II SA/Po 393/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. G. i K. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie nakaz rozbiórki obiektu budowlanego; postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji /-/ B. Drzazga W dniu 9 kwietnia 2008r. T. G. i K. G. wnieśli do Sądu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej od strony ogrodu części budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości w P. przy ul. Ł., składającej się z kondygnacji piwnicy i parteru o wymiarach zewnętrznych 5,32 m x 7,45 m. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż rozbiórka dobudówki mogłaby spowodować nieodwracalne skutki w strukturze budynku i zagrożenia dla nośności ścian, bowiem budynek jest pięćdziesięcioletni, a dobudówka stanowi dla niego poważną podporę. Sąd doręczył odpis skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uczestnikom postępowania A. G. i W. G. Jednocześnie Sąd wezwał skarżących do wykazania w terminie 7 dni, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności poprzez przedłożenie ekspertyzy budynku – pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o dotychczas zgromadzone dokumenty. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 12 sierpnia 2008r. zwrócili się o przedłużenie do dnia 30 września 2008r. terminu na przesłanie ekspertyzy budynku. Do chwili rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedłożyli dodatkowych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. T. G. i W. G. na podstawie skarżonej decyzji zobowiązani są przez organ do rozbiórki rozbudowanej od strony ogrodu części budynku mieszkalnego składającej się z piwnicy i parteru, o wymiarach zewnętrznych 5,32 m x 7,45 m. Rozebranie części obiektu o pow. niespełna 40 m2 wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu zacytowanego przepisu, albowiem nastąpi utrata przedmiotu, którego nie będzie można przywrócić. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy "dobudowkę" wybudowano w technologii murowanej z cegieł i pustaków. Fundamenty wylano z żelbetu, następnie ściany fundamentowe wykonano z bloczków betonowych, a ściany zewnętrzne z cegieł pełnych i pustaków ceramicznych. Następnie wylano strop nad parterem. Z oświadczenia złożonego przez uczestników postępowania A. G. i W. G. organowi II instancji wynika, że przy dobudówce wykonano również dach, jego pokrycie i założono rynny. W ocenie Sądu o braku możliwości przywrócenia przedmiotowego budynku garażu do stanu pierwotnego po jego ewentualnej rozbiórce przesądza fakt, że wybudowano go w technologii murowanej, której z założenia się nie przywraca. Tego rodzaju obiekt można jedynie próbować odtworzyć z nowych materiałów (a nie przywrócić) poprzez wybudowanie nowej dobudówki o takiej samej konstrukcji. Nie oznacza to jednak, że nowopowstały obiekt będzie odpowiadał pod względem estetycznym i użytkowym rozebranemu obiektowi. Ponadto rozbiórka tegoż obiektu wiąże się z ryzykiem powstania po stronie skarżących znacznej szkody. Wskazać bowiem trzeba, że użyte do budowy materiały jedynie w częściowym zakresie mogłyby zostać wykorzystane przy ewentualnej rekonstrukcji dobudówki (cegły, ewentualnie pustaki). Zmusiłoby to skarżących do poniesienia znacznych kosztów związanych z zakupem nowych materiałów budowlanych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga