II SA/Po 410/23

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Elektrowni [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 27 grudnia 2022 r., nr [...], znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr [...], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2023 r. odwołania Elektrowni [...] sp. z o.o. reprezentowanej przez pełnomocnika Z. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 27 grudnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla budowy magazynu energii o mocy 1 GW i pojemności 1 GWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w m. B. , działając na podstawie przepisów art. 1, 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018r., poz. 570), oraz art. 17 pkt 1, 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Burmistrz Miasta i Gminy [...], decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a., w związku z art. 4 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588), po rozpatrzeniu wniosku Elektrowni [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W. , z dnia 23.09.2022 r. dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie magazynów energii o mocy do 1GW i pojemności 1GWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki położonej w miejscowości B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] (obręb B. , odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Dokonując analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., organ stwierdził, że w dniu wydania decyzji teren ten nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym realizacja planowanej inwestycji na tym terenie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust, 2 pkt 2 u.p.z.p.). Dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy organ dokonał również analizy istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po przeanalizowaniu warunków zgodnych z obowiązującymi przepisami organ stwierdził spełnienie wnioskowanych parametrów w zakresie spełnienia wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów i cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, dostępu do drogi publicznej, a także przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne - teren nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Organ uznał jednak, że inwestycja nie spełnia przesłanki z art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p., tj. jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1,0 ha na obszarach innych niż objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Organ podniósł, że zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 powyższego rozporządzenia, przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie organ wskazał, że powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia stanowi powierzchnia terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy zatem uznać całą powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Obejmuje ona m.in. powierzchnię parkingów i miejsc postojowych, dróg wewnętrznych dojazdowych, chodników, placów, zewnętrznych wiat na magazynowanie odpadów, place zabaw, inne tereny utwardzone, tereny zieleni urządzonej (trawniki, klomby, kwietniki, itp.) oraz obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca, np. płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren zagospodarowany zgodnie z wolą inwestora. W związku z powyższymi ustaleniami organ uznał, iż wnioskowaną inwestycję – budowę magazynów energii o mocy do 1GW i pojemności 1GWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki położonej w miejscowości B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] (obręb B. – należy zaliczyć do składowej inwestycji pod nazwą: "budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce [...] w obrębie B. , gmina M.". Na tej podstawie organ stwierdził, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z wyżej wspomnianym rozporządzeniem. Organ wskazał, iż w dniu 24 września 2021 r. wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wyżej wspomnianego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MW na działce [...] w obrębie B. , gmina M.. Organ wskazał, że w decyzji tej zostały wskazane warunki i wymagania do spełnienia, gdzie, zgodnie z pkt 15, granice inwestycji wyznaczyć należy w odległości minimum 100 m od zabudowy mieszkalnej. Tymczasem wnioskowany teren inwestycji znajduje się w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - zakres planowanej inwestycji oraz zasięg odległości 100 m od zabudowy mieszkaniowej przedstawiono na załączniku nr [...] do decyzji. Ponadto organ wskazał na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji w stosunku do istniejącej zabudowy i aktualnego krajobrazu oraz że na dziś nie wiadomo w jakim stopniu i zakresie planowana inwestycja będzie oddziaływać. Istnieje zatem realne zagrożenie, że budowa magazynów energii o mocy do 1GW i pojemności 1GWh będzie godziła w interes społeczny. Od przedmiotowej decyzji skarżąca wniosła odwołanie pismem z dnia 9 stycznia 2023 r. Skarżąca wskazała, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji organu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 i art. 79a k.p.a. poprzez brak wszczęcia i zakończenia postępowania oraz niepoinformowanie stron o planowanym wydaniu decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że zamierzona inwestycja w postaci budowy magazynów energii nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, tj. nie jest zgodna z Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia 24 września 2021 r. a także interesu społecznego i słusznego interesu obywateli jako klauzuli generalnej. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że za całkowicie nietrafne należy uznać zastosowanie w niniejszej sprawie przez Organ regulacji art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Skarżąca podniosła, iż jako przepis odrębny Burmistrz Gminy i Miasta [...] uznał Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zn. [...] z dnia 24 września 2021 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w obrębie B. , gmina M.. Skarżący podkreślił, że przepisami, z którymi decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna, są wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem skarżącej, za źródło prawa powszechnie obowiązującego nie mogą być uznane postanowienia decyzji środowiskowej, która została wydana dla przedsięwzięcia w żaden sposób niezwiązanego z przedmiotową inwestycją. Odnosząc się do zarzutu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia w stosunku do krajobrazu i zabudowy, skarżąca podniosła, że teren przeznaczony pod budowę magazynów energii leży poza obszarami chronionymi, podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a powierzchnie zabudowy objęta wnioskiem nie przekroczy wielkości 1,00 ha, w związku z czym przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt. 54 Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie osiąga bowiem progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 powyższego rozporządzenia. Zdaniem skarżącej biorąc pod uwagę dane zamieszczone we wniosku, należy uznać, że rodzaj, parametry techniczne oraz zasięg potencjalnego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć wymienionych w § 2 i § 3 wyżej wspomnianego rozporządzenia. Skarżąca podkreśliła również, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie przekraczała norm jakości środowiska życia ludzi i nie wpłynie negatywnie na możliwości ochrony dóbr materialnych. Skarżąca, pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. wniosła ponaglenie w związku z bezczynnością Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla części działki nr ew. [...] (obręb [...]), w miejscowości B. , Gmina M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. warunki zabudowy dla inwestycji innych niż celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ przywołał treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określającą warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Kolegium zasadnie uznał organ I instancji, iż planowana inwestycja wchodzi w skład inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 8 MW wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...]. Kolegium wskazało, że z tego względu przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z decyzją środowiskową wydaną dla wspomnianej inwestycji. Z decyzji tej wynika, iż pod elektrownię fotowoltaiczną przeznaczyć należy do 7.2 ha działki nr [...]. Ponadto z charakterystyki przedsięwzięcia wynika, iż w wyniku realizacji inwestycji przewiduje się montaż magazynów energii do 8 sztuk. Magazyny o mocy do 1 MW każdy, a pojemność każdego magazynu będzie wynosić do 2 MWh. Magazyny będą występować w formie zabudowy kontenerowej. Powierzchnia każdego magazyny bateryjnego będzie wynosić max. 50 m2. Ich zadaniem będzie stabilizowanie pracy sieci elektroenergetyczne i magazynowanie nadwyżki energii. Nadto liczba planowanych stacji transformatorowych to do 8 sztuk. OW niniejszej sprawie natomiast, jak zauważył organ, inwestor wystąpił o warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołów kontenerów magazynujących energię, powierzchnia kontenera magazynu max. 75 m2. Organ wskazał, że, zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącą, w ramach planowanej inwestycji przewiduje się realizację maksymalnie 700 sztuk kontenerów magazynowych. We wniosku wskazano również, iż przewiduje się realizację maksymalnie do 200 sztuk kontenerów stacji transformatorowych o pow. max. 50 m2 każdy. Ponadto z decyzji środowiskowej wynika, iż granice inwestycji wyznaczyć w odległości minimum 100 m od zabudowy mieszkalnej. Organ podniósł jednak, iż wskazany w niniejszej sprawie teren inwestycji w całości znajduje się w obszarze mniejszym niż 100 m od zabudowy mieszkalnej zlokalizowanej na działce sąsiedniej, co wynika z załącznika graficznego nr [...] do zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało za zasadne stanowisko organu I instancji co do sprzeczności planowanej inwestycji z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W kwestii zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Kolegium wskazało, iż w istocie brak jest w aktach sprawy śladu aby organ zawiadomił inwestora o treści art. 10 k.p.a. Jednakże, zgodnie w zasadzie jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W ocenie Kolegium okoliczności takiej odwołująca nie wykazała, a zarzut z art. 10 k.p.a. pozostaje bez wpływy na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca, pismem z dnia 19 maja 2023 r., wniosła skargę na decyzję organu II instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 kwietnia 2023 r., poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 27 grudnia 2022 r. Skarżąca wniosła także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: . art. 7, 77 §1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenie polegające na uznaniu, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne, planowane przez Skarżącego, obejmujące budowę magazynów energii stanowi część składową inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie B. , podczas gdy inwestycje te stanowią dwa niezależne od siebie projekty, objęte odrębnymi postępowaniami, toczącymi się na wniosek różnych podmiotów, a także błędne założenie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia 24.09.2021 r. znajduje zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, podczas gdy powyższa decyzja nie odnosi się do niniejszej sprawy i stanowi materiał dowodowy w zupełnie innym postępowaniu, toczącym się na wniosek innego podmiotu/podmiotów. . art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Organ II instancji wadliwej decyzji Organu I instancji w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego; ewentualnie, w związku z naruszeniem przez Organ I instancji art. 10 i 79 k.p.a., istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpoznania (z uwagi na uniemożliwienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz brak udzielenia Skarżącemu informacji o planowanym wydaniu decyzji niezgodnej z żądaniem Skarżącego), podczas gdy udzielenie Skarżącemu powyższej informacji umożliwiłoby wyeliminowanie części materiału dowodowego, niezwiązanego ze sprawą oraz błędów w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę do wydania wadliwej decyzji przez SKO. . art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji stanowi przepisy odrębne, z którymi musi być zgodna decyzja o warunkach zabudowy, podczas gdy decyzja administracyjna, jako rozstrzygnięcie indywidualne z zakresu administracji publicznej nie stanowi przepisów odrębnych w rozumieniu wskazanego przepisu; . art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm. - dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku") i § 3 ust. 1 pkt 54 lit. B rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm. - dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów") poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie Organ jest związany decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, w sytuacji gdy taka decyzja nie została wydana w stosunku do inwestycji planowanej przez Skarżącego i przepisy prawa nie wymagają jej wydania, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia 24.09.2021 r. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, jako niezwiązana z planowaną inwestycją. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż przeprowadzone przez Organ II instancji postępowanie dowodowe zawiera istotne błędy, które w efekcie doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania prawa materialnego. W pierwszej kolejności skarżąca wskazała na błędne zakwalifikowanie przez organy inwestycji planowanej przez Skarżącego jako części innego projektu. Skarżąca wskazała, że w treści uzasadnienia Organ II instancji, poza prostym powieleniem stanowiska Organu I instancji (tj. wskazaniem, że Organ I instancji prawidłowo uznał obie inwestycje jako połączone ze sobą), nie odniósł się w jakikolwiek szerszy sposób do tej kwestii (w tym do zarzutów odwołania). W szczególności Organ II instancji nie przedstawił żadnych dowodów/informacji wskazujących w istocie na fakt, że pomiędzy inwestycją planowaną przez Skarżącego a Inwestycją PV zachodzą jakiekolwiek związki. Co więcej, Organ II instancji nie wskazał też, jakie miałyby być podstawy powiązania tych dwóch inwestycji. Co więcej, skarżąca wskazała, że przyjęcie przez Organ II instancji, iż ww. inwestycje są ze sobą powiązane wskazywałoby na to, że to Skarżący jest w obu przypadkach inwestorem. Wyciągnięcie takiego wniosku jest natomiast niedopuszczalne, gdyż 1) Skarżący nigdy nie występował jako strona w postępowaniu dot. Inwestycji PV; 2) Skarżący nie posiada żadnych informacji i danych o Inwestycji PV; Skarżący nie ma nawet wiedzy, jaki podmiot planuje przeprowadzenie Inwestycji PV. Skoro zatem to nie Skarżący był/jest stroną postępowania dot. Inwestycji PV, to nie można przyjąć, aby pomiędzy inwestycją planowaną przez Skarżącego a Inwestycją PV mogły zachodzić jakiekolwiek związki. Zdaniem skarżącej, z tego powodu nie można przyjąć, iż rozstrzygnięcia dotyczące Inwestycji PV mogą mieć jakikolwiek wpływ na postępowanie w niniejszej sprawie. Z tego powodu za błędne należy uznać zastosowanie do inwestycji Skarżącego treści decyzji środowiskowej wydanej w toku postępowania toczącego się w odniesieniu do Inwestycji PV, niemającej związku z przedsięwzięciem inwestycyjnym będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Za błędne należy zatem uznać twierdzenia organów, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia kryterium zgodności z przepisami odrębnymi tj. nie jest zgodna z Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia 24.09.2021 r. Zdaniem skarżącej, powyższy wniosek Organu II instancji jest całkowicie błędny nie tylko z tego względu, iż decyzja ta nie ma zastosowania dla przedmiotowej inwestycji, ale także dlatego, iż przepisami odrębnymi, z którymi decyzja musi być zgodna, w świetle art. 61 ust. 1 pkt 5 UPZP, są wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem decyzja administracyjna jest aktem indywidualnym i nie może być uznawana za prawo powszechnie obowiązujące. Skarżąca wskazała, iż brak możliwości uznania decyzji administracyjnych za przepisy odrębne w świetle art. 61 ust. 1 pkt 5 UPZP znajduje się zarówno w orzecznictwie jak i zostało przedstawione przez doktrynę prawa tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2022 r. II OSK 1275/21, oraz wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., II OSK 2452/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 stycznia 2022 r. II SA/Op 544/21, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1177/19. W odpowiedzi na skargę organ ograniczył się do przytoczenia dotychczasowego przebiegu sprawy oraz wskazania, iż zapoznał się ze skargą uznając przedstawione w niej zarzuty za bezzasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przy tym, ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 27 grudnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla budowy magazynu energii o mocy 1 GW i pojemności 1 GWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w m. B. . Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tekście jako u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Do przepisów odrębnych, o których mowa w pkt 5 powyższego przepisu, zaliczyć należy unormowania systemu ochrony środowiska, w tym przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisk. W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie u.p.z.p. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Natomiast w myśl art. 71 ust. 2 wyżej powołanej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykaz powyższych przedsięwzięć zawiera rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839; zwane dalej rozporządzeniem). Zgodnie § 3 ust. 1 pkt 54 powyższego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe regulacje oraz uwzględniając potencjalność kumulacji odziaływań pochodzących z urządzeń fotowoltaicznych oraz magazynowych, które ze względu na bliską odległość, powiązania techniczne lub użytkowe tworzą określony zespół instalacji zlokalizowanych na sąsiadujących lub niesąsiadujących bezpośrednio nieruchomościach, przy ocenie możliwości powstania, poziomu oraz potencjalnego wpływu na środowisko lub nieruchomości sąsiednie oddziaływań tego rodzaju zespołu, należało uwzględnić możliwość zsumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju. W toku prowadzonego postępowania organy uznały, iż planowana inwestycja polegająca na budowie magazynu energii o mocy 1 GW i pojemności 1 GWh wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w m. B. wchodzi w skład inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 8 MW wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...]. Kolegium wskazało, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z decyzją środowiskową wydaną dla wspomnianej wyżej inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 8 MW. Na tej podstawie, w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., organy odmówiły skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Zdaniem sądu, Organ, nie wykazał jednak, że faktycznie przedmiotowa inwestycja narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Po pierwsze, organ uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne, planowane przez Skarżącego, obejmujące budowę magazynów energii stanowi część składową inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie B. ". Jednakże Organ nie zbadał w satysfakcjonujący sposób, czy wspomniane inwestycje stanowią w rzeczywistości jedną inwestycję, a ich podział jest sztuczny i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ochrony środowiska. Tym samym organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Po drugie, organ błędnie uznał, iż decyzja środowiskowa wydana dniu 24 września 2021 r. dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie B. , w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wyżej wspomnianego przedsięwzięcia, ma zastosowanie do przedmiotowej inwestycji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż inwestycja, o której mowa w powyższej decyzji środowiskowej nie jest tożsama z przedmiotową decyzją, nawet, jeśli uznać ją za część składową wspomnianej inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW. Po trzecie, w wyniku stwierdzenia niezgodności przedmiotowej inwestycji ze wspomnianą wyżej decyzją środowiskową, organ doszedł do nieuprawnionego wniosku, iż niezgodność przedmiotowej inwestycji z powyższą decyzją środowiskową uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze względu na art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ uznał, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z wyżej wspomnianą decyzją środowiskową, wskazując, iż decyzji tej zostały wskazane warunki i wymagania do spełnienia, gdzie zgodnie z pkt. 15 należy "granice inwestycji wyznaczyć w odległości minimum 100 m od zabudowy mieszkalnej", podczas gdy wnioskowany teren inwestycji znajduje się w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Co więcej, organ wskazał na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji w stosunku do istniejącej zabudowy i aktualnego krajobrazu, oraz że na dziś nie wiadomo w jakim stopniu i zakresie planowana inwestycja będzie oddziaływać, a co za tym idzie istnieje realne zagrożenie, że budowa magazynów energii o mocy do 1GW i pojemności 1GWh będą godziły w interes społeczny. Organ II instancji, analizując zgodność omawianej inwestycji z powyższą decyzją środowiskową z dnia 21 września 2021 r. , podniósł dodatkowo, iż w wyniku realizacji inwestycji przewiduje się montaż magazynów energii do 8 sztuk o mocy do 1 MW każdy, przy czym pojemność każdego magazynu będzie wynosić do 2 MWh, a powierzchnia każdego magazynu bateryjnego ma wynosić max. 50 m2. Liczba planowanych stacji transformatorowych to do 8 sztuk. Tymczasem organ wskazał, iż, zgodnie z wnioskiem skarżącej, w ramach planowanej inwestycji przewiduje się realizację maksymalnie 700 sztuk kontenerów magazynowych, przy czym powierzchnia kontenera magazynu wynosić będzie max. 75 m2. Organ zauważył również, że we wniosku wskazano, iż przewiduje się realizację maksymalnie do 200 sztuk kontenerów stacji transformatorowych o pow. max. 50 m2 każdy. Z tego względu w ocenie Kolegium planowana inwestycja jest sprzeczna z przytoczoną decyzją środowiskową. Ponadto organ podniósł, iż z decyzji środowiskowej wynika, że granice inwestycji wyznaczyć w odległości minimum 100 m od zabudowy mieszkalnej, podczas gdy wskazany w niniejszej sprawie teren inwestycji w całości znajduje się w obszarze mniejszym niż 100 m od zabudowy mieszkalnej zlokalizowanej na działce sąsiedniej, co wynika z załącznika graficznego nr [...] do zaskarżonej decyzji. Sąd podziela jednak argumentację skarżącej, iż przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. są to wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. W związku z tym niezgodność przedmiotowej inwestycji z decyzją środowiskową nie może być podstawą odmowy wydania warunków zabudowy ze względu na art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 stycznia 2022 r. II SA/Op 544/21; wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1177/19 – CBOSA). Wobec powyższego organy rozpoznając sprawę ponownie sprawę powinny uwzględnić powyższe rozważania. W pierwszej kolejności powinny uwzględnić fakt, iż decyzja środowiskowa wydana dniu 24 września 2021 r. dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie B. nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji, nawet, jeśli uznać ją za część składową powyższej inwestycji. Następnie, organ powinien dokładniej zbadać, czy przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne, planowane przez Skarżącego, obejmujące budowę magazynów energii, faktycznie stanowi część składową inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie B. . W szczególności organ winien zbadać możliwość kumulatywnego odziaływania na środowisko powyższych inwestycji. Organ powinien w tym zakresie ustalić, czy urządzenia wchodzące w skład powyższej inwestycji tworzą zespoły (systemy) fotowoltaiczne, które z uwagi na wzajemne usytuowanie lub powiązanie techniczno-użytkowe, stanowią jedno, złożone przedsięwzięcie, które zostało sztucznie podzielone w celu uniknięcia oceny odziaływania środowiskowego. Organ powinien odnieść się w tym kontekście do przedstawionej w skardze argumentacji skarżącego, iż skarżąca nigdy nie występowała jako strona w postępowaniu dot. budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] B. , nie posiada żadnych informacji i danych o powyższej inwestycji, a także nie ma wiedzy, jaki podmiot planuje przeprowadzenie powyższej inwestycji. Po zbadaniu czy przedsięwzięcie inwestycyjne planowane przez Skarżącego faktycznie stanowi część składową inwestycji ,,budowa farmy fotowoltaicznej o mocy 8 MW", organ powinien ustalić, czy planowana przez skarżącego inwestycja, ujmowana całościowo, wymaga decyzji środowiskowej. Jeśli organ uzna, iż inwestycja ta wymaga odpowiedniej decyzji środowiskowej, to przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powinien wezwać skarżącego do przedłożenia takiej decyzji. Jeśli odpowiednia decyzja zostanie organowi przedłożona, organ ustali dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy. Jeśli jednak odpowiednia decyzja nie zostanie przedłożona, organ, na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 54 lit. B rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – odmówi wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu (500 zł), wynagrodzenie jego pełnomocnika ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) – w wysokości 480 zł, oraz koszt opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 997 zł.