II SA/Po 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. Ć. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] 2010r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał A. Ć. i K. Ć. wspólnikom firmy A. s.c., właścicielom działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz A. Ć. i K. Ć. właścicielom działek o numerach [...] położonych w O. przy ul. W. dokonania rozbiórki budowli przeznaczonej do magazynowania stali określonej przez inwestora jako regał stalowy o wymiarach 12,50 m x 3 m i 2,40 m wysoki znajdujący się na wyżej wymienionych działkach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że po ponownej szczegółowej analizie sprawy oraz po zawiadomieniu stron w trybie art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i zgłoszenia żądań, ponownie orzekł o przymusowej rozbiórce powyżej opisanego magazynu w trybie art. 48 ust. 1 prawa budowanego. Uwzględniając uwagi i zalecenia zawarte w decyzjach organu II instancji z dnia [...] 2010r. oraz z dnia [...] 2010r. poprzednio uchylających rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] 2009r. i [...] 2010r. stwierdzono, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu zatwierdzony uchwałą nr XXV/2005 Rady Miejskiej Miasta Ostrzeszowa z dnia 28 kwietnia 2005r. dopuszcza w §30 ust. 2 pkt 3 modernizację i rozbudowę istniejącej zabudowy o powierzchnię nie większą niż 50 % istniejącej powierzchni użytkowej. Odnośnie obiektu będącego przedmiotem postępowania wskazano iż, regał stalowy powstał w 2008r. i pod rządami poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla jednostki bilansowej - "O" przewidywał funkcje: rekreacyjno - wypoczynkową, turystyczną, rolniczą, leśnictwo, zieleń parkowa, łąki a nadto ustalenia funkcjonalno przestrzenne - teren aktywności biologicznej i promocji aktywności gospodarczej pro-ekologicznej ze szczególną ochroną ekosystemów leśno-parkowych i łąkowych. Działka na której znajduje się przedmiotowy obiekt znajduje się nadto, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 27 listopada 1992r. zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w Ostrzeszowie z dnia 24 czerwca 1993r. w obszarze O 1.5 teren ochrony przyrodniczej, zakaz lokalizacji funkcji uciążliwych istniejącej zabudowie. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXV/220/2005 Rady Miejskiej Miasta Ostrzeszowa z dnia 28 kwietnia 2005r.) spowodowała niedopuszczalność legalizacji obiektu z tego powodu, że nie jest to rozbudowa ani modernizacja legalnie istniejącego obiektu. Przedmiotowy obiekt jest obiektem powstałym niezależnie od jakiejkolwiek innej zabudowy. Modernizacja i rozbudowa istniejących zakładów rzemieślniczych nie może następować przez legalizację obiektów będących samowolą budowlaną, co więcej zasady zagospodarowania terenów R zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazują na możliwość modernizacji i rozbudowy legalnie istniejącej zabudowy. Organ I instancji przy wydawaniu niniejszej decyzji uwzględnił także interpretację przepisów zawartą w uzasadnieniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2009r., zgodnie z którą "uchwałodawca sformułował ponadto zakaz zabudowy w granicach terenów R." Następnie wskazano, że "jedna z zasad zagospodarowania terenów upraw rolnych (§ 30 ust.3 pkt. 3 m.p.z.p.) stanowi, że istniejąca zabudowa może być modernizowana i rozbudowywana o powierzchnię nie większą niż 50 % istniejącej powierzchni użytkowej", przy czym chodzi o legalność powstania rozbudowywanych budynków. Powiatowy Inspektor uznał, że przepis § 30 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. znajduje zastosowanie tylko w takich sytuacjach gdy inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę, a następnie chciałby dokonać rozbudowy istniejącej i to legalnie zabudowy. W ocenie organu I instancji nie zaistniały przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego, ponieważ wzniesienie budowli - regał stalowy jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, co wynika w sposób jednoznaczny z przytoczonej wyżej argumentacji. Skoro legalizacja samowoli budowlanej nie jest możliwa to obowiązkiem organu jest zastosowanie normy określonej w art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane i nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie jest dopuszczalna taka interpretacja przepisów, która pozwalałaby na legalizację każdego samowolnie wzniesionego obiektu nawet gdy jego powierzchnia nie przekracza 50% powierzchni pozostałych na danej działce budynków, ponieważ prowadziłoby to do permanentnego wzrostu zabudowanej powierzchni wbrew oczywistym zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonym Uchwałą nr XV/220/2005 Rady Miejskiej w Ostrzeszowie z dnia 28.04.2005r. działka nr [...] znajduje się w jednostce bilansowej "R". Ustalenia w §30 w części opisowej do planu dla tej jednostki przewidują podstawową funkcję "użytki rolne i zielone, oraz jako uzupełniające sieci infrastrukturalne". Zapis planu dopuszcza również możliwość rozbudowy istniejącej zabudowy do 50 % powierzchni użytkowej legalnie istniejącej zabudowy, bez innych uwarunkowań. Powyższe wyklucza możliwość legalizacji samowoli w trybie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego znajdującej się także na tej działce. Nadto organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko dotyczące zamiany podpór na koła stalowe - właściciel zarazem inwestor zdemontował podpory stałe tak, że przedmiotowa budowla wspierała się wyłącznie na kołach przystosowanych do jazdy po szynach. Takie rozwiązanie w ocenie organu I instancji stanowi co najwyżej próbę obejścia prawa, ponieważ pod względem funkcjonalnym stalowe koła pełnią wyłącznie funkcję podpór w miejsce poprzednio zdemontowanych podpór. W zaistniałej sytuacji nie można uznać przedmiotowej budowli za pojazd – wózek, ponieważ nie nadaje się do pełnienia roli transportu nawet w obrębie nieruchomości, nie stanowi również pojazdu w świetle przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym. Dodatkowo organ wskazał, że zmiana rodzaju podpór oraz możliwość przemieszczania obiektu nie może stanowić o zmianie charakteru obiektu, który nadal powinien być kwalifikowany jako budowla. Faktyczne przemieszczenie obiektu na działkę nr [...] powoduje, iż decyzja powinna wskazywać obiekt usytuowany także na tej działce. Co więcej, wskazano, że adresat decyzji rozbiórkowej zdaje się czerpać legitymację do posiadania nielegalnego obiektu właśnie z możliwości jego przemieszczania o szerokość obiektu wynoszącą 3 m z działki [...] na działkę [...] stanowiącą także jego własność, a znajdującą się w obrębie jednostki bilansowej "R". Zgodnie ustaleniami organu I instancji obiekt jest usytuowany w granicy działki [...] i [...]. W tym stanie rzeczy wobec możliwości przemieszczenia obiektu - regału stalowego między działkami stanowiącymi własność A. Ć. i K. Ć. konieczne stało się określenie usytuowania obiektu na wszystkich działkach stanowiących ich własność i wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, co uniemożliwi im obchodzenie prawa. Nie można również przyjąć, aby możliwość przemieszczenia obiektu budowlanego miała stanowić o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010r. wniósł K. Ć. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania nadzorczego. Argumentował, że budowla, która w istocie jest mobilnym regałem, jest zlokalizowana na jednej działce, a nie na sześciu działkach wskazanych w sentencji decyzji i jest to działka [...]. Nadto zakwestionował ustalenie organu, że magazyn jest obiektem budowlanym. Natomiast przywołane przez organ zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą powierzchni użytkowej budynków, a przedmiotowa "budowla" nie jest budynkiem i nie posiada powierzchni użytkowej. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2010r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] 2010r. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji w pierwszej kolejności przywołał dotychczasowy stan faktyczny ustalony w toku postępowania nadzorczego. Na jego podstawie wskazał, że przedmiotem postępowania bezspornie jest samowolnie wzniesiony, w pierwszej połowie 2008r., regał stalowy o wymiarach 12,50 m x 3 m x 2,40 m wysokości, pokryty plandeką, użytkowany jako budynek magazynowy, który następnie oparto na czterech parach kół stalowych przystosowanych do jazdy po szynach umożliwiających jego przemieszczenie z działki [...] na działkę [...]. Przyjęto, że przedmiotowego regału nie można uznać za pojazd, ponieważ nie nadaje się do pełnienia roli transportu nawet w obrębie nieruchomości, nie stanowi również pojazdu w świetle przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1b prawa budowlanego przyjęto, że przedmiot postępowania stanowi obiekt budowlanym, którym jest "budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami", co nie oznacza, że ma to być budynek wzniesiony od podstaw i trwale związany z gruntem. Jest to także każdy inny obiekt wolno stojący, służący m.in. do sezonowego zamieszkiwania czy użytkowania. Skoro taki charakter posiada sporny obiekt budowlany to jego posadowienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego). Nadto wskazano, że koła zostały przyspawane do konstrukcji i nie ma możliwości przemieszczania regału po ternie działki za ich pomocą oraz że koła te przeznaczone są do przetaczania po torach nie po terenie. Wobec tego obiekt nie jest wozem przeznaczonym do przemieszczania stali z miejsca na miejsce. W kwestii działki, na której rzeczywiście znajduje się obiekt organ II instancji przyjął za Powiatowym Inspektorem, że decyzją objąć należy wszystkie działki należące do A., K. i K. Ć., celem uniemożliwiania przedłużania postępowania administracyjnego i podejmowania prób obejścia prawa. Następnie w świetle postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia 28 kwietnia 2005r. wskazano, że wzniesienie regału jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Działka na której znajduje się przedmiotowy obiekt znajduje się w obszarze O 1.5 oznaczonym jako teren ochrony przyrodniczej, obejmujący zakaz lokalizacji funkcji uciążliwych istniejącej zabudowie. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 28.04. 2005r. spowodowała niedopuszczalność legalizacji obiektu z tego powodu, że obiekt nie stanowi rozbudowy ani modernizacji legalnie istniejącego obiektu, a został wzniesiony całkowicie od podstaw jako obiekt zupełnie odrębny chociaż funkcjonalnie związany z działalnością gospodarczą odwołującego. Wobec powyższego organ II instancji uznał za właściwe stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym brak jest w przedmiotowej sprawie przesłanek do legalizacji spornego regału stalowego, ponieważ wzniesienie tej budowli - regału stalowego - jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego obowiązkiem organu jest zastosowanie normy określonej w art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane i nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie jest dopuszczalna taka interpretacja przepisów, która pozwalałaby na legalizację każdego samowolnie wzniesionego obiektu pod warunkiem, że jego powierzchnia nie przekracza 50% powierzchni pozostałych na danej działce budynków. Nakaz rozbiórki stanowi w tym przypadku jedynie przywrócenie porządku prawnego, a kara za naruszenie prawa jest wymierzana w odrębnym postępowaniu karnym. Niemniej organ nie zgodził się, że sporny obiekt stanowi zaplecze budowy. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału, przedmiotowy obiekt jest użytkowany jako magazyn dla prowadzonej działalności gospodarczej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł K. Ć. domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa, ponieważ organ nie wyjaśnił całkowicie stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, 2) art. 8 kpa ponieważ organ wyższego stopnia nie przyczynił do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowanie dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa, 3) art. 19-21 kpa poprzez wykroczenie poza właściwość rzeczową określoną przepisami prawa materialnego, 4) art. 80 kpa w związku z art.107 § 3 kpa ponieważ organ orzekający mając pozostawioną swobodę oceny dowodowej dowodów, w uzasadnieniu decyzji nie wykazał dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym zaś tej wiarygodności odmówiono. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł zarzuty jakie przedstawił w odwołaniu i powtórzył, że ponad wszelką wątpliwość "budowla", która w istocie jest mobilnym regałem, jest zlokalizowana na jednej, a nie na sześciu wskazanych w sentencji decyzji, działce. Nie można bowiem mówić o obiekcie budowlanym, który jest mobilny i którego lokalizacji nie sposób jednoznacznie ustalić. Niedopuszczalne jest zatem wskazanie ogólnie terenu, na którym obiekt budowlany może się znajdować. Prawidłowe ustalenie lokalizacji obiektu budowlanego będzie również miało znaczenie przy ustaleniu stron postępowania. Konsekwentnie podnosił, że przedmiot decyzji nie jest obiektem budowlanym, a organy administracji naruszyły swoją właściwość prowadząc postępowania administracyjne, w toku którego poddano kontroli legalność wzniesienia tego regału, który w ocenie skarżącego nie podlega przepisom prawa budowlanego, w szczególności żadnemu z wymienionych w art. 3 prawa budowlanego rodzajów obiektów budowlanych i dlatego też nie można mówić o budowie, a już tym bardziej o samowolnej budowie. Wobec powyższego bezzasadnie organy analizowały zgodność regału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w odpowiedzi na skargą w całości podtrzymała swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Powołał się przy tym na stan faktyczny i prawny wskazany w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują, czy organy administracyjne, wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, organy nadzoru budowlanego I i II instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, na podstawie którego właściwe zastosowały przepisy prawa. Słusznie przyjęto w postępowaniu nadzorczym, że przedmiotowy regał stalowy na kołach stanowi budowlę podlegającą regulacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 prawa budowanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Nie jest więc tak jak podnosi skarżący, że pojęcie budowli odnosi się tylko do budynków, posiadających powierzchnię użytkową. Wręcz przeciwnie budowlami są właśnie obiekty, których nie można zaliczyć do kategorii budynków i obiektów małej architektury. Podkreślić należy, że lista przykładów budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego nie stanowi katalogu zamkniętego i w rezultacie, do zakwalifikowania danego obiektu do kategorii budowli w rozumieniu prawa budowlanego decydujące znaczenie ma ocena, że obiekt nie może zostać przypisany do kategorii budynków albo obiektów małej architektury (por. art. 3 pkt 2 i 4 prawa budowlanego). Przykłady wymienione w komentowanym przepisie mają jedynie za zadanie ułatwić dokonanie prawidłowej oceny. W doktrynie bezspornie przyjmuje się, że budowla może mieć w określonym stanie faktycznym także charakter tymczasowego obiektu budowlanego, co oznacza, że mogą to być budowle przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce, a także obiekty niepołączone trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski, barakowozy, przekrycia namiotowe, obiekty kontenerowe (wyliczenie to również nie ma charakteru zamkniętego). W danej sprawie badać należy okoliczności faktyczne i zamiar inwestora. Fakt, iż określony obiekt został wykonany w jednym miejscu, a następnie przeniesiony i usytuowany w innym miejscu nie może uzasadniać wniosku, że nie jest to budowla w rozumieniu prawa budowlanego, podlegająca obowiązkowi z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego ("Prawo budowlane" Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego C.H.Beck W-wa 2007, str. 46 i nast.). Wobec powyższego, prawidłowo przyjęły organy nadzoru technicznego, że w niniejszej sprawie inwestor wzniósł budowlę, którą zaliczyć należy do kategorii obiektów opisanych w treści przepisu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, stanowiącą regał stalowy o wymiarach 12,50 m x 3 m i 2,40 m wysoki, przykryty plandeką, posadowiony na kołach, który wykorzystuje jako magazyn do stali. Zakwalifikowania regału do kategorii budowli nie pozbawia nawet fakt czasowego przesuwania tego obiektu z jednej działki na sąsiednią. Skoro przedmiotowy regał stanowi budowlę to zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego roboty budowlane związane z jego wzniesieniem wymagają ostatecznej decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania żadne wyjątki dopuszczające budowę bez wymaganego pozwolenia na budowę lub dotyczące zgłoszenia (art. 29 i art. 30 prawa budowlanego). Chybiony jest zatem zrzut skarżącego, że przedmiotowego regału nie można zaliczyć do kategorii budowli oraz że w konsekwencji bezpodstawne jest prowadzone przez organy postępowanie administracyjno-nadzorcze. W rezultacie zupełnie bezzasadny jest zarzut skarżącego o naruszeniu przez organy budowlane przepisów o właściwości rzeczowej. Zgodnie z treścią przepisu art. 81 ust. 1 prawa budowlanego do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego oraz wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą prawo budowlane (art. 80 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). W myśl przepisu art. 83 ust. 1 prawa budowlanego do właściwości organów nadzoru budowlanego należą sprawy wyraźnie wskazane w ustawie, w tym w szczególności dotyczące art. 48 prawa budowlanego. Do zadań powiatowego i wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego w szczególności należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, zwłaszcza w zakresie zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 84 ust. 1 i art. 84 a ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego). Bezspornie w niniejszej sprawie inwestor nie posiadał ostatecznego pozwolenia na budowę przedmiotowego regału, zatem prawidłowo organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie umożliwiające w pierwszej kolejności zalegalizowanie samowoli budowlanej. Organy nadzoru budowlanego zobowiązane były zbadać, czy obiekt ten jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz czy nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 prawa budowlanego). Przy czym niespełnienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek powoduje, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nakazać rozbiórkę takiego obiektu budowlanego (art. 48 ust. 1 prawa budowlanego). W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego I i II instancji trafnie uznały, że przedmiotowy regał stalowy został usytuowany sprzecznie z zapisami obowiązującego planu miejscowego dotyczącego tego terenu. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr XV/220/2005 Rady Miejskiej w Ostrzeszowie z dnia 28 kwietnia 2005r. oraz ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ostrzeszowa zatwierdzonego Uchwałą nr XX/141/2008 Rady Miejskiej w Ostrzeszowie z dnia 11 września 2008r. teren położny w Ostrzeszowie, w skład którego wchodzą działki objęte zaskarżoną decyzją oznaczone są symbolem "R", odnoszącym się do terenów upraw rolnych. Zgodnie z szczegółowymi ustaleniami planu w granicach terenów oznaczonych symbolem "R" obowiązuje zakaz zabudowy (§30 ust. 2 uchwały). Plan przewiduje natomiast możliwość modernizacji i rozbudowy istniejącej zabudowy o powierzchnię nie większą niż 50% istniejącej powierzchni użytkowej (§30 ust. 3 pkt 3 uchwały). W świetle powyższych ustaleń planu miejscowego słusznie przyjęto, że działki na których wzniesiono regał, oznaczone w planie miejscowym jako "R", co do zasady, objęte są zakazem nowej zabudowy. Z drugiej strony, przedmiotowy regał nie stanowi rozbudowy czy modernizacji istniejącej zabudowy, o której mowa w §30 ust. 3 pkt 3 uchwały. Przemawia za tym konstrukcja regału, jego przeznaczenie, a także to, że istnieje możliwość jego przemieszczania. Nie powstał bowiem na bazie innego istniejącego obiektu, a został wzniesiony całkowicie od podstaw jako nowy, odrębny obiekt, związany jedynie funkcjonalnie z prowadzoną działalnością gospodarczą. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej jest przy tym bez znaczenia w świetle szczegółowego postanowienia planu miejscowego, o którym mowa w §30 ust. 3 pkt 3 uchwały. Co więcej nie może budzić wątpliwości, że w rozumieniu §30 ust. 3 pkt 3 uchwały chodzi o rozbudowę i modernizację legalnie istniejącej zabudowy, podczas gdy w niniejszej sprawie legalność dotychczasowej zabudowy w świetle postanowień planu o zakazie zabudowy na terenie przeznaczonym na uprawy rolnicze "R" nie jest oczywista. Prawidłowo także organy nadzoru budowlanego objęły badaniem wszystkie działki, na których posadowiony jest regał oraz pozostałe działki sąsiadujące, należące do skarżącego i pozostałych osób prowadzących działalność gospodarczą z którą funkcjonalnie związany jest przedmiotowy regał. Zwłaszcza w związku z możliwością jego przemieszczania z działki na działkę, co prowadzi do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze nie znalazły potwierdzenia zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 77 §1 kpa, art. 8 kpa oraz art. 19-21 kpa dotyczące właściwości rzeczowej i miejscowej organów. Orany nadzoru budowlanego w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji I i II instancji (art. 107 §1 i §3 kpa). Nadto wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle przepisu art. 134 p.p.s.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.