II SA/Po 392/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2011 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia. /-/ W.Batorowicz Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w P. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do tutejszego Sądu postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, którym Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] 2011 r. uznające zgłoszony zarzut w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym pod nr [...] za bezzasadny. Ponadto skarżąca zawarła w skardze wniosek o "zawieszenie wykonalności tytułu wykonawczego (...) nr [...]" z dnia [...] 2010 r. "do dnia przypadającego 30 dni od daty doręczenia Gminie K. decyzji w sprawie przyznania osobom zamieszkującym budynek (...) prawa do lokalu zastępczego lub socjalnego". W uzasadnieniu skargi strona ograniczyła się do kwestionowania wykonalności obowiązku wyłączenia z użytkowania oraz zabezpieczenia i odpowiedniego oznaczenia budynku znajdującego się w [...] przy ul. [...] w gminie [...], którego wykonanie jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego, wskazując na częściową niemożność jego wykonania i w części na usunięcie stanu zagrożenia bezpieczeństwa mienia i ludzi z uwagi na [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Postanowienie sądu w tym przedmiocie może jednak zostać wydane w stosunku do aktu lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005 r. sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 495/0, niepubl.). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo zatem cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności administracyjnej może jednak polegać także na czasowym zawieszeniu skutków prawnych wynikających z rozstrzygnięcia zawartego w danym akcie bądź wywołanych dokonaniem określonej czynności. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych strony skarżącej i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Podnoszona przez skarżącego możliwość przeprowadzenia egzekucji nie wynika zatem z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest bowiem wcześniej wystawiony tytuł wykonawczy. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie Sąd zauważa, iż nie ma kompetencji do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a tak należy zinterpretować wniosek strony skarżącej dotyczący "zawieszenia wykonalności tytułu wykonawczego (...) nr [...]" z dnia [...] 2010 r. , przysługuje ona bowiem wyłącznie organowi egzekucyjnemu (por. art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. 2005, Nr 229, poz. 1954, ze zm.). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ W.Batorowicz