II SA/Po 415/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł (sto złotych). /-/ T.Świstak Pismem z dnia 28 maja 2010 r. D. H. wniósł za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] r., nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej. W dniu 13 lipca 2010 r., do Sądu wpłynęło pismo, w którym skarżący oświadczył, iż cofa swoją skargę z dnia 28 maja 2010 r. w związku z wszczęciem przez Starostę S. postępowania w sprawie przyznania odszkodowania z tytułu wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości gruntowej oraz wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej P.p.s.a) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowaniu jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, Sąd skargę odrzuca. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2008 r. I OSK 1829/07). Powyższe zaistniało w niniejszej sprawie, albowiem skarga wniesiona została przez osobę uprawnioną, w terminie prawem przewidzianym i po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącej w postępowaniu przed właściwym w sprawie organem administracji oraz została uiszczona należna opłata sądowa. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, co wiąże Sąd, o ile nie uzna on, że cofnięcie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie cofnięcie skargi nie wywołuje skutku sprzecznego z prawem, gdyż nie zmierza do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wobec czego należy uznać je za wiążące. Stąd na też, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez D. H.postanowiono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia. /-/ T.Świstak