II SA/Po 403/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ I. Paluszyńska Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. G. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego r. dla budowy bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] na terenie działki nr [...], obręb M. G.. Skargę na tę decyzję złożyli do tut. Sądu M. K. i G. K.. W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących w wypadku niewstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji inwestor będzie mógł skutecznie starać się o pozwolenie na budowę, które to pozwala na rozpoczęcie robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym istnieje realne zagrożenie naruszenia praw osób trzecich i praw własności, a także zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej zwana "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Co istotne zastosowania tej instytucji nie może poprzedzać merytoryczna ocena zasadności skargi. Przede wszystkim zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że przedmiotem udzielenia przez Sąd przedmiotowej ochrony tymczasowej, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, Lex nr 1624481; czy T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2016 lub B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2016). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego (decyzji) należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się zatem do wykonania i nie każdy wykonania wymaga. Przede wszystkim kwestia wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Należy zauważyć, że decyzja ta ma charakter ustaleniowy. Celem jej jest wyłącznie wyznaczenie warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a ponadto decyzja taka wskazuje wymagania wynikające z przepisów szczególnych oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Poza tym rozstrzyga o granicach przestrzennych, w jakich mieścić się będzie planowana inwestycja. Kwestia natomiast dokładnego przebiegu inwestycji w terenie i konkretnych rozwiązań techniczno-budowlanych jest przedmiotem odrębnego postępowania o pozwolenie na budowę. Zatem decyzja ta nie rozstrzyga o rozpoczęciu prac związanych z realizacją inwestycji i ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co również wskazano w skardze uzasadniając niniejszy wniosek. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13, LEX nr 1437286). Decyzja taka nie kreuje po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2013 roku, II OZ 1074/13; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, II SA/Gd 888/08 i inne; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, iż nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama obawa, że inwestor będzie mógł skutecznie starać się o wydanie pozwolenia na budowę nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 4 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji. /-/ I. Paluszyńska