II SA/Po 383/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i L. G. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę J. G. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (k. 37-49 akt administracyjnych), po rozpatrzeniu wniosku L. G. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (k. 12 akt administracyjnych) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2018 r., [...], [...] o nałożeniu w postępowaniu egzekucyjnym grzywny na L. G. (k. 3 akt administracyjnych) – odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Na powyższe postanowienie skargę wniósł zobowiązany L. G., ale i także jego małżonka J. G. (k. 3-4 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga J. G. podlega odrzuceniu. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") zasadniczo uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jak zaznaczono, zaskarżone postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzyga tylko o wniosku o przywrócenie terminu (do wniesienia zażalenia) pochodzącym od L. G.. Co więcej, tok postępowania zażaleniowego, którego wniosek dotyczy, odnosi się do postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2018 r., [...], [...] o nałożeniu w postępowaniu egzekucyjnym grzywny tylko na L. G.. Na tym tle normatywnym Sąd stwierdza, że J. G. nie może wnieść skutecznie skargi w tej sprawie. Jak wskazano, sprawa administracyjna dotyczy grzywny nałożonej na L. G., a dodatkowo zaskarżonym postanowieniem rozstrzygnięto tylko wniosek o przywrócenie terminu L. G.. Innymi słowy charakter postępowania, a także i adresat samego postanowienia, nakazuje przyjąć, że dotyczy ono tylko L. G.. Z tych wszystkich względów należy przyjąć, że zaskarżone postanowienie w sposób oczywisty i bezsporny nie dotyczy interesu prawnego J. G., stąd w świetle art. 50 § 1 P.p.s.a. nie mogła ona skutecznie żądać uruchomienia sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Końcowo Sąd zaznacza, że jakkolwiek wniosek o przywrócenie terminu (rozpoznany postanowieniem Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...]) złożył tylko L. G. (k. 12 akt administracyjnych), to jednocześnie Sąd odnotował, iż w piśmie z dnia 7 lutego 2019 r. (k. 36 akt administracyjnych) L. G. i J. G. deklarują, iż działają wspólnie. Powyższe nie ma wpływu jednak na uprawnienie do wniesienia skargi, jako że organ drugiej instancji wyraźnie rozstrzygnął tylko o wniosku L. G., a postanowienia nie doręczył nawet jego małżonce. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowieniem odrzucił skargę J. G., przy czym na mocy art. 58 § 3 P.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.