II SA/Po 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego; oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] 2011 r. Nr [...], którą przyznano A. K. pomoc w formie zasiłku okresowego z tytułu bezrobocia w okresie od 1 maja do 31 lipca 2011 r. w wysokości po 300 zł miesięcznie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...]2011 r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W. przyznał A. K. wspomniany zasiłek okresowy. A. K. zaskarżył tę decyzję, żądając zasiłku w wyższej kwocie. Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie zaś z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50 % różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. Z kolei okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Kolegium stwierdziło, że w trakcie postępowania ustalono, iż A. K.prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie posiada aktualnie żadnego dochodu. Jest on osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy. Były zatem podstawy do przyznania zasiłku okresowego. Organ II instancji zaznaczył, że w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, iż w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wnioskodawca nie posiadał stałego dochodu, poza środkami pomocy społecznej. Zdaniem organu przyznanie wnioskodawcy zasiłku okresowego w kwocie 300 zł miesięcznie było prawidłowe. Organ I instancji nie był bowiem zobligowany do przyznania świadczenia w wysokości oczekiwanej przez stronę. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Kolegium wskazało, że A. K. stale korzysta z pomocy OPS we W.. Decyzjami z [...] i [...] 2011 r. przyznano mu pomoc w formie zasiłku okresowego w wys. 300 zł na okres od stycznia do kwietnia 2011 r.,. zasiłek celowy w wys. 100 zł na styczeń 2011 r., na wykup leków, zasiłek celowy w wys. 50 zł na styczeń 2011 r. na zakup żywności, zasiłek celowy w wys. 30 zł na zakup środków czystości, 70 zł – na zakup obuwia, 70 zł – na zakup odzieży o 10 zł – na zakup niezbędnych przedmiotów użytku domowego. Kolejną decyzją z [...] 2011 r. przyznano mu zasiłek celowy na zakup żywności w wys. 70 zł na maj 2011 r. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że we wniosku z 7 kwietnia 2011 r. strona sama określiła, że oczekuje zasiłku okresowego w wysokości, w jakiej przyznano jej decyzją z [...] 2011 r., to należało uznać, że przyznana pomoc jest w pełni zgodna z wnioskiem strony. A. K. wniósł skargę na powyższą decyzję, wskazując, że jest z niej niezadowolony. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie: p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jej materialną podstawę stanowią przepisy art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362, ze zm.), dalej w skrócie: ups. Zgodnie z jego ust. 1 zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, przy spełnieniu kryterium dochodowego. Niesporne jest, że skarżący spełniał przesłanki do przyznania zasiłku okresowego, bowiem na dzień wydania decyzji w niniejszej sprawie utrzymywał się jedynie z przyznawanych mu środków pomocy społecznej w formie zasiłków celowych, które nie stanowią dochodu w myśl art. 8 ust. 4 pkt 2 ups. Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego dotyczących wysokości przyznanego zasiłku. Jak słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, kwestię tę ustawodawca pozostawił uznaniu organu, przy czym w przypadku wysokości zasiłku okresowego określił jego minimalną i maksymalną jego wysokość. Maksymalna wysokość wynika z art. 38 ust. 2 ups i w przypadku osoby samotnie gospodarującej jest to różnica między kryterium dochodowym tej osoby a jej dochodem, jednak nie więcej niż 418 zł miesięcznie. Minimalną wysokość określa art. 38 ust. 3 ustawy, stanowiąc, iż kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym, odpowiednio osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, a dochodem tej osoby lub rodziny. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4). Z regulacji tych wynika, że wysokość zasiłku okresowego ma ścisły związek z dochodem osoby ubiegającej się i musi mieścić się w ustalonych przez ustawodawcę granicach – pomiędzy kwotą stanowiącą różnicę między określonym w ustawie kryterium dochodowym a faktycznym dochodem a kwotą stanowiąca 50 % tej różnicy, przy uwzględnieniu maksimum (418 zł) i minimum (20 zł). W przypadku skarżącego, który nie uzyskuje dochodu dopuszczalne było przyznanie zasiłku okresowego do wysokości nie wyższej niż 418 zł. Organy korzystając z uznania administracyjnego uznały, że zasadnym jest przyznanie zasiłku w tej formie w wysokości 300 zł miesięcznie. W ocenie Sądu organy orzekające nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Wskazać należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze motywując niższą niźli maksymalną wysokość zasiłku okresowego, którą przyznano skarżącemu, powołało się na okoliczność, iż skarżący objęty jest stałą pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej we W.. W dowód tego podało, że skarżący w okresie od stycznia do maja 2011 r., a więc w okresie przypadającym bezpośrednio przed wydaniem decyzji przez organ I instancji uzyskał pomoc w formie: zasiłku okresowego w wys. 300 zł na okres od stycznia do kwietnia 2011 r. (decyzje z [...] 2011 r.), zasiłku celowego w wys. 100 zł na styczeń 2011 r., na wykup leków, zasiłku celowego w wys. 50 zł na styczeń 2011 r. na zakup żywności, zasiłku celowego w wys. 30 zł na zakup środków czystości, 70 zł – na zakup obuwia, 70 zł – na zakup odzieży o 10 zł – na zakup niezbędnych przedmiotów użytku domowego oraz decyzją z [...] 2011 r. również w formie zasiłku celowego na zakup żywności w wys. 70 zł na maj 2011 r. W ocenie Sądu decyzje wydane w niniejszej sprawie nie naruszają także prawa w zakresie okresu, na jaki przyznany został zasiłek. Zgodnie z art. 38 ust. 5 ups okres, na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. W objętym kontrolą Sądu postępowaniu organy rozpoznawały wniosek skarżącego z 7 kwietnia 2011 r. i wziąwszy pod uwagę, że skarżący posiadał do końca kwietnia 2011 r. uprawnienie z tytułu zasiłku okresowego, prawidłowo przyjęły, że dopuszczalne jest przyznanie nowego zasiłku okresowego od miesiąca następnego, a więc od maja 2011 r. Uznać należy w okolicznościach niniejszej sprawy, że takie ustalenie okresu zasiłkowego nie narusza art. 106 ust. 3 ups, który stanowi, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Reasumując, w ocenie Sądu organ w sposób dostateczny wykazały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a to pozwala na stwierdzenie, że nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił A. K., o czym orzeczono w sentencji wyroku.