II SA/Po 395/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011r. sprawy ze skarg P. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] marca 2011r. Nr [...], [...] w przedmiocie zasiłku celowego; I. oddala skargi, II. przyznaje adwokat E. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] zł ([...]), w tym [...] zł ([...]) tytułem podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2009 r. nr [...] Kierownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w T. (działającego z upoważnienia Burmistrza T.) w sprawie przyznania P. K. pomocy na zakup opału, w formie zasiłku celowego w kwocie 150 zł. W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało między innymi art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm. - dalej u.p.s.). Analogiczną decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2009 r. nr [...] w sprawie przyznania wnioskodawcy pomocy na zakup lekarstw w formie zasiłku celowego w kwocie 100 zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. P. K. zwrócił się do [...]OPS w T. o przyznanie pomocy finansowej na zakup lekarstw i żywności w kwocie 300 zł - wniosek z dnia [...] października 2009 r., a także na zakup opału w kwocie 730 zł - wniosek z dnia [...] października 2009 r. Dwiema kolejnymi decyzjami z dnia [...] 2009 r. organ I instancji udzielił wnioskodawcy pomocy w postaci "zasiłku celowego i w naturze": - w wysokości 150 zł miesięcznie (nr [...]) w sprawie z wniosku złożonego w dniu [...] 2011 r. o przyznanie pomocy na zakup opału; - w wysokości 100 zł miesięcznie (nr [...]) w sprawie z wniosku złożonego w dniu [...] 2011 r. o przyznanie pomocy na zakup lekarstw i żywności. W ustaleniach faktycznych organ po stronie wnioskodawcy stwierdził ubóstwo i niepełnosprawność, dochód wnioskodawcy (dochód na osobę w rodzinie) ustalił ogółem na 444 zł, wskazał kryterium dochodowe jednoosobowej rodziny na 477 zł. Dalej wyjaśnił, iż na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz przedłożonych zaświadczeń ustalił, iż dochód wnioskodawcy nie przekroczył kwoty kryterium dochodowego ustalonego w ustawie o pomocy społecznej, w związku z czym wnioskodawca na podstawie art. 3 powołanej ustawy kwalifikuje się do korzystania z pomocy w formie zasiłku celowego. Organ stwierdził, iż ustawa o pomocy społecznej zobowiązuje do udzielenia rzeczywistej pomocy, umożliwiającej godne życie, jednak ograniczone środki budżetowe Ośrodka Pomocy Społecznej nie wystarczają na zapewnienie takiej pomocy wszystkim zgłaszającym się do tego Ośrodka (liczba takich osób rośnie wraz z trudną sytuacją gospodarcza kraju i gminy). Organ stwierdził, iż wnioskodawca spełnia określone przez ustawodawcę kryteria uprawniające do zasiłku, jednakże ustawodawca nie zapewnił dostatecznych środków finansowych na ich zaspokojenie, dlatego też przyznany zasiłek nie odpowiada kwocie adekwatnej do potrzeb wnioskodawcy. Odwołanie od powyższych decyzji złożył wnioskodawca wyrażając niezadowolenie z zaskarżonych rozstrzygnięć i podnosząc, że został pozbawiony minimum socjalnego gwarantowanego Konstytucją RP. Przekazując odwołanie organ I instancji wyjaśnił przyczyny opóźnienia w tym zakresie oraz wyjaśnił, iż decyzje z dnia [...] 2010 r. nr [...] [...] dotyczą zasiłków celowych na częściową refundację zakupionego opału w kwocie 150 zł oraz częściową refundację zakupionych leków w kwocie 100 zł. Ponadto organ przedstawił historię korzystania przez wnioskodawcę ze świadczeń z pomocy społecznej w latach 2009 - 2010. W łącznie czytanym uzasadnieniu decyzji nr [...], wydanej w sprawie przyznania pomocy na zakup opału, oraz decyzji nr [...], wydanej w sprawie przyznania pomocy na zakup lekarstw, Kolegium przybliżyło treść przepisów regulujących zasady przyznawania zasiłków celowych i wskazał na uznaniowość organu administracyjnego w tym zakresie, dla którego wyznacznikiem jest z jednej strony sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na jaki zasiłek ma być przeznaczony, a z drugiej strony możliwości finansowe organu pomocy społecznej. Kolegium ustaliło, iż wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą i ma stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności, a podstawowym źródłem jego dochodu jest zasiłek stały w maksymalnej wysokości 444 zł. Dalej Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wydał w sprawach enigmatyczne decyzje, które nie wskazują konkretnych motywów rozstrzygnięcia i nie zamieścił w nich wyraźnego odniesienia do przeznaczenia zasiłku. W informacji dodatkowej sporządzonej na potrzeby Kolegium organ I instancji wyjaśnił powody opóźnienia w przekazaniu odwołania, ponadto organ zawarł wyjaśnienie dotyczące rozdzielenia środków pieniężnych w 2009 r., które w ogólnej wysokości 259 204 zł obejmowały łącznie 476 osób i rodzin, podopiecznych OPS w T. Średnia przeciętna kwota zasiłku celowego kształtowała się na poziomie 544,50 zł, podczas gdy łączna kwota zasiłków celowych przyznanych stronie wyniosła 950 zł, w omawianym roku kalendarzowym zasiłki celowe wypłacone wnioskodawcy wyniosły [...] zł, a pomoc na dożywianie wyniosła [...] zł; łączna wartość świadczeń z pomocy społecznej w 2009 r. wyniosła 6 621 zł, co przeciętnie przekładało się na miesięczną wartość 551,75 zł, przekraczając kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej (477 zł). W odniesieniu do października 2009 r. przedłożone dane stanowią o średniej ich wysokości na poziomie 120 zł, podczas gdy dane odnoszące się do [...] [odwołującego] wskazują na podwójną wysokość tej sumy (250 zł), gdyż oprócz świadczenia na opał przyznano stronie osobną decyzją drugie świadczenie w kwocie 100 zł z przeznaczeniem na leki. Sytuację faktyczną strony Kolegium uznało za o tyle korzystną, że strona posiada wprawdzie skromne, ale stałe źródło dochodu z pomocy społecznej, co w powiązaniu z uzyskiwaniem innych świadczeń powoduje przekroczenie minimum socjalnego przypadającego na osobę, co stawia wnioskodawcę w lepszej sytuacji faktycznej od osób z niższymi dochodami. Ponadto organ, odwołując się do danych zawartych w wywiadzie środowiskowym, wskazał na fakt, że skarżący ma w pełni zaspokojoną potrzebę mieszkaniową, bowiem zamieszkuje w domu jednorodzinnym z [...], która wprawdzie prowadzi oddzielne gospodarstwo, ale ponosi koszty związane z utrzymaniem nieruchomości. Organ odwoławczy podniósł także, iż informacyjnie ustalono, że przyznanie świadczenia pieniężnego w wysokości 100 zł było w stanie pokryć sfinansowanie potrzeby skarżącego w zakresie udokumentowanym przedłożoną receptą, natomiast pominięcie w decyzji potrzeby żywnościowej mogło być spowodowane faktem uprzedniej odmowy przez wnioskodawcę przyjęcia takiej pomocy w formie obiadów. W odniesieniu do pomocy na zakup opału Kolegium podało, iż przyznane świadczenie w kwocie 150 zł nie było w stanie pokryć wnioskowanej potrzeby, jednakże na pewno zminimalizowało wydatek na ten cel. Jednocześnie za błędne organ odwoławczy uznał przekonanie strony, że posiadanie stopnia niepełnosprawności uprawnia ją do sfinansowania czy przyznania w naturze 1 tony opału. Z tych też przyczyn Kolegium w istniejących uwarunkowaniach podzieliło ostateczny rezultat wyrażony w zaskarżonych decyzjach. Kolegium podniosło także, iż nie bagatelizując problemów finansowych strony i rozmiaru jej potrzeb, należy również dostrzegać problemy potrzeby innych oczekujących na pomoc. Podejmując decyzję w omawianym zakresie organ poza sytuacja materialną danego wnioskodawcy musi uwzględniać wszystkie okoliczności i tak dysponować środkami, by nie pozbawiać pomocy innych uprawnionych osób znajdujących się w trudniejszej sytuacji (znacznie poniżej kryterium dochodowego). Kolegium odwołało się do treści art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazując na uprawnienie organu do przyznania pomocy tylko w częściowym zakresie w stosunku do potrzeb wnioskodawcy. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że wprawdzie zaskarżone decyzje nie są satysfakcjonujące dla strony i nie spełniają w pełni wymagań uzasadnienia decyzji, określonych w art. 107 § 3 k.p.a., to poczynione na podstawie akt sprawy ustalenia pozwoliły na ocenę trafności merytorycznej rozstrzygnięcia i przeczą[...] celowości ponownego jej rozpoznania tylko z przyczyn proceduralnych, które w uwarunkowaniach tej sprawy pozostają bez wpływu na jej wynik. Powyższe nie wyklucza natomiast ubiegania się przez stronę o pomoc bieżącą czy też w przyszłości, w razie wykazania okoliczności uzasadniających wniosek. W zawartych w jednym piśmie skargach wnioskodawcy na wyżej opisane decyzje organu II instancji z dnia [...] marca 2011 r. strona zarzuciła tym decyzjom łamanie jej praw zawartych w Konstytucji RP. Skarga na decyzję nr [...] w sprawie przyznania pomocy na zakup opału została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 395/11; skarga na decyzją nr SKO-[...] w sprawie przyznania pomocy na zakup lekarstw i żywność została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 396/11. W odpowiedzi na skargi Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o ich oddalenie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że dostrzegając uchybienia decyzji wydanych przez organ I instancji skupił się na wszechstronnej ocenie okoliczności faktycznych sprawy w kontekście art. 3 ust. 4 u.p.s. W konsekwencji organ II instancji pozytywnie odniósł się do rozstrzygnięć organu I instancji, przyjmując ich ostateczny rezultat za trafny, nieprzekraczający granic uznania administracyjnego. W sprawie o sygn. akt II SA/Po 396/11 pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy złożył pismo procesowe z dnia 26 lipca 2011 r., w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a., jako dowolnie wydanej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika wydanie decyzji w oparciu o uznanie administracyjne nie zwalnia organu z obowiązku rzetelnego i wnikliwego rozpoznania wniosku uprawnionego, jego sytuacji materialnej, osobistej, w tym zdrowotnej. Za niewystarczające w tym zakresie pełnomocnik uznał jedynie precyzyjne określenie kwot, które skarżący uzyskał w ramach pomocy społecznej w 2009 i 2010 r. Możliwość pokrycia części potrzeb osoby uprawnionej do pomocy społecznej, którą przewiduje art. 39 ust. 2 u.p.s., nie usprawiedliwia braku odniesienia się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy i jego uzasadnionych potrzeb. Postanowieniem z dnia 22 września 2011 r. tutejszy Sąd połączył sprawy o sygnaturach akt II SA/Po 395/11 i II SA/Po 396/11 i dalej prowadził pod sygn. akt II SA/Po 395/11. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargi należało oddalić, albowiem obydwie decyzje Kolegium nie zawierają takiego naruszenia prawa, które uzasadniałoby ich uchylenie lub wyeliminowanie w innej formie z obrotu prawnego. Kontrolowane sprawy dotyczą świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm. - dalej. u.p.s.) może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Dotyczy to w szczególności pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Zasiłek celowy przysługuje osobom spełniającym kryteria dochodowe określone w art. 8 ust. 1 u.p.s. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej Państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Decyzja powinna w zakresie formalnym uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak i szczególne zawarte w ustawie o pomocy społecznej (art. 106 ust. 4) oraz w rozporządzeniu wykonawczym w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (aktualnie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego - Dz.U. Nr 27, poz. 138), a w zakresie meritum rozstrzygnięcia materialnoprawne zasady zawarte w ustawie o pomocy społecznej Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy, zakres i cel świadczeń, jakie skarżącemu już przyznano, należało rozważyć, czy stanowisko Kolegium w odniesieniu do zasadności częściowego jedynie sfinansowania ze środków pomocy społecznej potrzeb, o pokrycie których to wydatków wystąpił skarżący, jest trafne. Nie ulega przy tym wątpliwości, że takie potrzeby jak zakup żywności, leków i opału co do zasady są potrzebami "niezbędnymi" w rozumieniu art. 39 ust. 1 u.p.s. Sąd w powyższym zakresie przyznaje rację organowi odwoławczemu, iż w konkretnych okolicznościach sprawy zgłaszane przez skarżącego potrzeby były uzasadnione, lecz zarazem nie było podstaw do pełnego ich sfinansowania w ramach świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych. Stanowisko Kolegium w tym zakresie opierało się na szerokim rozpatrzeniu całokształtu okoliczności sprawy, tak sytuacji materialnej i osobistej skarżącego z jednej strony, jak i możliwości oraz zadań właściwego ośrodka pomocy społecznej, który w 2009 r. udzielił skarżącemu pomocy finansowej. Kolegium wzięło pod uwagę uzyskiwaną dotychczas pomoc społeczną przez skarżącego oraz środki pozostające do dyspozycji organu I instancji w 2009 r., jak i sposób ich wydatkowania. Zgodnie z intencją ustawodawcy celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Wykładnia przepisów art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie pozwala na wyprowadzenie z niej wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości (subsydiarności). Jak już wskazano, decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii i zakresu zgłaszanych potrzeb. W szczególności, z uwagi na pewien zakres przyznanych już danej osobie świadczeń, organ może uznać ten zakres świadczeń za zaspokajający w całości lub w części jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Podobnie też w przypadku występowania o świadczenia różnego rodzaju i na inne cele organ może uwzględniać w całości bądź w części te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. W niniejszej sprawie Kolegium dostrzegło uchybienia organu I instancji w zakresie uzasadnienia obydwu wydanych w sprawie rozstrzygnięć polegające na nieprecyzyjnym wskazaniu celu, na który przyznano skarżącemu zasiłek w kwocie 150 zł oraz braki uzasadnień obydwu decyzji. Podkreślenia wymaga, iż nie było wątpliwości w jakiej sprawie została wydana decyzja organu I instancji z dnia [...] 2009 r. nr [...], która dotyczyła wniosku o przyznanie pomocy na zakup opału. Z części wstępnej tej decyzji wprost wynika, że została wydana "po rozpatrzeniu wniosku Nr [...] złożonego dnia 2009/10/[...] r.". Wniosek ten zaś jednoznacznie dotyczy uzyskania pomocy na zakup opału. Kolegium mieszcząc się w kompetencjach organu odwoławczego, który jest obowiązany do ponownego rozpatrzenia całej sprawy uprzednio załatwionej zaskarżoną decyzją organu I instancji oraz rozpoznania odwołania, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15, art. 136, art. 138 k.p.a.), rozpatrzył obydwie sprawy w ich całokształcie i naprawił uchybienia formalne organu I instancji. Podzielając merytoryczne rozstrzygnięcia organu I instancji Kolegium - dysponując aktami sprawy, a w tym pismem przewodnim organu I instancji z dnia [...] marca 2011 r., którym organ ten przekazał odwołanie organowi II instancji - wyczerpująco uzasadniło obydwie decyzje, wydane odpowiednio w zakresie przyznania pomocy na zakup lekarstw i przyznania pomocy na zakup opału. W szczególności, posiłkując się danymi zawartymi w piśmie przewodnim organu I instancji przesłanym do organu przy przekazaniu odwołania strony, Kolegium doprecyzowało i szczegółowo omówiło sytuację Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie liczby osób domagających się od Ośrodka Pomocy oraz wysokości i sposobu rozdzielenia środków na zasiłki, którymi dysponował organ I instancji w 2009 r. Nadto, przed wydaniem decyzji skarżący miał zapewnianą możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, na którym oparł się organ odwoławczy, na co wskazuje treść skierowanego do skarżącego przez Kolegium zawiadomienia z dnia 17 marca 2011 r. W tym też zakresie Kolegium zapewniło stronie czynny udział w postępowaniu odwoławczym, stosownie do treści art. 10 k.p.a. Z kolei organ I instancji wprawdzie nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonych w postępowaniu materiałów przed wydaniem decyzji, jednakże rozstrzygał na podstawie wywiadu środowiskowego i dokumentów dostarczonych przez stronę oraz decyzji o przyznaniu zasiłku stałego, zatem uchybienie w tym zakresie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że w momencie rozpatrywania wniosku o przedmiotowe świadczenia celowe skarżącemu przysługiwał zasiłek stały w wysokości 444 zł miesięcznie przyznany na okres 1 sierpnia 2009 r. do 31 sierpnia 2010 r. Pomoc w formie zasiłków celowych, jaką przyznano skarżącemu, była niewątpliwie znaczącym wsparciem w porównaniu do miesięcznej kwoty zasiłku stałego, która wprawdzie w pełni nie zaspokajała zgłoszone potrzeby strony, jednakże była pomocą adekwatną do sytuacji skarżącego i możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że otrzymywane świadczenie w kwocie 444 zł miało charakter stały i w ten sposób stanowiło istotne wsparcie skarżącego w zaspokojeniu jego niezbędnych potrzeb, w tym i potrzeb żywnościowych. Udzielona skarżącemu pomoc w wysokości 100 zł na zakup lekarstw jest pomocą wymierną i odpowiadającą potrzebom w zakresie kosztów leczenia według recepty dołączonej do wniosku. W podobny sposób trzeba ocenić stanowisko Kolegium w odniesieniu do zasiłku celowego na zakup opału. Organ odwoławczy wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się rozstrzygając co do przyznania stronie doraźnej pomocy na ten cel. Trafnie organ zwrócił uwagę na błędne przekonanie strony co do tego, że posiadanie stopnia niepełnosprawności uprawnia ją do sfinansowania czy przyznania w naturze 1 tony opału. Wysokość pomocy w tym zakresie pozostaje w relacji do całokształtu naświetlonych przez Kolegium okoliczności dotyczących sytuacji finansowej i życiowej skarżącego oraz sytuacji finansowej Ośrodka Pomocy Społecznej. W razie występowania uzasadnionych potrzeb w tym zakresie skarżący może sukcesywnie ubiegać się o dalszą pomoc, na co też w zwróciło uwagę Kolegium. Reasumując stwierdzić należy, iż łącznie rozpatrywane decyzje organów obydwu instancji pozwalają na stwierdzenie, że w sprawach o przyznanie zasiłku celowego na zakup lekarstw i żywotności oraz na zakup opału organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W konsekwencji udzieloną skarżącemu pomoc finansową należy uznać za pozostającą w adekwatnej relacji do uzasadnionych potrzeb skarżącego, jego sytuacji materialnej (majątkowej i finansowej) i życiowej oraz zasad i celów pomocy społecznej, jak i możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej w T. w 2009 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu w ramach pomocy prawnej Sąd orzekł jak w pkt II sentencji, kierując się treścią art. 250 powołanej ustawy i mając na uwadze charakter sprawy oraz rodzaj działań, jakie adwokat podjął w sprawie.