II SA/Po 418/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. i Z. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. /-/ W. Batorowicz W dniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wydał - jak to określił - postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym własnym postanowieniem, którym ustalono R. G. i Z. G. opłatę legalizacyjną w kwocie 15 000 zł za budowę bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku magazynowego sprzętu drobiarskiego i paszy na działce przy ul. [...]w W.. W pouczeniu wskazał, że niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. Wskazał jednocześnie, że strony mogą wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia skargę do sądu administracyjnego. W dniu 16.08.2007r. R. G. i Z. G. wnieśli skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie zatytułował zaskarżone orzeczenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją czy postanowieniem przesądza jego treść, a nie forma (por. postanowienie NSA z 21.03.2002r., II SA 2213/01, Lex nr 157973). Organ postanowieniem w oparciu o art. 123 § 1 oraz art. 149 § 3 w zw. z art. 126 kpa odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 149 § 3 kpa odmowa wznowienia postępowania administracyjnego następuje w drodze decyzji. W związku z powyższym uznać należy, że w rzeczywistości zaskarżony akt jest decyzją. Od decyzji organu odwoławczego odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem tego organu służy odwołanie (por. uchwałę SN z dnia 23 września 1993 r., III AZP 16/93, OSNC 1994, nr 3, poz. 66). Skarżący nie wnieśli odwołania od decyzji, lecz zgodnie z pouczeniem w niej zawartym zaskarżyli decyzję do Sądu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skoro zatem skarżący wnieśli skargę nie wyczerpując przysługującej im drogi odwoławczej, skargę na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić. W oparciu o art. 6 p.p.s.a., zobowiązujący Sąd do udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, wskazać należy, że błędne pouczenie skarżących o możliwości zaskarżenia decyzji (nazwanej przez organ postanowieniem) może stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które skierować należy wraz z odwołaniem od decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia (art. 58 § 1 i 2 i art. 59 § 2 kpa). /-/ W. Batorowicz