II SA/Po 4273/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr) Sędzia NSA Rafał Batorowicz Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2004 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie : pozbawienia uprawnień kombatanckich; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. [...], II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, /-/R.Batorowicz /-/M.Hrycaj /-/P.Miładowski Decyzją z dnia [...]r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...], działając na podstawie m. in. art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U z 1997 r. nr 142 poz. 950 ze zm.) pozbawił T. S. uprawnień kombatanckich przyznanych mu przez były ZW ZBoWiD w P. z tytułu walki zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej od 28 stycznia 1945 do 20 września 1945. Według ustaleń organu w okresie zaliczonym jako działalność kombatancka T. S. pełnił służbę w organach MO. W tych okolicznościach Kierownik Urzędu przyjął, iż nabył on uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1056 "w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej, a to z kolei prowadzi w myśl przywołanego wyżej art. 25 ust. 2 do pozbawienia uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu nadto suponował, że nie jest on obowiązany do wyjaśniania czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułów określonych w ustawie (art. 1 ust. 2, art. 2 i 4) podpierając się ogólnikowym stwierdzeniem, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Organ rozstrzygający rozważając informację o udziale T.S. w Wojnie Obronnej w 1939 roku stwierdził, że ustawowy termin do składania wniosków o przyznanie uprawnień (kombatanckich) określonych w art. 1-4 ustawy o kombatantach minął 31 grudnia 1998 r., zatem fakt podniesiony przez zainteresowanego nie może mieć wpływu na przebieg postępowania weryfikacyjnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. S. zwrócił uwagę na swój udział w Wojnie Obronnej 1939 roku, że nie informowano o żadnym terminie i czuje się zaskarżonym rozstrzygnięciem pokrzywdzony. Rozpoznając ów wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...]r. o pozbawieniu uprawnień kombatanckich. W ocenie organu strona nie przedłożyła żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany decyzji, a z akt administracyjnych wynika, że wyłącznym powodem przyznanych T. S. uprawnień kombatanckich było tak zwane utrwalanie władzy ludowej. MO stanowiła organ chroniący bezpieczeństwo i porządek publiczny oraz bezpieczeństwo obywateli i ich mienia i nie była służbą zmilitaryzowaną. Zatem jakiekolwiek zadania wykonywane podczas służby w MO nie mogą być uznane jako działalność kombatancka. W tych okolicznościach zastosowanie artykułu 25 ust. 2 pkt 2 Ustawy o kombatantach było prawidłowe. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.S. w istocie przywołał argumenty podnoszone już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a z intencji skarżącego wynika, że zmierza on do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie. Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego i w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 271 ze zm.)sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153 poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo. Wbrew stanowisku Organu Orzekającego w toku postępowania ma on obowiązek badać, czy istnieją inne niż tak zwane utrwalenie władzy ludowej, a zarazem ustawowe podstawy nabycia bądź zachowania uprawnień kombatanckich. Wynika to wprost z redakcji przyjętego za podstawę orzekania w tej sprawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (DZ. U. Nr 17, poz. 75 z późn. zm.) zarówno w ówczesnym jak i aktualnym jego brzmieniu. W myśl jego hipotezy pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 - 1956 w "charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2 w art. 2 oraz art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936 - 1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 do 30 czerwca 1947 r. Za takim rozumowaniem omawianego przepisu opowiada się zarówno doktryna jak i orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (porównaj np. uchwałę 7 sędziów NSA z 4.03.2002 r. OPS 13/01). Odmienny pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu przez Organ Orzekający już się zdeaktualizował. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 ...... Wojna Obronna 1939 r. stanowi samodzielny tytuł nabycia i zachowania uprawnień kombatanckich. W tych okolicznościach gdyby twierdzenia strony skarżącej polegały na prawdzie, to przywołany przez Kierownika Urzędu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy nie mógłby stanowić podstawy do pozbawienia uprawnień kombatanckich. Tymczasem tego wątku pomimo powinności wynikających z art. 7, 8, 10, 77 kpa Kierownik Urzędu nie rozważył, go nie mówił wychodząc z błędnego przekonania, iż przeszkodą dla tego działania jest upływ terminu zakreślonego przez art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach. Po pierwsze w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się że termin ten nie wiąże Kierownika Urzędu w postępowaniu weryfikacyjnym, a po wtóre przepis art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. sygn. akt SK 4/02 uznany za niezgodny z Konstytucją RP. W postępowaniu weryfikacyjnym toczącym się w oparciu o art. 25 omawianej ustawy o kombatantach Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie jest zwolniony z obowiązku jego przeprowadzenia zgodnie ze standardami postępowania administracyjnego wyznaczonym przez m.in przywołane wyżej art. 7 i 77 kpa (np. wyrok NSA z 31.07.2001 sygn. akt V SA 3431/00). Zatem pozbawienie T. S. uprawnień kombatanckich narusza w w/w okolicznościach przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a także uchybia normom materialnoprawnym (art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy). Takie uchybienia prowadzą zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) do orzeczenia jak w sentencji. Sąd nie rozstrzygał przy tym w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na dyspozycję art. 26 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. /-/R.Batorowicz /-/.M.Hrycaj /-/P.Miładowski KB/