II SA/Po 388/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Słupczyński Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont ( spr.) WSA Barbara Koś Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2004r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu /-/ B. Koś /-/ R. Słupczyński /-/ W. Zygmont Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. nr [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych , uchylił czynności materialno- techniczną polegającą na zarejestrowaniu zameldowania Z. S., R. J.-S. i syna T. S., na pobyt stały w [...]. Uzasadniając decyzję organ I instancji stwierdził, że potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu dokonano w imieniu części współwłaścicieli tej nieruchomości (brak upoważnienia - zgody na zameldowanie w formie potwierdzenia uprawnień od współwłaścicieli posiadających 50 % udziału tej nieruchomości). Na formularzach meldunkowych tych osób, w miejscu przeznaczonym na podpis właściciela (zarządcy) budynku (nieruchomości) swojego podpisu nie złożyli spadkobiercy po A. K., jako współwłaściciele tej nieruchomości, a M. R. posiadała od nich żadnego upoważnienia do dokonania tej czynności w ich imieniu. W odwołaniu M. M. domagał się uchylenia decyzji w całości i umorzenie postępowania. Uzasadniając odwołanie stwierdził, że organ nie dysponuje żadnym dowodem potwierdzającym ustalenie, iż M.K.-L. jest współwłaścicielką nieruchomości. Bezspornym jest, że M. R. działa jako zarządca nieruchomości w imieniu wszystkich współwłaścicieli. Do dnia dzisiejszego nie odwołano pełnomocnictwa udzielonego M. R. O ile na druku znajdował się podpis osoby właściwie umocowanej do reprezentowania współwłaścicieli, to podpis spadkobierców był zbędny. Wojewoda decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nr [...]. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że podziela ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ 1 instancji i jego wnioski prawne. W skardze M. M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i o obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa w całości. Uzasadniając skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja nie wiadomo kogo dotyczy. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu faktu zameldowania R. J. - S. wraz z synem T. S. oraz Z. S. Natomiast decyzja oznaczona nr [...] została wydana w sprawie A. R. i jest przedmiotem odrębnego zaskarżenia. Z kolei decyzja w sprawie R. J. – S. wraz z synem T. S. oraz Z. S. nr [...] oraz nr [...], jest przedmiotem odrębnego zaskarżenia. Ponieważ strony decyzji nie zostały prawidłowo oznaczone, decyzja ta winna ulec uchyleniu w całości. Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny umarza postępowanie jako bezprzedmiotowe. Powody. Skarżący M. M. pismem procesowym z dnia [...]r. powiadomił sąd, że w trakcie postępowania sądowego organ administracyjny I instancji decyzją orzekł o zameldowaniu, co jest zgodne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. sygn. akt K 20/01 (Dz.U. Nr 78, poz. 716). Wskazał, że w wyroku tym orzeczono, iż art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W ocenie sądu z okoliczności sprawy wynika, że zameldowanie dotyczy Z. S., R. J.-S. i syna T. S.. W piśmie tym skarżący M. M. wniósł o umorzenie postępowania twierdząc, że rozstrzyganie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym należy stwierdzić, że wskazana wada zaskarżonej decyzji - omyłka popełniona przez organ odwoławczy w numerze decyzji - nie dotyczyła określenia okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie i mogła być objęta instytucją sprostowania (art. 113 § 1 k.p.a.). W powyższym świetle sąd uznał, iż omawianym pismem procesowym skarżący wykazał bezprzedmiotowość postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Koś /-/ R. Słupczyński /-/ W. Zygmont