II SA/Po 404/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 06 kwietnia 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 02 lutego 2022 r. (znak: [...]) nakładające na J. G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...],- złotych zobowiązując do uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł za wydanie postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia oraz wezwał zobowiązanego do jej wpłacenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia nakładającego grzywnę na podany numer konta pod rygorem, że w przypadku jej nieuiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określanego w wystawionym tytule wykonawczym o charakterze niepieniężnym nr [...] z dnia 16 lutego 2022 r. tj. wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego - obiektu zlokalizowanego na działce ozn. nr geod. [...] w m. Z. , gm. W. w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego nakazanej rozbiórki. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia 12 września 2001 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej również jako: "PINB") nakazał J. G. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] w m. Z., gm. W.. Po rozpatrzeniu odwołania Pana G. od ww. decyzji PINB, W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: "WWINB") decyzją z dnia 15 listopada 2001 r. ([...]) uchylił decyzję organu I instancji w części sentencji, przywołując nowe brzmienie sentencji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku rozpatrzenia skargi J. G. na powyższą decyzję WWINB, Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Po [...], oddalił skargę Pana J. G.. Postanowieniem z dnia 02 lipca 2004 r. PINB wezwał Pana J. G. do niezwłocznego wykonania następującego obowiązku: wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej nr ew. gr [...] w m. Z., gm. W.. W dniu 4 maja 2011 r. PINB przeprowadził kontrolę na ww. nieruchomości celem dokonania sprawdzenia czy obowiązek nałożony decyzją PINB z dnia 12 września 2001 r., zmienioną decyzją WWINB z dnia 15 listopada 2001 r., został wykonany. W trakcie kontroli stwierdzono, że obowiązek nie został wykonany, a na powyższej nieruchomości nadal znajduje się tymczasowy obiekt budowlany. Upomnieniem z dnia 01 czerwca 2011 r. PINB ponownie wezwał J. G. do niezwłocznego wykonania orzeczonego nakazu rozbiórki przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego. W dniu 20 czerwca 2011 r. do siedziby PINB wpłynął wniosek J. G. o uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę powyższego obiektu, jednak WWINB postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 15 listopada 2001 r. W wyniku złożonego zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Kolejną przeprowadzoną w dniu 02 października 2020 r. kontrolą PINB ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości nadal istnieje samowolnie wybudowany tymczasowy obiekt budowlany. Zawiadomieniem z dnia 08 października 2020 r. PINB poinformował strony o zmianie oznaczenia postępowania, które do tego momentu toczyło się pod znakiem: [...] Tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 16 lutego 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozpoczął egzekucję administracyjną obowiązku o charakterze niepieniężnym, który został nałożony na Pana J. G. decyzją PINB z dnia 12 września 2001 r. (znak: [...]) zmienioną decyzją W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") z dnia 15 listopada 2001 r. (znak: [...]). Powyższą decyzją PINB, zmienioną decyzją WWINB, na J. G. nałożony został obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego znajdującego się na dz. o nr ewid. gruntów [...] w m. Z., gm. W.. W dniu 18 marca 2021 r. do siedziby PINB wpłynęły zarzuty J. G. do wydanego w dniu 16 lutego 2021 r. tytułu wykonawczego nr [...]. Postanowieniem z dnia 22 marca 2021 r. PINB oddalił zarzuty w sprawie. Na powyższe postanowienie J. G. złożył zażalenie, które WWINB jako organ drugiej instancji rozpatrzył wydając w dniu 30 czerwca 2021 r. postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 02 lutego 2022 r. PINB nałożył na J. G. grzywnę w celu przymuszenie w wysokości [...],- złotych oraz wezwał zobowiązanego do jej wpłacenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia nakładającego grzywnę oraz wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w wystawionym tytule wykonawczym o charakterze niepieniężnym nr [...] z dnia 16 lutego 2022 r. tj. wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego - obiektu zlokalizowanego na działce ozn. nr geod. [...] w m. Z., gm. W. w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego nakazanej rozbiórki. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. G. z dochowaniem ustawowego terminu. Rozpoznając wniesione zażalenie organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie egzekucja administracyjna dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym jakim jest wykonanie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego na dz. [...] w m. Z., gm. W.. Ustawodawca przewidział kilka środków egzekucyjnych zmierzających do wykonania nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych mających wywrzeć nacisk na zobowiązanego jest grzywna w celu przymuszenia (art. 1a pkt 12b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 479; dalej jako: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Natomiast jak stanowi § 2 grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jak wskazał ustawodawca w art. 120 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się na osobę fizyczną, jak i na osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Zgodnie z przepisami prawa, grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie na tę samą osobę, jednakże w stosunku do osoby fizycznej jej wysokość jednorazowo nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a. jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Następnie WWINB wskazał, że obowiązek wykonania rozbiórki przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego stał się wymagalny w 2004 r. W ocenie organu odwoławczego rozpoczęcie procedury egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym w przedmiotowej sprawie było w pełni uzasadnione. Jak wskazano powyżej grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, który jest mniej dolegliwy np. niż wykonanie zastępcze i ma na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku na nim ciążącego. Analizując akta organu powiatowego, WWINB zauważył, że J. G. otrzymał odpis tytułu wykonawczego, o którym mowa w art. 32 (tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 16 lutego 2021 r.) po wcześniejszym pisemnym upomnieniu. Natomiast postanowieniem z dnia 02 lutego 2022 r. PINB nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. W ocenie organu wojewódzkiego PINB postąpił w sposób prawidłowy, ponieważ po wcześniejszym upomnieniu zobowiązanego, wystawił tytuł wykonawczy, a wobec stwierdzenia, że zobowiązany nie wykonuje nałożonego na niego obowiązku podjął działania zmierzające do wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Organ powiatowy nakładając grzywnę w celu przymuszenia uczynił zadość przepisom prawa, ponieważ nałożenie grzywny w celu przymuszenia nastąpiło po wcześniejszym wystosowaniu tytułu wykonawczego i miało miejsce w odpowiedniej formie prawnej. Z analizy zaskarżonego postępowania wynika również, że organ powiatowy swym postanowieniem uczynił zadość art. 122 § 2 u.p.e.a. ponieważ zaskarżone postanowienie zawiera obligatoryjne elementy postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia, które zostały wskazane w powyższym przepisie. WWINB podkreślił, że pomiędzy wystawieniem tytułu wykonawczego, a nałożeniem grzywny w celu przymuszenia minął okres około roku, w którym zobowiązany nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Oznacza to, że nałożenie na J. G. grzywny w celu przymuszenia, mającej wywrzeć nacisk na zobowiązanego by zrealizował nałożony na niego obowiązek, było zasadne. Ponadto odnosząc się do zastosowanej wysokości grzywny w celu przymuszenia, WWINB stwierdził, że ze względu na wieloletnie niewykonanie nałożonej rozbiórki zastosowana kwota jest właściwa, która odpowiada maksymalnej kwocie jaką może zastosować organ wobec osoby fizycznej. Natomiast odnosząc się do treści wniesionego zażalenia, WWINB wyjaśnił, że celem rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. G. podnosząc zarzuty naruszenia: art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 59 § 2 u.p.e.a. oraz brak uwzględnienie jego obecnej sytuacji majątkowej i osobistej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, na swoją obecną sytuacją osobistą (jest osobą schorowaną, samotnie wychowującą dziecko) oraz majątkową (jego jedyny dochód do finansowanie z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz tantiemy z ZAIKS) orz podniósł, że obecnie nie jest w stanie uiścić ani grzywny, ani opłacić prac rozbiórkowych. Skarżący podtrzymał też stanowisko, że bardziej zasadnym byłoby zalegalizowanie samowoli budowlanej. Odpowiadając na skargę WWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie WWINB, który utrzymał w mocy postanowienie PINB w K. nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...],- zł. Podstawą prawną zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć były przepisy art. 119 oraz art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym. W myśl art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Z akt sprawy wynika, że w rozpoznawanym przypadku organ egzekucyjny zobowiązany był do zastosowania środków przewidzianych w u.p.e.a., ponieważ skarżący nie wykonał decyzji PINB w K. z dnia 12 września 2001 r., nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] w m. Z., gm. W.. Co istotne, decyzja powyższa jest zarówno ostateczna - WWINB decyzją z dnia 15 listopada 2001 r. uchylił decyzję organu I instancji w części sentencji, przywołując nowe brzmienie sentencji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, jak i prawomocna – skarga na decyzję WWINB została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Po [...]. Przeprowadzone kontrole przedmiotowego obiektu potwierdziły, że skarżący, pomimo upływu 20 lat nie podjął działań mających na celu rozpoczęcie robót rozbiórkowych, a zarzutu powyższego nie sformułowano również w skardze. Równocześnie wobec niewykonania nałożonego obowiązku, PINB w sposób prawidłowy wystawił tytuł wykonawczy. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że z uwagi na fakt pozostawania w obrocie prawnym decyzji nakazującej skarżącemu wykonanie robót rozbiórkowych, obecnie nie jest już możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, a więc doprowadzeniem przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Możliwość powyższa wyczerpała się wraz z wydaniem decyzji z dnia 12 września 2001 r. Co więcej, Sąd podkreśla, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują instytucji przedawnienia obowiązków o charakterze niepieniężnym, takich jak nakaz rozbiórki. Oceniając kwestię zasadności dokonanego przez organ egzekucyjny wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, przy równocześnie dopuszczalnym zastosowaniu wykonania zastępczego, Sąd pragnie zważyć, że w niniejszej sprawie nie doszło do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wykonanie zastępcze nie byłoby dla zobowiązanego mniej dotkliwe niż grzywna w celu przymuszenia. Grzywna w celu przymuszenia jest mniej uciążliwym i dolegliwym środkiem egzekucyjnym, aniżeli wykonanie zastępcze. Należy zwrócić uwagę, że – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – grzywna ma charakter przymuszający. W konsekwencji w razie dobrowolnego wykonania obowiązku nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny ulegają umorzeniu. W przypadku niewykonania obowiązku w terminie określonym w postanowieniu, podlega ona ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych. Jednak nawet wówczas nie traci ona swojego przymuszającego charakteru, bowiem wykonanie obowiązku przez zobowiązanego pozwala mu uniknąć dolegliwości finansowych Zgodnie bowiem z art. 125 § 1 u.p.e.a., we wskazanym wypadku nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast zgodnie z art. 126 u.p.e.a., na wniosek zobowiązanego, który obowiązek wykonał, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być uzasadnione w przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Natomiast wykonanie zastępcze jest środkiem egzekucyjnym o charakterze zaspokajającym, jego zastosowanie prowadzi z reguły do przymusowego wykonania obowiązku "za" zobowiązanego i na jego koszt. Wiąże się jednak z koniecznością poniesienia przez zobowiązanego znacznie większych kosztów, które nie podlegają zwrotowi; zobowiązany do dokonania rozbiórki zostaje, zgodnie z art. 127 i 133 § 1 u.p.e.a., obciążony pełnymi kosztami realizacji tego środka egzekucyjnego. Według Sądu, wykonanie zastępcze nie jest środkiem, o którym jednoznacznie można twierdzić, że prowadzi bezpośrednio do wykonania egzekwowanego obowiązku. Należy zwrócić uwagę, że przy zastosowaniu wykonania zastępczego można żądać od zobowiązanego wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów realizacji tego środka. W sytuacji, gdy zaliczka ta nie zostanie dobrowolnie uiszczona, a od jej uiszczenia zależy rozpoczęcie przez wykonawcę robót, fakt ten spowoduje zwłokę w postępowaniu i wbrew założeniu nie nastąpi bezpośrednie i szybkie wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zaliczka zostanie wówczas skierowana na drogę egzekucji należności pieniężnych, a realny skutek orzeczenia wykonania zastępczego zrówna się z orzeczeniem grzywny w celu przymuszenia. Wykonanie zastępcze wprowadza do postępowania wykonawcę, który od momentu przystąpienia do prowadzenia robót, zgodnie z art. 132 § 2 u.p.e.a. również decyduje o tym, czy odstąpi od kontynuowania robót. Stawia to zobowiązanego w gorszej sytuacji i odbiera możliwość zdecydowania o samodzielnym wykonaniu obowiązku. Nawet, gdy wykonawca i organ egzekucyjny przychylą się do wniosku zobowiązanego o zaniechanie stosowania wykonania zastępczego, organ może nałożyć na zobowiązanego konieczność złożenia odpowiedniego zabezpieczenia wykonania objętego tytułem wykonawczym obowiązku, co stanowi dla zobowiązanego kolejną dolegliwość. Wobec powyższego realizacja wykonania zastępczego nie byłaby mniej kosztowna, a przez to mniej dolegliwa niż grzywna w celu przymuszenia, a zarazem prowadziłaby bezpośrednio do wykonania obowiązku. Najmniej kosztowna i najmniej dolegliwa dla zobowiązanego byłaby dobrowolna realizacja nałożonego na zobowiązanego obowiązku – czego skarżąca na dzień złożenia skargi nie wykonała. Trzeba też dodać, że wobec treści cytowanego wyżej art. 121 § 4 u.p.e.a, trudno jest mówić o uciążliwości środka egzekucyjnego – stosowanego w stosunku do obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego – skoro w takim przypadku ustawodawca nie pozostawił organowi egzekucyjnemu wyboru środka egzekucyjnego, a grzywna w celu przymuszenia może być zastosowana tylko jeden raz. W przedmiotowej sprawie wysokość grzywny w celu przymuszenia, z uwagi na wieloletnie niewykonanie nałożonej rozbiórki zastosowana stanowiła kwotę właściwą, która odpowiada maksymalnej kwocie jaką może zastosować organ wobec osoby fizycznej. Zdaniem Sądu jej wysokość była więc prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że przywołany przez skarżącego przepis art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny niebędący jednocześnie wierzycielem nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli uprawdopodobni, że egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne, nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż po pierwsze w przedmiotowej sprawie wierzycielem egzekucyjnym (organem, który domaga się prowadzenia egzekucji) jest organ egzekucyjny (w obu rolach występuje PINB), a po drugie przesłankę braku prawdopodobieństwa w uzyskaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, o której mowa w art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., należy odnosić jedynie do egzekucji należności pieniężnych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie egzekucja dotyczy obowiązków o charakterze niepieniężnym. Podobnie, w zakresie zarzutu dotyczącego art. 59 § 2 u.p.e.a. wyjaśnić należy, że przepis powyższy również dotyczy egzekucji należności pieniężnej, a nie obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego, który ma charakter obowiązku o charakterze niepieniężnym. Sąd rozumie, że obecna sytuacja majątkowa i osobista skarżącego może uniemożliwiać mu zrealizowania nałożonych obowiązków. Jednakże WWINB zasadnie przyjął, że celem rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną, który to obowiązek nie został przez skarżącego od prawie 20 lat wykonany. Skarżący miał przy tym pełną wiedzę o ciążącym na nim obowiązku oraz o jego zakresie, a pomimo to, przez tak długi okres czasu nie podjął żadnych działań. Obecnie prowadzone postępowanie nie ma przy tym na celu ukarania skarżącego lecz jedynie wyegzekwowania działania, które powinno być już dawno podjęte. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.