II SA/Po 390/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 02 lipca 2020 r. wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ W. Batorowicz W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pełnomocnik P. B. zwarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że realizacja projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inwestor rozpoczął budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i istnieje wysokie ryzyko ukończenia tej budowy oraz oddania stacji bazowej do użytkowania przed zakończeniem niniejszego postępowania. Sprawa dotyczy budowy obiektu, który wpływa bezpośrednio na zdrowie i życie ludzkie z uwagi na emisję fal elektromagnetycznych. Wskazano, iż w raporcie Najwyższej Izby Kontroli z kontroli przeprowadzonej w zakresie postępowań administracyjnych związanych z budową i funkcjonowaniem stacji bazowych telefonii komórkowej prowadzonych w W., L. i K. w latach 2009-2014 zwrócono uwagę na konieczność wnikliwej weryfikacji podanych przez inwestora wartości w zakresie mocy anten, analiza ich położenia oraz oddziaływania na terenach zamieszkanych przez ludzi. NIK stwierdził wiele nieprawidłowości w sposobie weryfikowania wymienionych wyżej okoliczności, przez organy administracji państwowej, przede wszystkim w zakresie niedostatecznie wnikliwej analizy wpływu planowanych i rozwiązań technicznych na środowisko. Z uwagi na podniesiony w niniejszej skardze szereg nieprawidłowości odnoszących się do technicznych aspektów inwestycji w kontekście emisji pola elektromagnetycznego oraz potrzeby skontrolowania decyzji przede wszystkim na tym poziomie, w niniejszej sprawie uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przemawia za tym w szczególności niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją o lokalizacji celu publicznego oraz wynikający z niej brak możliwości oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wykonanie decyzji, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do naruszenia chronionych dóbr Skarżącego oraz ludności zamieszkującej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zauważy iż obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu, zaś rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. O ile, bowiem realizacja zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Wyłączne twierdzenia strony o potencjalnie negatywnych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na wadliwe procedowanie, bez wskazania na konkretne niebezpieczeństwo lub zagrożenie, uniemożliwia ocenę, czy wykonanie decyzji ma czy nie ma wpływu na sytuację strony w kontekście powstania nieodwracalnych lub trudno odwracalnych skutków materialnych bądź niematerialnych. W treści wniosku należy więc wskazać na konkretne, realne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonanie a oświadczenie to powinno zostać poparte dowodami źródłowymi. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu strona nie wskaże okoliczności uzasadniających udzielenie jej ochrony tymczasowej, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Jakkolwiek bezspornym jest, iż stacje nadawcze wytwarzają pola elektromagnetyczne i inne pola oddziałujące (także negatywnie) na otoczenie to te ogólne prawdy nie mogą stanowić uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie można by było wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji gdyby skarżący uprawdopodobnili stosowną dokumentacją, że przedmiotowa inwestycja może mieć negatywny wpływ na zdrowie i życie skarżącego lub innych osób , co spełniałoby przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd I instancji nie dysponował jednak żadną dokumentacją, czy to w aktach sprawy czy przedłożoną z wnioskiem by uznać, że zbudowanie tej konkretnej stacji bazowej przełoży się na pogorszenie stanu zdrowia i życia skarżącego lub innych dokładnie określonych osób . Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od reguły wykonalności takich decyzji, zatem można ją stosować tylko w szczególnych okolicznościach wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przesłanki tam wskazane także należy interpretować wąsko i trzymać się zasady aby istniał rzeczywisty, konkretny i bezpośredni związek miedzy okolicznością uzasadniającą wstrzymanie, sytuacją wnioskującego wstrzymanie, a wykonaniem zaskarżonego aktu. Zauważyć nadto należy, iż ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd ponosi głównie inwestor i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania całego procesu inwestycyjnego, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego zaś niebezpieczeństwa w sprawie nie wykazano w odniesieniu do przedmiotowej stacji komórkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 510/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, Sąd , na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. /-/ W. Batorowicz