II SA/Po 434/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym: wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... 2014 r. nr ... w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów; postanawia oddalić wniosek. S. G. pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... 2014 r. nakazującej S. G. jako posiadaczowi działki nr ... , obręb ..., położonej w P. przy skrzyżowaniu ulicy Z. z Aleją W. usunięcie z tego terenu zgromadzonych odpadów o kodach: 17 01 01, 17 01 02, 17 05 04, w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji. Następnie pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zamierza wykorzystać zmagazynowaną na przedmiotowej działce ziemię, celem użycia jej do wyrównania powierzchni terenu pod planowaną inwestycję, zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, polegającą na budowie kawiarenki. Dodał, że w celu zalegalizowania działalności polegającej na wyrównaniu powierzchni działki złożony został w starostwie Powiatowym w P. wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów, w dowód czego dołączył pismo świadczące o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji. Wnioskodawca podniósł, iż wywiezienie z terenu działki zgromadzonej ziemi skutkowałoby sporymi nakładami finansowymi. Wskazał, że ziemia ta nie wywiera negatywnego wpływu na środowisko. Zdaniem wnioskodawcy wywiezienie ziemi z przedmiotowej działki jako wykonanie decyzji stałoby się niecelowe w przypadku wydania przez Starostę P. decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów polegające na rozprowadzeniu ziemi po powierzchni działki w celu jej niwelacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Co do przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że chodzi o szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy pamiętać, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, Lex nr 1624317). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się zarówno z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak i z ryzykiem powstania znacznej dla skarżącego szkody. Skarżący przedstawił jedynie argumentację przemawiającą za niecelowością wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł bowiem, że wystąpił do Starosty P. z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów objętych zaskarżoną decyzję, dodając, że zamierza wyrównać powierzchnię działki pod budowę kawiarenki. W dowód tego przedstawił pismo Starosty P. zawiadamiające o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Dodał też, że wykonanie decyzji tj. jak wskazał - wywiezienie ziemi skutkowałoby sporymi nakładami finansowymi. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącego w żaden sposób nie wskazuje, by wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie skarżący wskazał, iż wykonanie decyzji wiązać się będzie ze sporymi nakładami finansowymi, jednakże nie oznacza to wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Skarżący nie wykazał bowiem, jakie są realne koszty wywiezienia zgromadzonych na przedmiotowej nieruchomości odpadów w relacji do jego możliwości finansowych. Ponadto we wniosku nie znalazła się argumentacja wskazująca, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu zaś tak samo jak przedmiotowe odpady zostały zgromadzone na nieruchomości skarżącego i mogą zostać z niej usunięte, tak też mogą zostać na nią powrócić, w przypadku uzyskania przez skarżącego stosownej zgody. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.