II SA/Po 427/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sądowy Edyta Podrazik Protokolant Sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005r. przy udziale sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę; o d d a l a s k a r g ę. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ St. Małek Burmistrz Miasta i Gminy W. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1991 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie uchwały Rady Miasta i Gminy W. Nr XXIII/139/92 z 30 kwietnia 1992 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. (Dz. Urz. Woj. Pilskiego Nr 6, poz. 79) po rozpatrzeniu wniosku "A" Spółka Jawna W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego przewidzianego dla realizacji w obrębie działki nr [...] we W. przy ul. [...]. Starosta S. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę hali magazynowej z zapleczem biurowym i socjalnym na działce nr [...] we W. W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, że w trakcie postępowania zastrzeżenia do projektowanej inwestycji wniosła część właścicieli działek sąsiednich wskazując na jej uciążliwość spowodowaną hałasem i drganiami oraz na niezgodność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu m. in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Starosta wskazał, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XXIII/139/92 z 30 kwietnia 1992 r., (Dz. Urz. Woj. Pilskiego Nr 6, poz. 79) przedmiotowa działka oznaczona jest symbolem C-19 Mj i według zapisu planu jest to teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, na którym dopuszcza się realizację obiektów handlowo-usługowych nieuciążliwych dla otoczenia pod warunkiem zachowania stref ochronnych i wymogów ochrony środowiska. Planowana inwestycja spełnia te wymogi. Stwierdził też, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnosi się do działki przed podziałem, której po podziale nadano numer [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.M. zarzucając, że została wydana z naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyło bowiem budynku usługowego, natomiast pozwolenie na budowę dotyczy budynku handlowo – usługowego. Planowany obiekt będzie, więc "marketem" handlowym, a to z kolei jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wprawdzie dopuszcza realizowanie obiektów handlowo – usługowych, ale nieuciążliwych dla środowiska i otoczenia. Dodał też, że warunki zabudowy dotyczą działki nr [...], a tymczasem pozwolenie na budowę zakłada realizację inwestycji na działce nr [...]. Odwołanie od decyzji wniósł także J.O. żądając uchylenia decyzji Starosty. Podniósł, że pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a decyzją o pozwoleniu na budowę zachodzi szereg rozbieżności. Przede wszystkim decyzja o warunkach zabudowy stanowi o budowie budynku handlowo – usługowego. Decyzja o pozwoleniu na budowę, natomiast o hali magazynowej z zapleczem biurowym i socjalnym. Zachodzi też istotna różnica w wielkości obiektów. Według mapy załączonej do decyzji o warunkach zabudowy budynek miała mieć wielkość 14x39m. Tymczasem z pozwolenia na budowę wynika, że obiekt ma mieć wielkość 18x58 m. Nie zgadza się też mapa terenu załączona do decyzji o warunkach zabudowy z mapą znajdującą się w aktach Urzędu Miasta i Gminy we W. J.O. podkreślił też niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że inwestycja będzie uciążliwa dla otoczenia poprzez emisję hałasu, wibracji i zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów. Błędne było także powoływanie się przez Starostę S. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. w zakresie oddziaływania projektowanego obiektu na środowisko. Obowiązek taki zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego spoczywał bowiem na Staroście. W odpowiedzi na odwołanie inwestor wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W jego ocenie zarzut, iż przedmiotowa inwestycja będzie supermarketem jest gołosłowny, albowiem o tym czy dany obiekt jest obiektem handlowo – usługowym decydują wyłącznie funkcje, jakie ma on spełniać. Z załączonego projektu oraz z wykonanych badań wynika jednoznacznie, iż inwestycja polegać na budowie hurtowni artykułów spożywczych z zapleczem sanitarnym. Nie znajduje też żadnego uzasadnienia zarzut M.M. o powiększeniu obiektu, gdyż na mapie dołączonej do decyzji zostały wykreślone linie rozgraniczające teren inwestycji, a nie wymiary budynku, który ma mieć 43x18 m. tj. 774 m.kw. Ponadto, projektowana inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na środowisko, co potwierdza opinia sporządzona przez Z.M. – biegłego z listy Wojewody. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonało sprawdzenia czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. I tak, decyzją z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia jej nieważności, a następnie decyzją z dnia [...] r. potrzymało zajęte w sprawie stanowisko. Powołując się na treść art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Wojewoda podał, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą organ udzielający pozwolenia na budowę. W ocenie organu nie znajdują także potwierdzenia zarzuty, iż zachodzi niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności z ustaloną obligatoryjnie powierzchnią zabudowy. Projektowana inwestycja nie zalicza się do inwestycji szkodliwych dla środowiska. Inwestor dla pełnego udokumentowania braku szkodliwych oddziaływań przedstawił w tym zakresie opinię biegłego. M.M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 107 § 1 kpa przez nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu. Skarżący podał, że decyzja o warunkach zabudowy odnosiła się do działki nr [...], pozwolenie natomiast dotyczy działki nr [...]. Nie była to oczywista omyłka pisarska, a celowe działanie organu, który chciał wykazać, że realizowany obiekt jest niewielki i nie zaliczony do kategorii uciążliwych dla otoczenia. Ponadto z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że inwestycja zostanie zrealizowana na obszarze 14x 39 m, projekt zakłada budowę o wym. 18 x58 m. Wskazał też, że załącznik do decyzji o warunkach zabudowy nie spełnia wymogu określonego w art. 41 pkt 2 podpunkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podniósł też, że nie miał możliwości zapoznania się z aktami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Podał też, że umożliwił skarżącemu zapoznanie się z aktami. Na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] r. w przedmiocie zmiany za zgodą "A" Spółka Jawna W. z działki nr [...] na [...] w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonej nr [...] położonego we W. przy ul. [...] dla budowy obiektu handlowo - usługowego i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) warunkiem wydania pozwolenia na budowę jest złożenie przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana. Art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b. stanowi natomiast, że przed wydaniem decyzji organ administracji ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kontrola tej zgodności winna odnosić się wyłącznie do decyzji ostatecznej i podlegającej wykonaniu (por. wyrok NSA z 20.09.1999 r., sygn. IV SA 1562/98, LEX nr 47784). Ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zgodna z planem miejscowym jest zatem wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Oznacza to, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 06.06.2001 r., sygn. IV SA 532/00, LEX nr 55771). W rozpatrywanej sprawie decyzja z dnia [...] r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana "A" Spółka Jawna W. po przedłożeniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Brak sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego ostatecznie przesądzony został prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 02 marca 2005 r. (sygn. akt II SA/ Po 496/03) oddalających skargę M.M. i E.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej działki. Niezasadne są twierdzenia skarżącego, że błędne oznaczenie numeru działki nie miało charakteru oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż stwarzało celowo wrażenie, iż "realizowany obiekt jest niewielki". Pomijając kwestie dotyczące możliwości sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej wobec treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. odnieść należy się do drugiej części zarzutu. W tym zakresie stwierdzić należy, że stanowisku skarżącego przeczy wyraźnie porównanie treści mapy dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy z mapą dołączoną do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę. Z mapy dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że działka oznaczona pierwotnie nr [...] z jednej strony graniczyła z Al. [...] z drugiej z ul. [...], przy czym inwestycja miała zostać zrealizowana w tej części działki, która przylegała wyłącznie do ul. [...], a zabudowa kończyć się miała w połowie działki. Na pozostałej części działki nie planowano żadnej inwestycji budowlanej. Z mapy dołączonej do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wynika natomiast, że działka nr [...] została podzielona na działki [...],[...] i [...]. Przy czym, inwestycja ma zostać zrealizowana wyłącznie na działce oznaczonej nr [...], graniczącej z ul. [...], a zabudowa kończyć się ma w miejscu, które przed podziałem stanowiło połowę działki nr [...]. W ocenie Sądu załącznik graficzny w postaci mapy dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy zawiera linie rozgraniczające terenu inwestycji, wyznaczające jej położenie w terenie, które pozwalają stwierdzić, że pomimo różnic skali map zachodzi tożsamość lokalizacji inwestycji. Obrys inwestycji umieszczony na mapie dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajdował się na tej części działki [...], która po podziale otrzymała nr [...]. Odnosząc się do zarzutu powiększenia powierzchni inwestycji stwierdzić należy, że obowiązujący plan nie stanowi o dopuszczalnej wielkości budynków handlowo – usługowych. Ponadto, z opisu technicznego do projektu hurtowni artykułów spożywczych wynika, że powierzchnia użytkowa wynosić będzie 757 m. kw, a powierzchnia zabudowy – 947 m. kw oraz, że budynek handlowo – usługowy będzie mieć wymiary 43x18 m., a nie jak podaje skarżący 18 x 58 m. Dla projektowanej wielkości biegły z listy Wojewody do spraw oceny oddziaływania na środowisko sporządził opinię, z której wynika, że inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na tereny sąsiadujące ze względu na wymagania ochrony środowiska. Biegły uwzględnił w niej wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi mogących pogorszyć stan środowiska (Dz. U. Nr 93, poz. 589) oraz ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) i na tej podstawie stwierdził m. in., że inwestycja nie ma oddziaływania na ludzi w sensie globalnym, wyposażenie obiektu nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz, że nie ma zagrożeń dla środowiska gruntowo-wodnego. Ponadto stwierdził, że hałas związany z działalnością projektowanej inwestycji nie będzie przekraczał obowiązujących normatywów akustycznych w środowisku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Umożliwił też skarżącemu zapoznanie się z aktami sprawy, o czym zawiadomił pełnomocnika skarżącego [...] r. Zawiadomienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego [...] r. (zał. 8 akt II instancji). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ St. Małek