II SA/Po 393/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T.i K. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. /-/ B. Drzazga Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] nakazującą skarżącym rozbiórkę rozbudowanej od strony ogródka części budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości położonej w P. przy ul. Ł., składającej się z kondygnacji piwnicy i parteru o wymiarach zewnętrznych 5,32m x 7,45m. Z uwagi na niemożność doręczenia decyzji T. i K. G. zgodnie z art. 44 k.p.a. zastosowano doręczenie zastępcze. Przyjęto domniemanie, że decyzja została doręczona skarżącym z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, w którym pismo przechowuje poczta (art. 44 § 1 i 4 k.p.a.). Skoro więc zawiadomienie o pozostawieniu decyzji wraz możliwością jej odbioru umieszczono w skrzynce pocztowej skarżących w dniu 22 czerwca 2007 r., to doręczenie uznano za dokonane z dniem 6 lipca 2007 r. Skarżący T. i K. G. wnieśli skargę na powyższą decyzję w dniu 9 kwietnia 2008 r., uchybiając tym samym terminowi do jej wniesienia. Do skargi dołączyli wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu podnieśli, że uchybienie terminu nie nastąpiło z ich winy, ponieważ żadne z awiz informujących o możliwości odbioru na poczcie przesyłki zawierającej decyzję do nich nie dotarło. Wskazali, że dostęp do ich skrzynki pocztowej posiadają również uczestnicy niniejszego postępowania A. i W. G., którym bardzo zależy na jak najszybszym zakończeniu sprawy. Do wniosku załączyli oświadczenia mieszkańców T. G. i A. G. oraz sąsiada J. P., w których stwierdzono, że A. G. wielokrotnie sprawdzała zawartość skrzynki pocztowej będącej własnością skarżących. Nadto skarżący zaznaczyli, ze mieszkają pod tym samym adresem co uczestnicy postępowania A. i W. G. Z akt sprawy wynika zaś, że A. i W. G. odebrali zaskarżoną decyzję, co uzasadnia przypuszczenie, że odebrali również awizo przesyłki adresowanej do skarżących. Dodatkowo skarżący podali, że o treści zaskarżonej decyzji dowiedzieli się w dniu 9 kwietnia 2008 r. w trakcie wizyty w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, kiedy to otrzymali upomnienie z dnia 1 kwietnia 2008 r. o dostarczeniu dokumentów, które umożliwiłyby wstrzymanie egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazać należy, iż zgodnie z art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W ocenie Sądu wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie. Skarżący złożyli wniosek w ustawowym terminie, a mianowicie w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu 7 kwietnia br. dowiedzieli się o treści zaskarżonej decyzji, a dwa dni później złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący do wniosku dołączyli skargę, przez co dopełnili czynności, dla której określony był termin. Uprawdopodobnili również, iż nie ponoszą winy w związku z uchybieniem terminu. W szczególności o braku ich winy przesądza treść oświadczeń dołączonych do wniosku, z których wynika, że poza skarżącymi również A. i W. G. korzystali z tej samej skrzynki pocztowej i mogli oni, choćby przez omyłkę, odebrać również awizo przesyłki adresowanej do skarżących. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że A. i W. G. odebrali zaskarżoną decyzję pod tym samym adresem, pod którym zamieszkują skarżący, tj. ul. Ł., P., z tą jedynie różnicą, że do adresu miejsca zamieszkania A. i W. G. nie dopisano numeru lokalu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się zaś, iż obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma stanowi okoliczność faktyczną, która może uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA/Po 2646/00, niepubl., za B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 209). Dlatego, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga