II SA/Po 430/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], wydaną po rozpoznaniu wniosku P. J., wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru montażu przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr ewid. [...] ark. [...], położonej w [...] przy ul. [...], z uwagi na niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta [...] pomiędzy "[...]", a ulicą [...] oraz części obrębu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013r. (ogłoszoną w [...].) - teren oznaczony symbolem [...] W uzasadnieniu wyjaśniono, że P. J. wystąpił ze zgłoszeniem zamiaru montażu przydomowej oczyszczalni ścieków typu [...] na terenie działki nr ewid. [...] ark. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta [...] pomiędzy "[...]" a ulica [...] w [...] oraz części obrębu [...], na terenie działki nr ewid. [...] ark. [...] ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolem [...] Na przedmiotowym terenie, zgodnie z § 32 ust. 4 pkt. 2) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzenie ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych. Nadto na przedmiotowym terenie zakazuje się lokalizowania minioczyszczalni ścieków, zgodnie z § 32 ust. 4 pkt. 4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji planowana inwestycja - budowa przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr ewid. [...] ark. [...], jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ uznał za zasadne wniesienie sprzeciwu. Odwołanie od opisanej decyzji wniósł P. J. podnosząc, iż zaprezentowana przez organ I instancji interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może stać w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa rangi ustawowej. Wskazano, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z [...] września 1996 r. o utrzymaniu czystości w gminach właściciel nieruchomości zapewnia utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie do istniejącego ciągu kanalizacyjnego lub w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie w zbiornik bezodpływowy typu szambo lub przydomową oczyszczalnię ścieków. Z cytowanego przepisu wynika, że w przypadku braku możliwości podłączenia do sieci kanalizacyjnej obowiązkiem właściciela nieruchomości jest wyposażenie jej w zbiornik bezodpływowy lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Przepis ten przewiduje prawo właściciela nieruchomości do dokonania wyboru pomiędzy dwoma rozwiązaniami z jednym zastrzeżeniem, aby każde z tych rozwiązań spełniało wymogi określone w przepisach odrębnych. Na dzień wniesienia odwołania brak jest możliwości podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej do 2026 roku, co wynika z wydanej opinii przez [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Zdaniem strony wybudowanie alternatywnej w stosunku do zbiornika bezodpływowego przedmiotowej oczyszczalni ścieków nie narusza uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], wybudowanie takiej oczyszczalni na działce skarżącego jest zgodne z przepisami prawa budowlanego i normami europejskimi co do ochrony środowiska. Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na przepisy ustawy z [...] lipca 1994r. Prawo budowlane wyjaśnił, iż budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do [...] m3 na dobę nie wymaga pozwolenia na budowę. Niemniej realizacja inwestycji tego typu wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Dalej wskazano, iż zgodnie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja narusza zapis § 32 ust. 3 pkt 2, 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Stwierdzono, że sprzeczność objętego zgłoszeniem zamiaru realizacji jakiegokolwiek zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uprawnia organ do zgłoszenia sprzeciwu wobec tego zgłoszenia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako źródło powszechnie obowiązującego prawa na danym terenie podlega wykładni właściwej dla wykładni źródeł prawa. Przepisy tego aktu określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Wojewoda podniósł, iż z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że w pasie drogowym na ul. [...] (przy której znajduje się działka inwestycyjna) zlokalizowana jest kanalizacja sanitarna. P. J. do odwołania załączył pismo Spółki [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., dotyczące opinii o możliwości podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej z którego wynika, iż wprawdzie gestor nie planuje budowy przyłączy do sieci przedmiotowej kanalizacji, natomiast istnieje możliwość realizacji brakującego uzbrojenia. Roboty te winny jednak wynikać ze starań własnych inwestora oraz na jego koszt. Wymieniony obowiązek wynika bezpośrednio z zapisu art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie oraz art. 15 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zgodnie z którym na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej na terenie gminy sieci kanalizacyjnej. Po stronie osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej leżą koszty realizacji budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego. Zdaniem Wojewody zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w myśl której właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnie ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnie ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z uwagi jednak na wyraźny zakaz ujęty w regulacji planistycznej oraz możliwość podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej, należy uznać argumentację starosty za słuszną, a tym samym wnieść sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 21 i 97 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, § 4 ust. 1 oraz § 13 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, a także art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 80 i art. 136 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona skarżąca, powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości porządku w gminach oraz wysokie koszty przyłączenia nieruchomości skarżącego do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej wyjaśniła, że nie ma ustawowego obowiązku przyłączenia swojej nieruchomości do tej sieci. Zaznaczono, iż adresatom normy wyrażonej w tym przepisie przysługuje wybór wykonania obowiązku zapewnienia utrzymania czystości i porządku pomiędzy wykonaniem zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe a przydomową oczyszczalnia ścieków bytowych, przy czym ustawodawca przewiduje, że ma to miejsce w sytuacji, gdy budowa sieci jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Powołana przez organy regulacja zawarta w przyjętym uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia [...] maja 2013 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta [...] pomiędzy "[...]", a ulicą [...] w [...], blokuje możliwość zgodnej z prawem realizacji zaleceń przepisu ustawowego. Organom umknęło, iż zgodnie z zasadą konstytucyjną kolizja przepisów zawartych w ustawie z przepisami zawartymi w akcie prawa miejscowego powoduje, iż aktem prawnym większej doniosłości jest akt wyższej rangi, czyli w tym przypadku przepis zawarty w ustawie. Zaznaczono nadto, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia [...] czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków to zadaniem własnym właściwej gminy jest zapewnienie gospodarki ściekami, a więc doprowadzenie sieci kanalizacji do działki skarżącego w taki sposób, aby mógł on się do niej podłączyć. Niewypełnienie przez gminę tego obowiązku i jednocześnie uniemożliwienie właścicielowi nieruchomości zagospodarowania ścieków w inny, ustawowo uregulowany sposób, stanowi naruszenie prawa własności podlegającego ochronie konstytucyjnej. Podniesiono też, iż organ nie rozważył zastosowania art. 30 ust 7 Prawa budowlanego. Wnosząc sprzeciw organ w ogóle nie zasugerował zgłaszającemu innej możliwości przeprowadzenia planowanej inwestycji. Stwierdzono, że formalna sprzeczność objętego zgłoszeniem zamiaru realizacji jakiegokolwiek zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uprawnia organ do zgłoszenia sprzeciwu wobec tego zgłoszenia, przy czym kwestia możliwości jego legalnego zgłoszenia wymaga uwzględnienia szerszego kontekstu, mianowicie, czy formalnie sprzeczne z zapisami planu miejscowego zamierzenie inwestycyjne jest dozwolone wprost przepisami rangi wyższej, niż tzw. prawo miejscowe. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu [...] listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i jej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem - nie zaś pod kątem słuszności i celowości. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r. o sprzeciwie w sprawie zamiaru montażu przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr ewid. [...] ark. [...] położonej w [...] przy ul. [...], stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202). W świetle art. 29 ust. 1pkt 3 Prawa budowlanego budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę nie wymaga pozwolenia na budowę. Niemniej wykonanie takiej inwestycji wymaga dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej - 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jak stanowi art. 30 ust. 5 ww. ustawy zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. W rozpoznawanej sprawie Starosta [...] wniósł sprzeciw od zgłoszenia wyżej opisanego przedsięwzięcia z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta [...] pomiędzy "[...]", a ulica [...] w [...] oraz części obrębu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013r. (dalej zwanego w skrócie: "[...]" ) Zgodnie z § 32 ust. 3 Planu miejscowego w zakresie odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych ustala się: 1) nakaz odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do sieci kanalizacji sanitarnej; 2) do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej dopuszczenie odprowadzania ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych; 3) nakaz odprowadzania ścieków przemysłowych z terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonych na rysunku planu symbolem P/U do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej po ich wcześniejszym podczyszczeniu; 4) zakaz lokalizowania minioczyszczalni; 5) dopuszczenie budowy nowych sieci kanalizacyjnych 6) dopuszczenie zachowania istniejącej sieci kanalizacyjnej, z możliwością jej przebudowy oraz rozbudowy. W ocenie Sądu z wyżej wskazanych przepisów jednoznacznie wynika, iż na terenie objętym postanowieniami Planu miejscowego, a więc i na działce objętej zgłoszeniem, istnieje nakaz odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do sieci kanalizacji sanitarnej (§ 32 ust. 3 pkt 1). W planie tym wprowadzono także jednoznaczny zakaz lokalizowania minioczyszczalni (§ 32 ust.3 pkt 4). Jakkolwiek plan miejscowy nie definiuje pojęcia "minioczyszczalni" to jednak zgodzić się należy z Wojewodą, iż pod tym pojęciem kryją się m.in. tzw. przydomowe oczyszczalnie ścieków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 z dnia [...] września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podkreślić należy, iż jako wyjątek od nakazu odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do sieci kanalizacji sanitarnej, Plan miejscowy dopuszcza, do czasu budowy tej kanalizacji odprowadzanie ścieków bytowych jedynie do szczelnych zbiorników bezodpływowych Do czasu budowy tej kanalizacji dopuszczalne jest odprowadzania ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych (§ 32 ust.3 pkt 2 ). W świetle powoływanego Planu miejscowego, niezależnie od zakazu realizowania przydomowych oczyszczalni, niedopuszczalne jest odprowadzanie jakichkolwiek ścieków do wody i ziemi poza wodami opadowymi i roztopowymi i to do czasu realizacji gminnej sieci kanalizacji deszczowej (§ 32 ust. 4 pkt 1-4 powołanego planu). Tymczasem eksploatacja przydomowej biologicznej oczyszczalni generuje pewną ilości ścieków odprowadzanych następnie do gruntu drenażem rozsączającym. Efektem realizacji takiej oczyszczalni jest zatem również odprowadzanie do ziemi ścieków - co prawda znacznie oczyszczonych – lecz nie jest to woda opadowa lub roztopowa, o której mowa w cyt. § 32 ust. 3 powołanego planu. Zatem zgodnie z tym przepisem jakikolwiek rodzaj ścieków nawet najbardziej oczyszczonych, które nie stanowią wód opadowych i roztopowych, nie może być odprowadzany do ziemi. Mimo uwag strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowanie przez art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, który może być zastosowany przez organ architektoniczno-budowlany w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości, czy planowane zamierzenie nie narusza m.in. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszym przypadku takich wątpliwości nie było. Niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego była jednoznaczna – Plan miejscowy wprowadził kategoryczny zakaz budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zaskarżonymi decyzjami przepisów Konstytucji RP (art. 94 i 21 ust. 1), a także przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( art. 5 ust. 1 pkt 2) oraz ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 3 ust. 1), poprzez ich niezastosowanie, trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, natomiast zgodnie z treścią art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Ponadto w myśl art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zatem akty prawa miejscowego, jako źródła prawa powszechnie obowiązującego, mają zakres obowiązywania ograniczony pod względem terytorialnym i przedmiotowym, co oznacza, że mogą być wydawane przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej niezespolonej i jedynie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Powoływany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego północnej części miasta [...] pomiędzy "[...]", a ulica [...] w [...] oraz części obrębu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013r. stanowi akt prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 14 ust. 8 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze m.). Do postanowień tego aktu odsyła art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada możliwości odstąpienia od zastosowania ww. normy Prawa budowlanego w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia, co do którego występuje zakaz realizacji w ustaleniach planu miejscowego. Zdaniem strony skarżącej organy architektoniczno-budowlane winny jednak pominąć zastosowanie przepisów aktu prawa miejscowego w sytuacji ich niezgodności z uregulowaniami aktów rangi ustawowej. Odnosząc się do tego stanowiska wyjaśnić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z 23 maja 2018 r. o sygn. akt II SA/Kr 458/18 (dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż organy administracji architektoniczno-budowlanej, czy inne organy administracji publicznej, nie są uprawnione do dokonywania rozproszonej kontroli uregulowań planów miejscowych z prawem ustawowym lub konstytucyjnym. Nie jest dopuszczalna ocena zgodności z prawem przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako swoistego prejudykatu w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem powszechnie obowiązującego prawa miejscowego i może być kwestionowany w określonym trybie. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 994) wojewoda orzeka w trybie nadzorczym o nieważności uchwały lub zarządzenia sprzecznego z prawem, natomiast zgodnie z art. 101 każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę klub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dopóki jednak zapis planu nie został usunięty z obrotu prawnego, dopóty służy mu domniemanie zgodności z prawem. To domniemanie organ, a następnie Sąd rozpoznający sprawę z zakresu prawa budowlanego, w której warunkiem zgody na realizację inwestycji jest brak sprzeczności z planem, muszą uwzględnić. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z twierdzeniem, iż przeprowadzanie jakiejkolwiek analogii do "rozproszonej" sądowej kontroli przepisów ustaw lub rozporządzeń nie znajduje żadnego uzasadnienia zarówno ze względu na odrębny charakter prawa miejscowego, jak i na wieloraką możliwość jego wyeliminowania z obrotu, w tym przez tenże sam sąd administracyjny. Zwrócić przy tym trzeba uwagę, że treść planu miejscowego, w tym zawarte w nim zakazy, uwarunkowane być mogą wieloma okolicznościami i nie zawsze stanowią tylko wynik wyważenia interesów właścicieli nieruchomości w kontekście władztwa planistycznego. Ponadto, skoro § 32 ust. 3 pkt 4 powoływanego Planu miejscowego jednoznacznie wskazuje na zakaz lokalizacji przydomowych czyszczalni, to brak było też podstaw do zastosowania przez organy, jak i Sąd, pozajęzykowych metod wykładni tego przepisu. Na wynik sprawy nie ma również wpływu kwestionowane przez skarżącego próby obciążenia go kosztami realizacji brakującego odcinka sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] – do wysokości jego działki. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko skarżącego, iż realizacja takiej inwestycji, która musiałaby mieć parametry sieci już wybudowanej w ciągu drogi gminnej - ulicy [...], jako zadanie własne gminy jest jej obowiązkiem. Wobec powyższego Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Starosta [...] prawidłowo ocenił, że zamierzona inwestycja pozostaje w sprzeczności z jednoznacznym zapisem planu miejscowego i w konsekwencji prawidłowo zgłosił sprzeciw. Prawidłowo również Wojewoda decyzję Starosty [...] utrzymał w mocy. Z tych też przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.