II SA/Po 403/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej; oddala skargę Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. decyzją z dnia [...] 2011r. na podstawie art. 6, 7, 26 i art. 27 ust 1-3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 Nr 17, poz. 127 ze zm.), art. 104, 108 §1 kpa, art. 6 ust 2 Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U.UE L 139 z 30.04.2004, str. 0001-0054) oraz §1 pkt 2, lit b) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600 ), uznał, że R. B. naruszył wymagania nałożone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia WE nr 852/2004 ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego i w związku z tym wymierzył mu karę pieniężną w kwocie 5.000 zł. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał, że na skutek informacji od Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. w dniu [...] 2010 r. przeprowadził kontrolę w budynkach gospodarczych umiejscowionych przy ulicy K. w K., gdzie R. B. dzierżawi pomieszczenia, w których prowadzi niezarejestrowaną działalność polegającą na przetwórstwie mięsa wieprzowego i dziczyzny. W pomieszczeniach znajdowały się 2 zamrażarki po 120 litrów każda oraz 1 zamrażarka o pojemności ok. 60 litrów wypełnione mięsem, 2 całe tusze z dzika oraz elementy z dzika i wieprzowiny. Dodatkowo stwierdzono 2 duże piece umożliwiające pieczenie całych tusz, 2 pojemniki do peklowania mięsa (około 100 litrów każdy, z peklującym się mięsem), konstrukcję drewnianą do wieszania wędlin, (na której zawieszone było około 5 kg kiełbasy i wędzonek), 20 sztuk drążków wędzarniczych oraz drobny sprzęt do przetwarzania mięsa. W pomieszczeniach stwierdzono również około 20 sztuk słoików z pasztetem, kaszanką i kiełbasą, reklamówkę z około 3 kg tłuszczu wieprzowego, garnek z mięsem wieprzowym oraz duże ilości przypraw. Stan sanitarny pomieszczeń i urządzeń był bardzo zły (brudna podłoga betonowa, brudne i zardzewiałe piece konwekcyjne, brudny i zardzewiały sprzęt produkcyjny, z lodówek wydobywał się smród). Stwierdzono również odpady z dziczyzny (głównie kości) w 2 dużych workach foliowych. R. B. przyznał się, że przetwarza dziczyznę na potrzeby myśliwych. Jednak zebrane podczas kontroli materiały (zeszyt z zamówieniami na święta, liczne kartki z zapiskami dotyczącymi zamówień na święta) mogą wskazywać, że produkcja odbywała się w celu wprowadzenia do obrotu. Powiatowy Lekarz Weterynarii rozstrzygniecie w niniejszej sprawie oparł na zebranych materiałach w postaci 2 płyt CD z filmami dotyczącymi zamówienia towaru i produkcji w zakładzie w K. oraz 1 płyty ze zdjęciami obrazującymi produkcję w poprzednim miejscu prowadzenia działalności w T. przy ulicy P. również bez rejestracji oraz przyznaniu się R. B. do prowadzenia działalności polegającej na przetwórstwie mięsa, bez rejestracji. Wysokość kary została ustalona na podstawie tego, że niezarejestrowana działalność była prowadzona przez R. B. minimum od stycznia 2010r. w T. przy ulicy P., a od maja 2010r. w K. przy ulicy K., co wynika z dat wykonania zdjęć oraz filmów z załączonego materiału dowodowego. Dodatkowo produkcja była prowadzona w bardzo złych warunkach sanitarnych, co mogło stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Odwołanie od powyższej decyzji Lekarza Weterynarii złożył R. B. podnosząc, że decyzja jest krzywdząca i opiera się na poszlakach, fałszywych doniesieniach oraz zdjęciach i nagraniach pozyskanych bezprawnie bez zgody Sądu, jak i Prokuratury, a nie na dowodach, które mogłyby posłużyć w sprawie. Wskazał, że swoje usługi wykonywał z powierzonego mięsa na prośbę kolegów. Nie prowadził sprzedaży mięsa, ani jego wyrobami z osobami trzecimi. Wymienione w decyzji tusze mięsne były powierzonym mięsem na przechowanie. Posiadanie sprzętu rzeźnickiego, o jakim była mowa w decyzji nie jest przestępstwem, gdyż jest on prywatnym sprzętem. Jedzenie, które znaleziono (słoiki z pasztetem, kaszanką i kiełbasą, tłuszcz wieprzowy oraz przyprawy) były własnością odwołującego się i służyły do jego prywatnego użytku. W odwołaniu argumentowano, że fakt posiadania sprzętu do wyrobów mięsnych oraz prywatny warsztat nie świadczy o prowadzeniu działalności zarobkowej. To co robił traktował, jako hobby oraz pomoc koleżeńską, a nie jako pracę zarobkową. Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] 2011r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Wojewódzki Lekarz Weterynarii ponownie opisał ustalony stan faktyczny sprawy, potwierdzając prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ I instancji. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w odwołaniu o nie przyznaniu się do prowadzenia niezarejestrowanej działalności w zakresie przetwórstwa mięsa organ II instancji stwierdził, że w dniu [...] 2011r., w toku zapoznawania się z zebranym materiałem dowodowym, odwołujący się nie zaprzeczał jego autentyczności i legalności. Nadto, odwołujący się złożył odrębne oświadczenie, w którym przyznał, że nie zdawał sobie sprawy z naganności swojego postępowania oraz, że nie wiedział o konieczności pobierania dokumentów od myśliwych. Potwierdził, że przedstawione dokumenty "zgadzają się", co potwierdził własnoręcznym podpisem. Wobec powyższego, Lekarz Weterynarii uznał, że R. B. naruszył przepis art. 4 ust. 1 rozporządzenia Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, str. 55 ze zmianami), który stanowi odnośnie rejestracji i zatwierdzania zakładów, że "1. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego wytwarzane we Wspólnocie wyłącznie w przypadku gdy zostały one przygotowane oraz poddane obróbce w zakładach: a) spełniających odpowiednie wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004, wymogi określone w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia oraz stosowne wymogi prawa żywnościowego oraz b) zarejestrowanych przez właściwy organ lub, w przypadku gdy jest to wymagane zgodnie z ust. 2. Wysokość kary nałożonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii ustalona została na podstawie art.103 ust. 1 pkt 4, ust. 2 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 25 sierpnia 2006 r. (Dz.U. Nr 182 poz.1228 ze zm.), który stanowi, że za prowadzenie działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów, podlega karze. W tym przypadku wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do 5.000 zł, nie mniej niż 1.000 zł. W świetle §1 pkt 2, lit a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego za prowadzenie produkcji w zakładzie, który podlega rejestracji zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Nr 853/2004 bez uzyskania wpisu do rejestru zakładów, wynosi od 200,00 zł do 5000,00 zł. Wojewódzki Lekarz Weterynarii argumentował, że powyższe przepisy weterynaryjne mają na celu ochronę przed zagrożeniem życia lub zdrowia ludzkiego przy prowadzeniu działalności związanej z przetwórstwem mięsa i wprowadzaniem go do obrotu. Takie zagrożenie może być powodowane zarówno brakiem odpowiednich procedur w zakładzie lub nieprawidłowym ich przestrzeganiem. Wysokość grzywny uzasadniona jest także wyjątkowo złymi warunkami higienicznymi, stanowiącymi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Skargę od decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów procedury, a w szczególności art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na bezkrytycznym przyjęciu, że skarżący prowadził niezarejestrowaną działalność w zakresie przetwórstwa mięsa wieprzowego oraz dziczyzny oraz że owe wyroby wprowadzał do obrotu, a nadto, że działalność ta odbywała się w nieodpowiadających wymogom prawnym warunkach sanitarnych. W ocenie skarżącego z całokształtu zebranego w sprawie materiału wynika wyraźnie, że R. B. nie prowadził niezarejestrowanej działalności w wyżej wymienionym zakresie, lecz w ramach przysług koleżeńskich przechowywał on upolowane przez kolegów mięso, co odbywało się na ich wyraźną prośbę i wobec czego wykluczonym było naruszenie przez skarżącego przepisów stanowiących o warunkach prowadzenia tego rodzaju działalności. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do przyjęcia, że R. B. prowadził działalność w zakresie przetwórstwa mięsa wieprzowego oraz dziczyzny bez uprzedniej jej rejestracji, wprowadzając przetworzone produkty do obrotu, co odbywało się nadto w warunkach niespełniających wymogów określonych w przepisach, w sytuacji gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika, iż nie prowadził on działalności w tym charakterze, nie wprowadzał wyrobów mięsnych do obrotu, w konsekwencji nie naruszył norm określających wymagania dla pomieszczeń, w których prowadzi się czynności, związane z przetwórstwem mięsa i wprowadzaniem ich do obrotu. Skarżący wywodził, że kilkakrotnie był proszony przez swoich znajomych o pomoc w obróbce mięsa, które pochodziło z polowań przez nich dokonywanych. Wynikało to przede wszystkim z faktu, że skarżący posiada fachową wiedzę, specjalistyczne przyrządy oraz doświadczenie w oprawianiu zwierzyny, które są niezbędne do właściwego przygotowania mięsa do spożycia. Czynności, których R. B. się podejmował, miały wyłącznie charakter koleżeńskich przysług i w żaden sposób nie można traktować ich jako działalności zarobkowej. Niedopuszczalnym jest przyjęcie na podstawie dat umieszczonych na zdjęciach oraz filmach, stanowiących materiał dowodowy w niniejszej sprawie, że rzekoma działalność miała miejsce w T. w okresie najpóźniej od stycznia 2010 roku, a w K. najpóźniej od maja 2010 roku. Jak powszechnie wiadomo, w urządzeniach takich jak aparat czy kamera możliwe jest ustawienie daty w sposób dowolny. Zatem nie może być tutaj mowy o jakimkolwiek ustalaniu czasu, w jakim miałaby trwać działalność, którą zdaniem organów prowadził skarżący, w oparciu o wyżej wymienioną okoliczność. Kwestia ta miała niewątpliwie wpływ na ustalenie przez organy wysokości kary pieniężnej, którą orzeczono wobec skarżącego. Skarżący przyznał, że rzeczywiście posiada urządzenia, które służą do obróbki mięsa, ale nie można na tej podstawie wywieść, bez cienia wątpliwości, tak jak uczyniły to organy prowadzące przedmiotowe postępowanie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Błędne jest przyjęcie przez organy obu instancji, że świadczy o tym również fakt znalezienia w pomieszczeniu, gdzie znajdowało się mięso, zeszytu oraz kartek, na których widniały zapiski, świadczące o prośbach skierowanych do skarżącego o przygotowanie mięsa na święta. Organy nadto w sposób bezpodstawny przyjęły, że owe notatki potwierdzają zamiar wprowadzenia przez skarżącego mięsa do obrotu, podczas gdy dowodzą one o jedynie o koleżeńskim charakterze czynności, których podejmował się skarżący. W kwestii rzekomego przyznania się przez skarżącego do prowadzenia działalności polegającej na przetwórstwie mięsa, wskazano, że skarżący jedynie potwierdził w trakcie czynności wyłącznie fakt przygotowywania mięsa do spożycia dla znajomych. W żaden sposób nie miał zamiaru wyrazić, że prowadzi działalność w tym zakresie i chce wprowadzać mięso do obrotu. Odnosząc się do kwestii złego, zdaniem osób przeprowadzających kontrole, stanu sanitarnego pomieszczeń położonych w K. przy ul K., w których skarżący przetwarzał mięso wyłącznie na prywatny użytek. Istotą omawianych okoliczności jest właśnie prywatny charakter obróbki mięsa, którego dokonywał skarżący. Organy prowadzące niniejsze postępowanie przywołały regulacje, dotyczące wymogów lokalowych dla przetwórstwa i sprzedaży wyrobów mięsnych. Skarżący tymczasem nie prowadził tego rodzaju działalności, co w sposób oczywisty wyklucza możliwość naruszenia przez skarżącego regulacji, odnoszących się jedynie do przedsiębiorców, a nie osób, które dla własnego użytku przygotowują mięso do spożycia. W tym kontekście podkreślono, że organy obu instancji w sposób błędny przyjęły, iż skarżący miał obowiązek przestrzegać norm kierowanych wyłącznie do przedsiębiorców. Nadto skarżący wskazał, że zdjęcia oraz filmy, które stanowią materiał dowodowy w przedmiotowym postępowaniu, stwierdzają jedynie czynności przetwórstwa mięsa oraz jego odbioru przez znajomych skarżącego, w żaden sposób nie dowodzą prowadzenia działalności przez skarżącego w przywołanym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji wskazał, że postępowanie dowodowe obejmowało wszystkie dokumenty, które można było zgromadzić w sprawie, a strona mogła przedstawić również swoje dowody. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Samo twierdzenie, że materiał dowodowy został oceniony nieprawidłowo i sprzęt do produkcji wyrobów mięsnych i lodówki służyły jedynie na potrzeby własne i bliżej nie sprecyzowanych znajomych nie może być uznane za dowód w sprawie przy istnieniu innych dowodów zaprzeczającym tym twierdzeniom. Twierdzenia, że strona posiada fachową wiedzę, specjalistyczne przyrządy oraz doświadczenie w oprawianiu zwierząt, którą wykorzystuje wyłącznie na potrzeby rodziny i kolegów są gołosłowne i nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie art. 3 pkt. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.02.31.1 z póź. zm.) określenie : "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Tak więc stanowisko strony, że obróbka mięsa na potrzeby kolegów, w wyniku której powstaje produkt spożywczy, nie jest wprowadzaniem żywności do obrotu i nie wymaga rejestracji jest również chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] 2011r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] 2011r. wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. W związku z powyższym od razu należy wskazać, że podstawą działania organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Z mocy art. 4 ustawy do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że prawodawstwo weterynaryjne, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (DZ.U. Nr 33 poz. 287 ze zm.), stanowi inaczej. Przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy zastrzega, że ustawa określa wymagania, jakie powinny spełniać produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane na rynek w zakresie nieuregulowanym w przepisach rozporządzenia (WE) nr 853/2004 ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.Urz UE L z dnia 30 kwietnia 2004r.) oraz w pkt 4 ustawa określa sposób przeprowadzania urzędowych kontroli w zakresie nieuregulowanym w przepisach rozporządzenia nr 854/2004 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia. Przy czym przepis art. 1 ust. 1 ustawy nakazuje uwzględniać zasady, obowiązki i wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2001 ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz. WE L 31 z 1 lutego 2002, str. 1) oraz w rozporządzeniu WE nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. UE L 139 z 30 kwietnia 2004, str. 1). Wprowadzanie na rynek, o jaki mowa w powyższym przepisie art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy oznacza natomiast posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania (art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w zw. z art. 5 pkt 3 ustawy). Wobec powyższego do każdego przypadku wprowadzenia na rynek żywności zastosowanie mają przepisy ustawy, a wraz z nimi regulacje rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i uszczegółowiających rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i nr 853/2004. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że organy administracji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Nie może budzić wątpliwości, że działalność skarżącego związana była z przetwarzaniem, co najmniej powierzonego mięsa wieprzowego i dziczyzny oraz produkcją żywności z tego mięsa w postaci m.in. szynek gotowanych, wędzonych i pieczonych, kiełbas wędzonych oraz przetworów w słoikach. Ilość wyprodukowanych wyrobów oraz posiadanych półproduktów i dodatków w postaci przypraw wskazuje, że skarżący nie ograniczał się jedynie do produkcji na własny domowy użytek. Okoliczność tą potwierdza także fakt, że przetwórstwo i produkcja żywności prowadzona była w sposób stały, z nasileniem w okresie świątecznym, gdy wzrastało zapotrzebowanie na tego rodzaju produkty, a także i fakt pobierania wynagrodzenia za usługę przetwarzania i produkcji powyższej żywności. Ustalenia powyższe znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i należy je zaakceptować z punktu widzenia zasad postępowania dowodowego w postępowania administracyjnym. W szczególności art. 75 §1 kpa stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 77 §1 kpa zobowiązuje organ administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 80 kpa stwierdza, że to, czy dana okoliczność została udowodniona organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Przepisy te stanowią rozwinięcie ogólnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 kpa, stanowiącym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ odwoławczy, jak i organ I instancji uczynili zadość powyższym zasadom oceny dowodów wywodząc, że we wskazanym okresie skarżący prowadził działalność polegającą na przetwarzaniu i produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego i to bez wymaganej rejestracji. W ocenie Sądu brak jest naruszeń powyżej wskazanych przepisów postępowania dotyczących wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i jego oceny w świetle zasad wskazanych w art. 7 i 8 kpa, art. 77 kpa oraz art. 80 kpa. Zarzuty skarżącego natomiast sprowadzają się do polemiki z twierdzeniami organów, która nie prowadzi do wykazania naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym należy, że w skład materiału dowodowego w oparciu o który organy wydały zaskarżoną decyzję były nie tylko zdjęcia i filmy DVD pozyskane od Inspekcji Sanitarnej, ale wyniki kontroli dokonanej bezpośrednio przez powiatowego lekarza weterynarii i sporządzony protokół z kontroli podpisany przez skarżącego. Nie może, więc budzić wątpliwości, że skarżący wprowadzał na rynek żywność pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz rozporządzenia nr 178/2002. Zastosowanie znajdują więc także regulacje przewidziane przez rozporządzenie nr 852/2004 i nr 853/2004. Nieistotne przy tym jest, jak podnosił skarżący, że usługi swoje świadczył na zasadzie koleżeńskiej przysługi, z uwagi na posiadaną wiedzę i urządzenia do przerobu mięsa, gdyż do wprowadzenia żywności na rynek dochodzi już w momencie jej posiadania w celu sprzedaży, czy innej formy dystrybuowania, nawet bezpłatnego, a także innej formy dysponowania żywności. Zatem do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej wymienionej w sentencji decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii stosuje się przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i drugie ustawy wymierzający sankcję dla prowadzącego przedsiębiorstwo sektora spożywczego, który: a) nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania : - w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub - określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Za powyższe naruszenia wymierza się karę pieniężną do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego urzędu Statystycznego. Już przepis art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...), które to rozporządzenie stanowi podstawowy akt z zakresu bezpieczeństwa żywności, nakłada na każdy podmiot działający na rynku spożywczym na wszystkich etapach przetwarzania i dystrybucji obowiązek zgodności żywności z wymogami prawa żywnościowego oraz kontrolę przestrzegania przez te podmioty wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. We wstępie do rozporządzenia WE nr 852/2004 określono, że niezbędna jest rejestracja zakładów oraz współpraca przedsiębiorstw sektora spożywczego w celu umożliwienia właściwym organom skutecznego przeprowadzenia urzędowych kontroli. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 852/2004 przedsiębiorstwo sektora spożywczego, powiadamia właściwy organ w sposób, jakiego wymaga ten ostatni, o każdym przedsiębiorstwie pod jego kontrolą, które uczestniczy w jakimkolwiek z etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności, w celu rejestracji każdego z takich przedsiębiorstw. W przedmiotowej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły, że skarżący prowadzący działalność, do której zastosowanie mają przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 a) naruszył art. 6 rozporządzenia nr 852/2004. Prowadząc, bowiem działalność, której przedmiotem było uczestniczenie w etapie produkcji i przetwarzania żywności pochodzenia zwierzęcego oraz wprowadzenie na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego naruszył obowiązek rejestracji takiej działalności. Szczegółową regulację w powyższym zakresie stanowi art. 4 rozporządzenia nr 853/2004, który dopuszcza wprowadzenie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego wytwarzanych, przygotowywanych oraz poddanych obróbce wyłącznie w zakładach spełniających odpowiednie wymogi wskazane w rozporządzeniu nr 852/2004 oraz zarejestrowanych przez właściwy organ. Brak rejestracji działalności prowadzącej przez skarżącego powoduje naruszenie powyższego przepisu i w konsekwencji podlega sankcji administracyjnej. W wykonaniu celów, jakie stawiają regulacje prawa w zakresie bezpieczeństwa i ochrony żywności, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, wysokość kar za poszczególne naruszenia przewidziane w powyżej wskazanym art. 26 ust. 1 ustawy określona została w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2006r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. 2007 r. Nr 2 poz. 22 26). W myśl art. 27 ust. 1 ustawy kary pieniężne wymierza w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii. Podstawę prawną do podejmowania czynności przez powiatowego lekarza weterynarii stanowi art. 6 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 7 ust. 1 ustawy. Przede wszystkim należy wskazać, że treść przepisów rozporządzenia nr 178/2002 i rozporządzenia nr 852/2004, a także rozporządzenia nr 853/2004 będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za analizowane w niniejszej sprawie nieprawidłowości, dowodzi jednoznacznie, że sam fakt zaistnienia określonych okoliczności, które z punktu widzenia prawa żywnościowego (por. art. 5 rozporządzenia nr 178/2002) mogą stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzony w trakcie urzędowej kontroli, pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź to przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowanie sankcji w formie pieniężnej. Okoliczności powyżej wymienione mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Przepis §1 pkt 2 b) rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego przewiduje za naruszenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy karę pieniężną w wysokości od 200 zł do 5.000 zł za prowadzenie produkcji w zakładzie, w którym prowadzona jest działalność w zakresie produkcji pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej, bez uzyskania wpisu do rejestru zakładów. Również ustawa z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. Nr 136, poz. 914) regulująca wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z rozporządzeniem nr 178/2002, w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 4, nakłada sankcję w postaci kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów. Wysokość kary może być wymierzona do 5.000 zł, nie mniej niż 1.000 zł (art. 103 ust. 2 pkt 2) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia). W ocenie Sądu słusznie uznały organy, że warunki w jakich dochodziło do produkcji żywności oraz ciągłość i czas, od którego organ posiada dowody na prowadzenie powyższej działalności, przesądziły o wymierzeniu kary pieniężnej w jej maksymalnej wysokości. Chybiony jest przy tym zarzut skarżącego odnoszący się do błędnego ustalenia przez organy daty, od której liczyć można prowadzenie przedmiotowej działalności. Skarżący poprzestając jedynie na kwestionowaniu dowodów w tym zakresie, w postaci dat na zdjęciach i plikach DVD nie wskazał przeciwdowodu, który dowodziłby odmiennych okoliczności. Wskazał jedynie na możliwość zmiany dat na tych elektronicznych nośnikach, jednak nawet nie uprawdopodobnił, że do takiej, niezgodnej z rzeczywistością, zmiany doszło. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że manipulowano przy oznaczeniu dat, gdyż można by postawić pytanie dlaczego organy przyjęły taką datę, jak w niniejszej sprawie, a nie datę dużo wcześniejszą. Zarzuty skarżącego w tym zakresie sprowadzają się, więc jednie do polemiki ze stanowiskiem organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 powyższej ustawy oddalił skargę, jak orzeczono w sentencji.