdzie odnośnie budynku stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania używa się określenia budynek wiaty obudowanej do którego dobudowano, będący przedmiotem tamtego postępowania budynek gospodarczy oznaczony w załączniku do decyzji nr [...] (k. [...] i następne akt administracyjnych oznaczonych symbolem [...]). Powyższe jednoznacznie wskazuje z jednej strony, iż obiekt którego dotyczy niniejsze postępowanie (oznaczony nr [...]) zrealizowany został wcześniej niż budynek gospodarczy oznaczony nr [...] i stanowił pierwotnie samodzielny budynek, a nadto, iż nie są oparte na prawdzie twierdzenia inwestora zawarte np. w piśmie z 15 grudnia 2015 r. (k. [...] akt organu I instancji) , jakoby budynek ten powstał w toku rozbudowy budynku gospodarczego oznaczonego nr [...] i był objęty postępowaniami legalizacyjnymi dotyczącymi tegoż budynku gospodarczego. Przeprowadzona przez sąd orzekający w niniejszej sprawie analiza akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją WWINB z 2 lutego 2017 r. sygn. [...] dołączonych do akt sprawy sądowoadministracyjnej o sygn. akt II SA/Po 272/17 pozwoliła nadto na stwierdzenie, iż również to postępowanie nie dotyczyło obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania, lecz jedynie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego zaistniałych przy rozbudowie budynku gospodarczego oznaczonego na rysunku stanowiącym załącznik do decyzji kontrolowanej w niniejszej sprawie nr [...]. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 103 § 2 P.b. (z 1994 r.) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z powołanego przepisu wynika, że znajduje on zastosowanie do obiektów, których budowa zakończyła się przed 1 stycznia 1995 r. Tylko do tych obiektów w zakresie przepisu art. 48 P.b., który konstytuuje obowiązek rozbiórki, znajdują zastosowanie uprzednio obowiązujące przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Skoro organy ustaliły trafnie, że przedmiotowy budynek gospodarczy powstał w warunkach samowoli budowlanej w latach 1994-1996, należało zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. (w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Przepis art. 48 ust. 2 P.b. określa, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo; b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 P.b.). Zdaniem Sądu WWINB w stanie faktycznym niniejszej sprawy dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 48 ust. 1 P.b. Zważyć należy, że ów przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy nie ma podstaw do zastosowania art. 48 ust. 2 P.b., tj. można bez wątpienia przesądzić, że obiekt budowlany wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, czy też narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotowy budynek narusza przepisy prawa budowlanego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tego obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jak trafnie zauważyły organy w sytuacji, w której przedmiotowy budynek posadowiony został na fundamentach co do których wydana została (niewykonana dotąd przez adresata) decyzja ostateczna nakazująca ich rozbiórkę, to nie ma faktycznej i prawnej możliwości doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Ewentualne doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem wymagałoby bowiem w pierwszym rzędzie rozbiórki fundamentów, co do których pozostaje w obrocie prawnym ostateczna decyzja Kierownika b. Urzędu rejonowego w [...] z dnia 1 grudnia 1999 r. i zastąpienia ich fundamentami legalnie pobudowanymi w oparciu o projekt budowlany zastępczy, co w sposób oczywisty wymagałoby rozbiórki posadowionego na tych fundamentach obiektu. Stąd wobec ustalenia, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.