II SA/Po 402/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska (sprr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2008r. przy udziale sprawy ze skargi D. i T.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] Nr [...], II. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [..] wydaną na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3, 4, 6, 11 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 45 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej K. Nr VII/113/2003 z dnia 22.05.2003 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla D." (Dz.Urz. Woj. Wlkp. Nr 131, poz. 2461), art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego ustalił dla D. i T. W. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr [...] o pow. [...] ha położonej w K. przy ul. D., obręb [...] – D., objętej KW [...] oraz 1/8 udziału w działce [...] o pow. [...] ha położonej w K., obręb [...] – D., objętej KW [...], w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek podjęcia uchwały przez Radę Miejską K. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla D. dokonano zmiany przeznaczenia działki nr [...] położonej w K. przy ul. D. z terenów zabudowy zagrodowej i mieszkalnictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy (E.13.MR.MN), terenów usług i administracji nie wymagających koncentracji w ośrodkach (E.18.AU) oraz ulicy ruchu normalnego II i III kategorii publicznej – ulica zbiorcza (9E.ZO) na tereny zabudowy jednorodzinnej (11.MN). Decyzją Prezydenta Miasta K. [...] z [...] zatwierdzony został podział działki [...] na działki [...]. Aktem notarialnym Rep. A: [...] działka [...] oraz 1/8 udziału w działce [...] zostały zbyte. Sprzedaż nastąpiła więc przed upływem 5 lat, licząc od dnia, w którym zmiana planu stała się obowiązująca (tj. od dnia 16.08.2003 r.). Dlatego, zdaniem organu I instancji, zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powstał obowiązek wniesienia na rzecz Miasta K. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałego w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu § 45 pkt 2 powołanej uchwały wynika, że opłata winna wynosić 20 % wzrostu wartości nieruchomości. Na podstawie sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu majątkowego organ ustalił, że wartość nieruchomości wzrosła w wyniku zmiany planu. Przed zmianą planu wartość rynkowa działek wynosiła [...] zł, a po zmianie planu – [...] zł. Zatem wzrost wartości działek stanowiący różnicę pomiędzy powyższymi kwotami wyniósł [...] zł, z czego jednorazowa opłata w wysokości 20 % wzrostu wartości nieruchomości wyniosła [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D. i T. W. zarzucając, że ustalona w operacie szacunkowym wartość nieruchomości jest nierealna. Wskazali, że przed dokonaniem zmiany przeznaczenia działki pod zabudowę jednorodzinną otrzymali ofertę kupna całego areału ziemi po 50 zł/m2. Zatem już wtedy wartość 1 m2 była wyższa od wartości określonej przez rzeczoznawcę. Dlatego wartość działki w dniu sprzedaży wyniosła 71,05 m2. Nadto odwołujący się podważyli zasadność naliczenia opłaty za 1/8 udziału w nieruchomości nr [...] stanowiącej drogę, albowiem uzyskali ją w wyniku darowizny, a nie umowy kupna-sprzedaży. Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że operat szacunkowy sporządzony został w sposób zgodny z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Stosownie do § 50 powołanego rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia opłaty planistycznej, określa się wartość nieruchomości, uwzględniając jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Przy określeniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu lub jego zmiany, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. Dlatego dla omawianej sprawy nie ma znaczenia, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] zatwierdzony został podział działki nr [...] na działki od [...] do [...], jak również to, że działka nr [...] została wydzielona pod drogę wewnętrzną. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, wysokość opłaty planistycznej została określona prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu, iż działka nr [...] nie została sprzedana, lecz przekazana w formie darowizny i dlatego nie powinno się naliczać od niej opłaty, Kolegium stwierdziło, że w art. 4 pkt 3 b ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603) przez zbycie określa się czynność prawną, na podstawie której następuje przeniesienie prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. Umowa darowizny jest zaś dwustronną czynnością prawną, na podstawie której następuje przeniesienie prawa własności nieruchomości. Skargę na decyzję organu II instancji wnieśli D. i T. W., żądając jej uchylenia lub zmiany, a także wstrzymania wykonania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż dokonano prawidłowo wyceny wzrostu wartości nieruchomości, - art. 134 i 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zawyżenie wzrostu wartości nieruchomości, - art. 7 i 77 kpa poprzez nierozważnie w całości zebranego materiału dowodowego oraz zarzutów zgłoszonych przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności skarżący podnieśli, że w ich ocenie wzrost wartości nieruchomości nastąpił o kwotę [...] zł, a nie jak wskazał organ o kwotę [...] zł. Wskazali, że uchwalenie lub zmiana planu miejscowego nie może być automatycznie podstawą ustalenia opłaty planistycznej. Opłata ta jest bowiem ustalana, jeżeli wartość nieruchomości wzrasta. Skarżący podali, że sprzedaż działek powstałych z podziału działki [...] była możliwa jedynie po zbyciu w drodze darowizny działki nr [...] na rzecz właścicieli działek przylegających. Wzrost wartości działek przeznaczonych pod budownictwo jest możliwy tylko wtedy, gdy wytyczony jest do nich swobodny dostęp. Nadto skarżący podnieśli, iż z treści art. 2 i 6 Konstytucji RP wynika prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich. Ograniczenie ogólnej swobody jednostki i jej praw podmiotowych musi znajdować swoją podstawę prawną. Tymczasem zarówno organ I jak i II instancji całkowicie pominęły fakt istnienia na przedmiotowej działce kolektora na ścieki. Ów kolektor ogranicza możliwość zabudowy działki, ma więc wpływ na jej wartość. Organy nie wzięły też pod uwagę okoliczności wskazanej w piśmie Przedsiębiorstwa W. sp. z o.o., że wzdłuż przedmiotowej działki musi przebiegać niezabudowany pas ziemi o szerokości 10 m. Zdaniem skarżących organy orzekające naruszyły również art. 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym wartość nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobną cenę możliwą do uzyskania na rynku określoną z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Tymczasem rzeczoznawca dokonał takiego wyboru nieruchomości w celu porównania z przedmiotową nieruchomością, który był najkorzystniejszy dla organu administracyjnego. Skarżący wskazali, że za część gruntów, z której miałaby być wydzielona droga Miasto K. proponowało cenę wykupu ok. 39 zł/m2. Ponadto, w ocenie skarżących, przyjęte w operacie nieruchomości nie stanowią nieruchomości reprezentatywnych dla rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości, co stanowi o naruszeniu art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację powołaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wpływu istnienia na działce kolektora na ścieki na wzrost jej wartości Kolegium stwierdziło, że kolektor ten posadowiono na nieruchomości w oparciu o ustalenia nieobowiązującego już planu miejscowego, a skarżący w toku postępowania odwoławczego nie podnosili powyższej okoliczności. Wnosili jedynie, że ubiegają się o odszkodowanie za obniżenie wartości działki przez wybudowanie kolektora. Sprawę zaś odszkodowania regulują art. 36 ust. 1-3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wynikłe na tym tle spory rozstrzygają sądy powszechne. W piśmie procesowym z 2.09.2007 r. D. i T. W. wskazali, że w toku postępowania przedstawili wpływ kolektora na wartość sprzedanej działki. Wyjaśnili bowiem, że za działkę bez kolektora otrzymaliby kwotę 110 zł/m2, a tak uzyskali tylko 71,05 zł/m2, tracą kwotę [...] zł. Nadto istnienie na działce kolektora spowodowało, że na nabywcę działki oczekiwali ponad 2 lata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy postępowania i przepisy prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wyjaśnić należy, że przepis art. 36 ust. 4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) zakłada obowiązek pobrania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta jednorazowej opłaty tylko w przypadku, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbył tę nieruchomość. Oznacza to, że obowiązkiem organu wymierzającego opłatę jest przede wszystkim wykazanie, że ewentualny wzrost wartości nieruchomości w określonej kwocie powstał w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego. Wzrost ten, zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.z.p. stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Wyceny nieruchomości dokonuje się według zasad przewidzianych w rozdziale 1 działu IV ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. - dalej: u.g.n.) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm. - dalej: rozporządzenie). Zgodnie z zasadą określoną w art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rzeczoznawca wyceniając nieruchomość zobowiązany jest wykorzystać wszelkie, niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach, zawarte w szczególności w: 1) księgach wieczystych; 2) katastrze nieruchomości; 3) ewidencji sieci uzbrojenia terenu; 3a) ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości; 3b) rejestrach zabytków; 4) tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169; 5) planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach na budowę; 6a) dokumentach będących w posiadaniu agencji, którym Skarb Państwa powierzył, w drodze ustaw, wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz; 6b) w aktach notarialnych znajdujących się w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych, dotyczących zbywania spółdzielczych praw do lokali; 7) umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do ksiąg wieczystych, rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego, a także w wyciągach z operatów szacunkowych przekazywanych do katastru nieruchomości (art. 155 ust. 1 u.g.n.). Zgodnie z § 50 ust. 1 rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej dla ustalenia opłaty planistycznej określa się wartość nieruchomości, uwzględniając jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Przyjmuje się przy tym stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu miejscowego lub jego zmiany, a ceny - z dnia zbycia nieruchomości (§ 50 ust. 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie skarżący D. i T. W. aktem notarialnym [...] z dnia [...] sprzedali R. i M. R. niezabudowaną działkę nr [...] za kwotę [...] zł oraz darowali im udział wynoszący 1/8 części w niezabudowanej działce nr [...] będącej drogą. Dla terenu obejmującego obie działki w momencie ich zbycia istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedla D. podjęty uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia 22 maja 2003 r. Nr VII/113/2003 (Dz.Urz. Woj. Wlkp z 1.08.2003 r. Nr 131, poz. 2461). Plan ów, zgodnie z jego § 50, wszedł w życie po upływie 14 dni od dnia jego ogłoszenia, a więc z dniem 16.08.2003 r. Zgodnie z powołanym wcześniej § 50 ust. 2 przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości należało więc przyjąć stan nieruchomości z tej właśnie daty. Skarżący byli wtedy współwłaścicielami działki nr [...] o łącznej pow. 3228 m2. Nie istniała jeszcze działka [...], ani [...]. Jak wynika z operatu szacunkowego powstały one w wyniku podziału dokonanego decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] (znak: [...]). W związku z powyższym uznać należy, że rzeczoznawca, szacując wartość rynkową działek [...] i [...], zobowiązany był wziąć pod uwagę, że w dacie wejścia w życie planu miejscowego działki te stanowiły część działki [...]. Winien zatem dokonać oceny wzrostu wartości nieruchomości nr [...] przed podziałem. Tymczasem rzeczoznawca majątkowy dla potrzeb ustalenia wysokości opłaty planistycznej przyjął stan nieruchomości działki [...] po podziale m.in. na działki [...] i [...], naruszając przez to § 50 ust. 2 rozporządzenia. Okoliczność ta ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem świadczy o przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych. Ponadto przy ustalaniu, czy w związku z uchwaleniem planu miejscowego wzrosła wartość nieruchomości nie rozważono wpływu istnienia na niepodzielonej jeszcze wtedy działce nr [...] kolektora ściekowego. Fakt ten został pominięty przy wycenie nieruchomości. Stosownie do treści art. 155 ust. 1 pkt 3 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy winien był wykorzystać m.in. dane zawarte w ewidencji sieci uzbrojenia terenu i ustalić istnienie kolektora. W geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 2.04.2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz.U. Nr 38, poz. 455) zawarte są bowiem informacje o przestrzennym położeniu i podstawowych danych technicznych sieci uzbrojenia terenu. Kolektor ściekowy, jako naziemne urządzenie kanalizacyjne, jest zaś elementem sieci uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 ustawy z 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Z powyższego wynika, że rzeczoznawca powinien - w oparciu o ewidencję sieci uzbrojenia - ustalić, czy na przedmiotowej działce nr [...] posadowione jest jakiekolwiek urządzenie techniczne. Pominięcie przez rzeczoznawcę powyższej kwestii przy określaniu wartość rynkową nieruchomości jest o tyle istotne, że istnienie na działce kolektora w znacznym stopniu ogranicza możliwość jej zabudowy. Z dołączonego do odwołania od decyzji organu I instancji pisma Prezesa Przedsiębiorstwa W. sp. z o.o. w K. z 31.05.2004 r. wynika, że na działce winien zostać pozostawiony niezabudowany pas terenu o szerokości po 5 m po obu stronach osi rurociągów, a w celu zagwarantowania dostępu do urządzeń wodno-kanalizacyjnych należy w obszarze tego pasa terenu ustanowić służebność gruntową. Tym samym znaczna część działki zostaje wyłączona spod zabudowy. Stwierdzić również należy, że powyższej okoliczności nie rozważył również organ II instancji, mimo, iż stanowiła jeden z zarzutów odwołania wniesionego przez D. i T. W. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 7 kpa organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powinny również wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 kpa). W szczególności, organy obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) i ocenić, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny ma obowiązek wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz podać przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem Kolegium wydając zaskarżoną decyzję, mimo precyzyjnie sformułowanego zarzutu, nie oceniło, czy istnienie na działce nr [...] urządzenia wodno-kanalizacyjnego mogło mieć wpływ wartość nieruchomości, a przez to na wysokość opłaty planistycznej. Uznać zatem trzeba, że organ odwoławczy naruszył powołane przepisy postępowania, w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się ponownie do sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, wskazać też należy, iż nie zawiera on dokumentacji, w oparciu o którą przyjęto wiążące ustalenia. Zgodnie zaś z § 56 ust. 4 do operatu szacunkowego dołącza się istotne dokumenty wykorzystane przy jego sporządzaniu, a w szczególności wypisy i wyrysy z planów miejscowych (art. 155 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 u.g.n.). W szczególności do operatu nie dołączono wypisów i wyrysów zarówno starego planu miejscowego, obowiązującego przed planem z 2003 r. (miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. - uchwała Rady Miejskiej K. Nr XIX/121/91 z 22.10.1991 r.), jak i nowego planu, na podstawie którego ustalono wysokość przedmiotowej opłaty. W ocenie Sądu niemożliwe jest więc zweryfikowanie ustaleń operatu dotyczących przeznaczenia działki nr [...] przed i po uchwaleniu planu miejscowego z 2003 r., mimo że budzą one wątpliwości. Wskazać należy, że na k. 4 w pierwszej z tabel operatu stwierdzono, że działka nr [...] przed uchwaleniem nowego planu miała przeznaczenie 9E.ZO (ulica ruchu normalnego II i III kategorii publicznej – ulica zbiorcza) oraz E18AU (tereny usług i administracji nie wymagające koncentracji w ośrodkach). Z kolei na tej samej k. 4 w tabeli poniżej wskazano, że powstała w wyniku podziału działki nr [...] działka nr [...] miała przed uchwaleniem nowego planu miejscowego przeznaczenie E13MRMN (tereny zabudowy zagrodowej i mieszkalnictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy) oraz 9E.ZO (ulica ruchu normalnego II i III kategorii publicznej - ulica zbiorcza). Stwierdzić należy, że powyższe zapisy są ze sobą sprzeczne. Skoro bowiem działka nr [...] została wyodrębniona z działki nr [...] to nie mogła ona przed podziałem mieć innych funkcji niż działka [...]. Tak zaś stwierdzono w operacie podając, że część działki [...] przed uchwaleniem planu miała m.in. przeznaczenie E13MRMN. Analogiczne ustalenia powtórzono na k. 14 operatu (tabela pierwsza i druga). Zaznaczyć nadto należy, iż rzeczoznawca, decydując się na wycenę w podejściu porównawczym metodą korygowania ceny średniej, zobowiązany był przyjąć z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianych nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych do niepodzielonej w chwili uchwalenia nowego planu działki nr [...], będących przedmiotem obrotu rynkowego i dla których są znane ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien, mając na uwadze treść art. 153 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnić wskazania Sądu, a zwłaszcza uwagi dotyczące naruszenia § 50 ust. 2 rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., a o kosztach - na podstawie art. 200 p.p.s.a. /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska MK