II SA/Po 399/10

Dnia 30 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lutego 2010 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia [...] lutego 2010 roku, znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2009 roku, znak [...], ustalającą dla K. K. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku garażowego na terenie położonym w K., przy ul. R., działka nr [...]. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli H. K. i T. K. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 roku, domagając się (1) uchylenia tej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, (2) wstrzymania jej wykonania i (3) zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Skarżący jako uzasadnienie swego wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji wskazali fakt, iż prowadzenie inwestycji narusza ich interesy, a ponadto spowoduje nieodwracalne skutki dla obydwu stron. H. K. i T. K. narażeni są przy tym na uciążliwości, związane z pracami budowlanymi oraz ewentualną rozbiórką budynku. Dla strony przeciwnej może to z kolei oznaczać niepotrzebne ponoszenie znacznych kosztów inwestycji. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma ca celu zapobieżenie niebezpieczeństwu wyrządzenia znacznej szkody obydwu stronom niniejszego postępowania. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2010 roku skarżący ponowili swój wniosek o wstrzymanie. Tym razem powołali się na decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2010 roku, znak [...], udzielającej zezwolenia na budowę spornego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji, w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że przedmiotem ochrony tymczasowej nie są wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OZ 381/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżących było wstrzymanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy zatem zauważyć, iż jak wynika z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), decyzję tę wydaje się w razie nieuchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się bowiem jedynie do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Ma ona charakter deklaratywny, a zatem stwierdza ona jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze trzeba wyraźnie zaznaczyć, że ze swojej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. Ponadto, należy także wskazać, że skarżący nie podali jakichkolwiek okoliczności, które uprawdopodobniłyby wystąpienie ryzyka wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik